Dochodzenie o VAT nie zawiesiło biegu przedawnienia PIT za 2014 r.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 309/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi D.C. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Podatnik"), uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "organ", "DIAS") z dnia 9 marca 2022 r. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r.

Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

W przyjętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stanie faktycznym sprawy decyzją z dnia 18 listopada 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "NUS") określił Skarżącemu oraz U.R. (dalej jako: "uczestnik postępowania") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014 w kwocie 15.040,00 zł. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, jako okoliczności skutkującej umorzeniem postępowania w sprawie, oraz zarzut dowolności i wybiórczości w ustaleniu kwoty ewentualnego zaniżenia przychodu z działalności gospodarczej za 2014 rok.

Wskazaną na wstępie decyzją DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie miało miejsca instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego. NUS wszczął dochodzenie w dniu 9 grudnia 2016 r., czyli ponad cztery lata przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, stąd nie sposób stwierdzić, że wszczęcie to służyło jedynie zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie DIAS, wprawdzie dochodzenie nie było bezpośrednio związane z zobowiązaniem podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok, jednak czynności w nim przedsięwzięte doprowadziły do postawienia Skarżącemu w dniu 10 listopada 2020 r. zarzutów dotyczących tego zobowiązania. DIAS wskazał, że pismem z 24 listopada 2020 r. NUS, działając na podstawie art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: "O.p."), z uwagi na wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutów, zawiadomił Skarżącego oraz Uczestnika postępowania, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2014 i 2015 został zawieszony od dnia 10 listopada 2020 r. Pismo doręczono Skarżącemu w dniu 30 listopada 2020 r., zaś Uczestnikowi postępowania w dniu 9 grudnia 2020 r. Następnie, postanowieniem z 22 grudnia 2020 r., NUS zawiesił dochodzenie z uwagi na toczące się postępowanie podatkowe w przedmiocie zobowiązania podatkowego od osób fizycznych za 2014 r. Postanowienie zatwierdził Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w dniu 5 lutego 2021 r. Tym samym organ odwoławczy uznał, że możliwe było dalsze procedowanie w sprawie podatkowej dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w związku ze skutecznym zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów Skarżącego DIAS stwierdził, że NUS nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów. W zakresie ustaleń dotyczących pełnienia przez Skarżącego funkcji likwidatora czterech spółek organ I instancji przedstawił materiał dowodowy wystarczający do uznania go za kompletny, w szczególności uchwały, na mocy których Skarżący był powoływany na stanowisko likwidatora oraz w których zostało określone wynagrodzenie z tego tytułu; wyjaśnienia i oświadczenia Strony, a także zeznania i informacje świadków. Organ I instancji drobiazgowo prześledził działalność Skarżącego jako likwidatora ww. spółek, w następstwie czego przedstawił ustalenia dotyczące świadczenia usług i pobierania wynagrodzenia w spółce "P.", gdzie wobec rozbieżności dotyczących wynagrodzenia NUS pozyskał dodatkowe informacje od świadka, które w zestawieniu z okolicznościami sprawy doprowadziły organ do ustalenia wysokości wynagrodzenia Skarżącego od kwietnia 2011 r. Organ odwoławczy uznał wobec powyższego za nieusprawiedliwiony zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia kwoty wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi za zasadny uznał zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego i uwzględnił skargę Podatnika. W uzasadnieniu wyroku odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r. o sygn. akt I FPS 1/21 i obszernie omówił przesłanki zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego. Następnie stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, wszczęte przez NUS postępowanie nie odnosiło się do zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Oznacza to, że powoływanie się przez organ odwoławczy na okoliczność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w innej sprawie, tj. podatku VAT jest nieprawidłowe i nie może odnieść zamierzonego przez organ podatkowy skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2014 r. WSA wskazał ponadto na nieprawidłowość zawiadomienia Podatnika i Uczestnika postępowania o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Podkreślił, że NUS pominął treść przepisów, na podstawie których działał, a skupił się jedynie na przepisie, który zakreśla czas trwania zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Sąd stwierdził, że takie sformułowanie zawiadomienia nie było przypadkowe i miało na celu wywołanie wrażenia, że ustawodawca wiąże zawieszenie biegu terminu przedawnienia z dniem wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a nie z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, co było sprzeczne z szeregiem zasad postępowania podatkowego. W świetle tych okoliczności Sąd I instancji ocenił, że postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte wyłącznie w celu wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z czym nie mogło wywołać tego skutku, a zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok uległo przedawnieniu. W konsekwencji za bezcelowe uznał także rozpatrzenie pozostałych zarzutów skargi.

