Pozostawienie odwołania z ePUAP bez rozpoznania nie było bezczynnością kolegium

Pismem z 10 kwietnia 2026 r. E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w sprawie merytorycznego rozpoznania odwołania z 12 stycznia 2026 r. (sygn. akt: SKO.4116.1-3.2026) od rozstrzygnięcia MOPS w Łodzi z 23 grudnia 2025 r.

Skarżąca wniosła o:

1. zobowiązanie organu do wydania decyzji merytorycznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania akt sprawy;

2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zawiadomienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania) oraz powiązanej decyzji SKO.4116.4.2026 na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci pozbawienia dzieci z niepełnosprawnością należnego wsparcia;

4. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości po 10.000 zł

(słownie: dziesięć tysięcy złotych) na każde dziecko na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona wyjaśniła, że w dniu 12 stycznia 2026 r. wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia MOPS w Łodzi z 23 grudnia 2025 r. Organ odwoławczy pozostawił podanie bez rozpoznania zawiadomieniem opatrzonym datą 27 luty 2026 r., jednak akt ten został faktycznie podpisany i wytworzony dopiero 2 marca 2026 r. o godzinie 13:02:37, co jednoznacznie potwierdza raport z weryfikacji podpisu elektronicznego. Strona podniosła, iż działanie organu jest bezprawne, a sprawa nadal pozostaje nierozstrzygnięta z następujących względów:

- naruszenie uchwały NSA I OPS 2/13: Zgodnie z wiążącą wykładnią zawartą w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., nieuprawnione pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. stanowi stan bezczynności organu. Zawiadomienie SKO nie wywołuje skutku zakończenia postępowania, lecz utrwala stan bezczynności, co otwiera drogę do skargi do sądu administracyjnego;

- brak pouczenia o trybie zaskarżenia (art. 112 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a.): pismo MOPS z 23 grudnia 2025 r. (znak: WRSON.520.239.2025), które SKO w decyzji SKO.4116.4.2026 uznało za decyzję administracyjną, nie zawierało żadnego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia, terminie jego wniesienia ani - co kluczowe w obecnym sporze - o wymaganym sposobie doręczenia (e-Doręczenia). Zgodnie z art. 112 k.p.a., błędne pouczenie lub jego brak nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Skoro organ nie poinformował o zmianie przepisów dotyczących doręczeń elektronicznych od 1 stycznia 2026 r., to pozostawienie odwołania bez rozpoznania z powodu użycia systemu ePUAP jest rażącym naruszeniem prawa. Działanie takie stanowi "pułapkę prawną" i narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) oraz obowiązek organu do należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych (art. 9 k.p.a.);

- stworzenie pułapki procesowej i sprzeczność działań organu: rażąca niekonsekwencję

SKO, z jednej strony organ twierdzi, że odwołanie z 12 stycznia 2026 r. jest nieskuteczne (pozostawienie bez rozpoznania), a z drugiej strony, w decyzji z tego samego dnia (SKO.4116.4.2026), uchyla kolejną decyzję MOPS i umarza postępowanie organu I instancji, argumentując, że sprawa została już "rozstrzygnięta" właśnie pismem z 23 grudnia 2025 r. Organ doprowadził do sytuacji, w której uznaje pismo z grudnia za wiążące rozstrzygnięcie, jednocześnie uniemożliwiając mi jego zaskarżenie. Takie działanie stanowi rażące naruszenie prawa do dwuinstancyjnego postępowania (art. 15 k.p.a.) i ma na celu jedynie uniknięcie merytorycznego rozpoznania wniosków o dofinansowanie dla dzieci z niepełnosprawnością;

- zawiadomienie opatrzone datą 27 luty 2026 r. zostało faktycznie podpisane i wytworzone dopiero w dniu 2 marca 2026 r. o godzinie 13:02:37, co jednoznacznie potwierdza raport z weryfikacji podpisu elektronicznego. Zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., organ jest związany aktem dopiero od momentu wprowadzenia go do obrotu prawnego, co w przypadku dokumentu elektronicznego następuje z chwilą jego podpisania i wysłania. Skoro akt został podpisany dopiero 2 marca, nie mógł on zostać wydany 27 lutego 2026 r.;

- naruszenie trybu usuwania braków formalnych (art. 64 § 2 k.p.a.): nawet gdyby organ

uznał, że wniesienie odwołania za pośrednictwem platformy ePUAP stanowi brak formalny (z czym się nie zgadzam ze względu na brak pouczenia), to zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. organ był bezwzględnie zobowiązany do wezwania mnie do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni. Samowolne pozostawienie podania bez rozpoznania, bez uprzedniego wezwania do naprawienia błędu technicznego, stanowi rażące naruszenie procedury i pozbawia stronę prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz prawa do dwuinstancyjności;

- świadomość organu co do wadliwości pouczeń (Recydywa): organowi (SKO) doskonale znany był problem wadliwych pouczeń stosowanych przez MOPS w Łodzi, co było już przedmiotem postępowania w sprawie o przywrócenie terminu (sygn. akt: SKO.4116.6.2025, SKO.4116.8.2025, SKO.4116.10.2025). Mimo to, organ w 2026 r. ponownie wykorzystał braki w pouczeniach na niekorzyść strony, stosując rygor pozostawienia odwołania bez rozpoznania z powodu użycia systemu ePUAP. Takie działanie stanowi "pułapkę prawną" i narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.).

Wobec powyższego, skoro "Zawiadomienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania" zostało wydane bez podstawy prawnej i z naruszeniem procedury, sprawa administracyjna pozostaje w toku, a SKO pozostaje w stanie bezczynności.

Do skargi załączono kopie szeregu dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że nie pozostaje w bezczynności gdyż, sprawa E. B. z odwołania z 12 stycznia 2026 r. została rozpatrzona przez tut. Kolegium zawiadomieniem z 27 lutego 2026r. nr SKO.4116.1-3.2026 i przed tut. Kolegium nie toczy się obecnie żadne postępowanie administracyjne zainicjowane żądaniem strony skarżącej.

W rozpoznawanej sprawie E. B. w dniu 12 stycznia 2026r. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi za pośrednictwem platformy ePUAP odwołanie od pisma z 23 grudnia 2025 r. wydanego przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi, działającego w imieniu Prezydenta Miasta Łodzi, którym poinformowana została, iż wnioski o numerach: [...]; [...]; [...], o dofinansowanie ze środków PFRON w ramach programu "[...]" na zakup sprzętu komputerowego nie spełniają warunków programu i w dniu 17 czerwca 2025r. zostały odrzucone z powodu niespełniania kryterium, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy podtrzymane zostało uzasadnienie o negatywnym rozpatrzeniu wniosków.

Odwołanie powyższe wraz z aktami sprawy zostało przekazane do tut. Kolegium w dniu 3 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi pismem z 27 lutego 2026 r. nr SKO. 4116.1-3.2026 zawiadomiło E. B. o pozostawieniu podania (odwołania) bez rozpoznania.

Organ przypomniał, że E. B. odwołanie wniosła za pośrednictwem platformy ePUAP (pismo z dnia 12 stycznia 2026 r.), a zatem po dniu 31 grudnia 2025 r., co oznacza, że złożone odwołanie w ramach usługi udostępnianej w ePUAP po dniu 31 grudnia 2025 r. pozbawione jest mocy prawnej i nie wywołało skutków procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wiążą z wniesieniem podania. Wniesione przez ePUAP odwołanie zostało pozostawione bez rozpoznania, o czym strona skarżąca została poinformowana.

W zaistniałej sytuacji nie można skutecznie zarzucać, że tut. Kolegium pozostaje w bezczynności, skoro odwołanie E. B. zostało rozpatrzone zawiadomieniem z 27 lutego 2026r. nr SKO.4116.1-3.2026. Zdaniem Kolegium nie znajduje uzasadnienia i podstaw prawnych wniosek strony skarżącej o nałożenie na Kolegium grzywny, bowiem nie można skutecznie zarzucić Kolegium bezczynności czy przewlekłości postępowania.

W piśmie procesowym z 20 maja 2026 r. skarżąca przedstawiła replikę na odpowiedź na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga została oceniona przez Sąd jako dopuszczalna i podlegająca merytorycznemu rozpoznaniu.

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej w skrócie: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Według art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).

Strona skarżąca przed wniesieniem skargi dopełniła tego wymogu formalnego. Ponaglenie na bezczynność organu (niezałatwienie sprawy w terminie) złożone zostało pismem z 8 kwietnia 2026 r. – kopia ponaglenia stanowi załącznik do niniejszej skargi wraz z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 kwietnia 2026 r., którym Kolegium, na podstawie art. 37 § 6 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025r., poz. 1691) dalej: k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018r., poz. 570), uznało ponaglenie strony na bezczynność organu za bezzasadne.

Mając na uwadze, że przedmiotem rozpoznania jest skarga na bezczynność organu, tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też "innego aktu lub nie podjął stosownej czynności". Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności wówczas, gdy pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawnie terminie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).

Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się zatem do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych - niezałatwienie sprawy w terminie. W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć trzeba, że strona 9 marca 2025 r. wystąpiła o dofinansowanie ze środków PFRON w ramach programu "[...]".

Pismem z 23 grudnia 2025 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Łodzi poinformował stronę, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy podtrzymuje uzasadnienie o negatywnym rozpatrzeniu wniosków. Opisane pismo zostało doręczone stronie 29 grudnia 2025 r.

Pismem z 12 stycznia 2026 r. strona wniosła odwołanie od ww. pisma organu pierwszej instancji z 23 grudnia 2025 r. o odrzuceniu wniosków:

- Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Łódź-[...],

- Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Łódź-[...],

- Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Łódź-[...].

Jak wynika z załączonej do skargi kopi Urzędowego Potwierdzenia Przedłożenia przedmiotowe odwołanie zostało złożone do organu przez ePUAP w dniu 12 stycznia 2026 r.

Pismem z 27 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 63 § 1 k.p.a. zawiadomiło stronę, iż pozostawiło bez rozpoznania odwołanie z 12 stycznia 2026 r.