Pismem z dnia 14 czerwca 2023 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik DIAS, zarzucając w niej na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 210 § 4, art. 208 § 1 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm., dalej zw.: O.p.) poprzez błędne uznanie, że doszło do instrumentalnego zastosowania instytucji zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i w związku z tym bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. nie został skutecznie zawieszony i zobowiązanie to wygasło, w sytuacji gdy postępowanie karne skarbowe nie miało cech instrumentalności, co organ wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nadto prawidłowo zrealizowany został obowiązek z art. 70c O.p., wobec czego bieg terminu przedawnienia zobowiązania objętego decyzją został skutecznie zawieszony stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i brak było podstaw do umorzenia postępowania podatkowego;

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 70c O.p. w zw. z art. 120, 121 § 1, 122, 124 O.p. poprzez błędne uznanie, że Skarżącemu i Uczestnikowi postępowania nie doręczono prawidłowego zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania objętego decyzją, co jest niezgodne z zasadami prowadzenia postępowania podatkowego i co w konsekwencji oznacza, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. nie został skutecznie zawieszony na skutek przesłanki o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., podczas gdy treść zawiadomienia z dnia 24 listopada 2020 r. zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wynikające z art. 70c O.p. konieczne do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i 191 O.p. poprzez pominięcie przez Sąd czynności podejmowanych w ramach postępowania karnego skarbowego przed przedstawieniem Skarżącemu zarzutów, co doprowadziło Sąd do błędnego przekonania o braku aktywności organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze i w konsekwencji stwierdzenia instrumentalnego wykorzystania postępowania karnego skarbowego które nie wywołało skutku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., podczas gdy ocena postępowania karnego skarbowego pod kątem instrumentalności winna uwzględniać całokształt okoliczności faktycznych związanych z tym postępowaniem i takiej kompleksowej oceny dokonał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;

• art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe przedstawienie stanu sprawy gdyż wbrew stanowisku Sądu organ nie powiązał skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania z datą wszczęcia postępowania karnego skarbowego tj. 9 grudnia 2016 r., lecz z datą przedstawienia Skarżącemu zarzutów, tj. 10 listopada 2020 r., jak również przez zawarcie w uzasadnieniu wyroku twierdzeń wewnętrznie sprzecznych w zakresie oceny aktywności organu w postępowaniu karnym skarbowym - co świadczy o tym, że Sąd nie przeprowadził prawidłowy kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnemu pierwszej instancji, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Sąd nie stwierdził wystąpienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w § 2 cytowanego przepisu, stąd też stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. dalszą część uzasadnienia ograniczy do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Wojewódzki sąd administracyjny uznał skargę za zasadną z trzech głównych powodów: braku związku wszczętego postępowania karnego skarbowego ze zobowiązaniem podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych, nieprawidłowego zawiadomienia Strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia oraz znikomej aktywności organu postępowania przygotowawczego przez okres kilku lat (zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej). Okoliczności te kumulatywnie doprowadziły Sąd I instancji do wniosku, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, ponieważ postępowanie karne skarbowe dotyczyło innego zobowiązania podatkowego (w podatku od towarów i usług), a ponadto stan faktyczny wskazuje, że zostało ono wszczęte instrumentalnie, w związku z czym nie wywołało skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela zawartą w zaskarżonym wyroku argumentację. W pierwszej kolejności należy przytoczyć treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Jak podkreślono w powołanej przez Sąd I instancji uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21, specyfika unormowania zawartego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w obowiązującym brzmieniu polega na rozbudowaniu tego przepisu po jego wejściu w życie 1 stycznia 2003 r. w wyniku kolejnych nowelizacji o dodatkowe, doprecyzowujące jego treść przesłanki, w tym zawarte także w art. 70c, które powinny być spełnione aby z mocy prawa wystąpił skutek w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Do przesłanek tych obecnie należą:

• wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, co następuje w drodze postanowienia właściwego organu prowadzącego postępowania przygotowawcze w sprawach karnych skarbowych (art. 118 w zw. z art. 133 i 134 k.k.s.), stosownie do art. 303 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.;

• ustalenie związku podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, objętego postanowieniem o wszczęciu postępowania w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie, z niewykonaniem zobowiązania, którego dotyczy przedawnienie;

• zawiadomienie podatnika o tych okolicznościach w sposób wskazany w art. 70c, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.

Stosownie zaś do art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Nie jest przy tym sporne, że dla wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazane przesłanki muszą zostać spełnione kumulatywnie. W powołanej uchwale podkreślono ponadto, że niezbędna do wystąpienia skutku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., przesłanka w postaci czynności procesowej organów postępowania przygotowawczego, podejmowanej na podstawie przepisów należących do prawa karnego/karnego skarbowego została ściśle powiązana z pozostałymi przesłankami warunkującymi wystąpienie tego skutku, które wynikają wprost z regulacji zawartych w Ordynacji podatkowej lub w innych przepisach prawa podatkowego. Aby doszło do nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie wystarczy w świetle obowiązującej regulacji, w przeciwieństwie do pierwotnego brzmienia analizowanego przepisu wprowadzonego do Ordynacji podatkowej 1 stycznia 2003 r., wszczęcie postępowania o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Konieczne jest także istnienie związku pomiędzy podejrzeniem popełnienia takiego przestępstwa lub wykroczenia a niewykonaniem tego zobowiązania, a także zawiadomienie podatnika, spełniające warunki określone w art. 70c O.p.

W literaturze podkreśla się, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia wywołuje wszczęcie nie jakiegokolwiek postępowania karnego lub w sprawie o przestępstwo skarbowe lub o wykroczenie skarbowe, lecz takiego, które pozostaje w związku z dochodzonym zobowiązaniem podatkowym i obejmuje swoim zakresem działanie lub zaniechanie podatnika. To działanie lub zaniechanie musi jednak wiązać się z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego, które podlegałoby przedawnieniu (J. Rudowski [w:] S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 70.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że postępowanie karne skarbowe, które miało wywołać skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zostało wszczęte w związku z innym zobowiązaniem podatkowym, tj. w podatku od towarów i usług. Wbrew argumentacji autora skargi kasacyjnej, nie można skutków wszczęcia tego postępowania łączyć następnie z innym zobowiązaniem podatkowym niż to, w związku z którego niewykonaniem zostało ono pierwotnie zainicjowane.

W dalszej kolejności należy wskazać, że jak wynika z argumentacji organu, łączy on skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia z momentem doręczenia Skarżącemu zawiadomienia o przedstawieniu zarzutów. Wojewódzki sąd administracyjny trafnie ocenił to działanie jako nieprawidłowe. Już z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem wprost, że ustawodawca łączy ten skutek z zawiadomieniem podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o wykroczenie lub przestępstwo skarbowe. Jak natomiast wskazuje się w literaturze, datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jest data postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, o którym mowa w art. 303 k.p.k. (por. też art. 325a k.p.k.) w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Nie jest natomiast istotne, czy i kiedy przedstawiono zarzuty osobie podejrzanej (podatnikowi). Warunkiem przedmiotowo istotnym jednak jest, by podatnik został o tym wszczęciu postępowania zawiadomiony. Istotne jest to, by przed upływem terminu przedawnienia podatnik został zawiadomiony, że w związku z wszczęciem postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe bieg przedawnienia konkretnego zobowiązania podatnika ulega zawieszeniu. Przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest samo wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony. Należy ponadto mieć na uwadze, że przypadek określony w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. stanowi wyjątek od ogólnej zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych, w związku z czym przepis ten powinien być rozumiany w sposób ścisły, przede wszystkim zaś w zgodzie z funkcją gwarancyjną instytucji przedawnienia zobowiązań podatkowych (J. Rudowski [w:] S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 70.).

Odnosząc powyższe poglądy do realiów rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zostały spełnione dwie z trzech przesłanek wymienionych w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jako koniecznych dla wywołania skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie bez znaczenia pozostają także inne okoliczności dotyczące sposobu prowadzenia postępowania przygotowawczego, na które zwrócił uwagę Sąd I instancji, takie jak wszczęcie postępowania i jego zawieszenie na okresu kilku lat, do czasu zebrania dowodów w postępowaniu podatkowym, przesłuchanie trzech świadków i niepodejmowanie w zasadzie żadnych innych czynności zmierzających do zrealizowania celów postępowania karnego skarbowego, a także przedstawienie Podatnikowi zarzutów (z czym organ podatkowy błędnie wiąże skutek, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.) na niecałe dwa miesiące przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Należy mieć przy tym na uwadze, że postępowanie karne skarbowe od początku dotyczyło zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W kontekście zawieszenia dochodzenia Sąd I instancji trafnie wskazał na cel wprowadzenia normy prawnej uzasadniającej zawieszenie postępowania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, którym było umożliwienie zebrania w toku tego postępowania karnego skarbowego materiału dowodowego, który będzie mógł być wykorzystany w postępowaniu podatkowym przez organy podatkowe. W rozpoznawanej sprawie, jak już wyjaśniono, zaistniała sytuacja odwrotna, tj. organ postępowania przygotowawczego oczekiwał na ustalenia płynące z postępowania podatkowego. Fakty te, łącznie skonfrontowane z okolicznościami wymienionymi w powoływanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I FPS 1/21, prowadzą do konkluzji, że w rozpoznawanej sprawie, w odniesieniu do zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., postępowanie karne skarbowe mogło zostać wszczęte głównie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Prawidłowa była także konkluzja Sądu I instancji, że okoliczności te stanowiły naruszenie szeregu wymienionych w zaskarżonym wyroku zasad postępowania podatkowego.

Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 210 § 4, art. 208 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 70c O.p. w zw. z art. 120, 121 § 1, 122, 124 O.p.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i 191 O.p.

Ostatni z podniesionych zarzutów jest całkowicie chybiony z tego względu, że oparty został na nieprawdziwej tezie. W ramach tego zarzutu w sposób błędny przywołano stanowisko Sądu I instancji, według którego organ miał powiązać skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, a nie z przedstawieniem zarzutów Podatnikowi. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA kilkukrotnie wprost formułował twierdzenia zgoła przeciwne, przy czym jako nieprawidłowe ocenił powiązanie zawiadomienia o postawieniu zarzutów ze skutkiem z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Uwagi Sądu I instancji bezpośrednio dotyczące wszczęcia postępowania karnego skarbowego miały na celu wykazanie nieprawidłowości związanej z faktem, że postępowanie toczyło się w przedmiocie innego zobowiązania podatkowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2) w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.