Pismem z 8 kwietnia 2026 r. strona złożyła ponaglenie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w sprawie merytorycznego rozpoznania odwołania z 12 stycznia 2026 r. (sygn. akt: SKO.4116.1-3.2026) od rozstrzygnięcia MOPS w Łodzi z 23 grudnia 2025 r.

Analizując przedstawioną chronologię należy po pierwsze dostrzec, że organ odwoławczy trafnie przyjął, że pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z 23 grudnia 2025 r. choć nie jest opatrzone nagłówkiem "decyzja" i nie zawiera wszystkich elementów o jakich mowa w art. 107 k.p.a. to pismo to należy potraktować jak odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Jednakże merytoryczne rozpoznanie zarzutów i wniosków odwołania było niedopuszczalne z uwagi na naruszenie przepisu art. 63 § 1 k.p.a., co z kolei skutkowało zawiadomieniem z 27 lutego 2026 r.

Sądowi z urzędu wiadomo, że strona zaskarżyła przedmiotowe zawiadomienie do tutejszego Sądu, który w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 258/26 odrzucił skargę, jako niedopuszczalną. Jednocześnie pouczył stronę, że ewentualna prawidłowość pozostawienia odwołania bez rozpoznania może być zakwestionowana w ramach skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu odwołania, po uprzednim wniesieniu ponaglenia. Obecnie przedmiotem skargi jest właśnie bezczynność organu w powyższym zakresie. Analizując sprawę w tak wyznaczonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie niniejszej organ odwoławczy nie pozostaje w bezczynności, gdyż reakcją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na odwołanie strony z 12 stycznia 2026 r. było zawiadomienie z 27 lutego 2026 r.

Należy podkreślić, że pozostawienie odwołania bez rozpoznania w trybie art. 63 § 1 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani postanowienia, nie jest aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należy zatem przyjąć, podobnie jak w przypadku instytucji pozostawienia podania bez rozpoznania uregulowanej w art. 64 § 2 k.p.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/23, publ. ONSAiWSA 2014/1/2; uchwała składu 7 sędziów SN z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, publ. OSNP 2000/19/702), że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o której podjęciu należy powiadomić wnoszącego podanie.

Jak potwierdza lektura przedmiotowego zawiadomienia z 27 lutego 2026 r. podstawą pozostawienia odwołania strony bez rozpoznania był przepis art. 63 § 1 k.p.a. zgodnie z którym podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania.

Z dokumentów sprawy wynika zaś, że omawiane odwołanie strona złożyła na skrzynkę ePUAP. Stosownie zaś do przepisu art. 147 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z roku 2026, poz. 3) dalej: u.d.e. cyt.:

"1. Doręczenie korespondencji nadanej przez podmiot publiczny posiadający elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP do innego podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 30 września 2029 r.

2. Doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 r.".

Zgromadzona w ePUAP korespondencja jest dostępna dla posiadacza konta użytkownika lub elektronicznej skrzynki podawczej w ePUAP w sposób umożliwiający jej przeglądanie, kopiowanie i usuwanie do dnia 30 września 2029 r. (art. 148 ust. 1 u.d.e.). Po upływie terminu określonego w ust. 1 minister właściwy do spraw informatyzacji usuwa z ePUAP konta użytkownika i elektroniczne skrzynki podawcze wraz z ich zawartością (ust. 2 art. 148 u.d.e.).

Zgodnie z przepisem art. 147 ust. 2 u.d.e. doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do 31 grudnia 2025 r. Z ww. przepisu przejściowego wprost wynika, że od 1 stycznia 2026 r. zmienił się sposób komunikacji z organami administracyjnymi (vide. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 32/26; postanowienie WSA w Gliwicach z 21 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 512/26 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe należy zgodzić się z organem, że po 31 grudnia 2025 r. ePUAP przestał być równorzędnym kanałem ogólnej korespondencji, a obieg korespondencji elektronicznej odbywa się przez system e-doręczeń. Skarżąca odwołanie wniosła za pośrednictwem platformy ePUAP (pismo z 12 stycznia 2026r.), a zatem po dniu 31 grudnia 2025r., co oznacza, że złożone odwołanie w ramach usługi udostępnianej w ePUAP po dniu 31 grudnia 2025r. nie wywołało skutków procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wiążą z wniesieniem podania. Co oznacza, że niedopuszczalnym było aby organ odwoławczy merytorycznie rozpoznał odwołanie w ramach postępowania przed organem drugiej instancji. Wobec powyższego zasadne uczynił organ pozostawiając podanie strony bez rozpoznania, o czym strona została poinformowana i co wyklucza w ustalonych w sprawie okolicznościach faktyczno-prawnych przypisanie organowi bezczynności.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przepis art. 63 k.p.a. reguluje kwestie związane ze sposobem wnoszenia podań, natomiast przepis art. 64 § 2 k.p.a. służy jedynie do uzupełnienia braków formalnych pisma.

Podsumowując, wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi jest nieuzasadniona, bowiem w dacie jej wniesienia Kolegium nie pozostawało w bezczynności w rozpoznaniu odwołania strony, które z opisanych względów nie mogło podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

ds