Rozbiórka lakierni w G. tylko wobec męża. NSA oddalił skargę żony

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 812/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 22 czerwca 2023 r., znak: ZOA-XV.7721.17.2022, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (zwanego dalej "Powiatowym Inspektorem") z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: PINB.7355-IV/14/20, nakazującą T. G. rozbiórkę rozbudowanej części budynku zakładu napraw samochodów o wymiarach 7,50 m x 8,0 m, zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w miejscowości G. , gmina B.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. G., zarzucając naruszenie:

1. art. 49e pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej: "P.b.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji wadliwe nałożenie nakazu rozbiórki w stosunku wyłącznie do jednego z inwestorów, T. G., zamiast do obojga małżonków będących inwestorami. Chcieli oni bowiem złożyć wniosek o legalizację w wymaganym terminie, jednak nie zostali należycie poinformowani o możliwości złożenia takiego wniosku;

2. art. 1 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), a także art. 49e pkt 1, art. 52 ust. 1 zd. 1 P.b. i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") przez wadliwe ustalenie jako adresata obowiązków w formie nakazów i zakazów, określonych w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w rozdziale 5a P.b., wyłącznie męża skarżącej T. G. ;

3. art. 1 w zw. z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 K.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z niewszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego w prawidłowy sposób ustaliły adresata obowiązków w formie nakazów i zakazów, określonych w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w rozdziale 5a P.b.;

4. art. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 49e pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji, pomimo że została ona wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w jej uzasadnieniu, na jakich dowodach oparto ustalenia faktyczne sprawy, oraz błędnym ustaleniem adresatów obowiązków w formie nakazów i zakazów, określonych w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w rozdziale 5a P.b.;

5. art. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na oddaleniu skargi, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem M. G. w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków w postępowaniu zakończonym nakazem rozbiórki obiektu budowlanego;

6. art. 1 oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom tego ostatniego przepisu, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów;

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 85 K.p.a. przez nienależyte zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.

Wskazując na powyższe, M. G. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania T. G. w pełni uznał wnioski, żądania i twierdzenia w niej zawarte.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę jej zarzutów i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.).

Zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej wynika z przekonania M. G. , że nakaz rozbiórki spornego obiektu budowlanego wadliwie wydano wyłącznie w stosunku do jej męża, T. G. . Istotne jest przy tym właściwe odczytanie zakresu tego zarzutu. Skarżąca kasacyjnie, powołując art. 49e pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 1 zd. 1 P.b., wywodzi bowiem wadliwość określenia adresata nakazu z twierdzenia, że zarówno T. G. , jak i ona byli inwestorami spornego przedsięwzięcia budowlanego. Zarzut nie został natomiast oparty na twierdzeniu, że M. G. powinna być adresatem nakazu z racji przysługującego jej prawa współwłasności nieruchomości i zakończenia robót budowlanych. Właśnie tak zakreślona podstawa kasacyjna, przy uwzględnieniu wynikającego z art. 183 § 1 P.p.s.a. związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wyznacza zakres kontroli zaskarżonego wyroku w tej kwestii.

W odniesieniu do powyższego uporządkować należy okoliczności faktyczne i prawne zaistniałe w sprawie. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że nakaz rozbiórki nałożony zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją na T. G. wydany został w związku ze zgłoszeniem [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w L., iż na działce nr [...] w miejscowości G. znajduje się obiekt kubaturowy usytuowany z naruszeniem strefy kontrolowanej gazociągu [...] relacji Z.-B. , to jest w odległości około 7,0 m od gazociągu. Powiatowy Inspektor ustalił, że na działce tej istnieje rozbudowana część budynku zakładu napraw samochodów o wymiarach 7,50 m x 8,0 m. Rozbudowa miała miejsce w 2016 r., a inwestorem jest T. G. .

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r., znak: PINB.7355-IV/13/21, Powiatowy Inspektor nakazał inwestorowi T. G. rozbiórkę rozbudowanej części budynku zakładu napraw samochodów, lakierni, o wymiarach 7,60 m x 8,0 m, zlokalizowanej na działce nr [...]. Decyzja została doręczona zarówno T. G., jak i M. G. Po rozpatrzeniu odwołania M. G. decyzja ta została uchylona w całości decyzją Wojewódzkiego Inspektora z dnia 30 maja 2022 r., znak: ZOA-XV-7721.17.2022, ze względu na budzący wątpliwości sposób ustalenia stron postępowania administracyjnego, niezbadanie w sposób dostateczny zagrożenia wynikającego z położenia spornego obiektu w strefie kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia oraz niewykazanie realnie istniejącego zagrożenia wywołanego użytkowaniem obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż wymagane 15,0 m, a także negatywnego wpływu na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu wysokiego ciśnienia. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono ponadto, że w związku z ujawnieniem dobudowanej części budynku zakładu napraw samochodów, w której znajduje się komora lakiernicza, zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Decyzja Powiatowego Inspektora z dnia 6 września 2022 r., wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy, została ponownie uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora decyzją z dnia 21 listopada 2022 r. z zaleceniem ustalenia wszelkich okoliczności istotnych w sprawie, w szczególności związanych z wykonaniem rozbudowy z przekroczeniem zakresu zgłoszenia, zwłaszcza w związku z faktem, że w dobudowanej części budynku zakładu napraw samochodów znajduje się komora lakiernicza. W odniesieniu do podnoszonego już na tym etapie postępowania administracyjnego zarzutu nieprawidłowego ustalenia przez organ pierwszej instancji adresata zaskarżonej decyzji wskazano, że z akt sprawy, w szczególności z protokołów oględzin z dnia 11 maja 2021 r., 14 grudnia 2021 r. oraz 28 lipca 2022 r., wynika, że inwestorem jest T. G. .

Finalnie, postanowieniem z dnia 6 lutego 2023 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 P.b., Powiatowy Inspektor wstrzymał budowę, to jest roboty budowlane przy rozbudowie, oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego, konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu, terminie złożenia wniosku i zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Pouczył również o prawie do wniesienia zażalenia na to postanowienie.

Wobec niezaskarżenia postanowienia oraz niezłożenia wniosku o legalizację spornej rozbudowy Powiatowy Inspektor decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r., wydaną na podstawie art. 49e pkt 1 P.b., nakazał T. G. rozbiórkę rozbudowanej części budynku zakładu napraw samochodów o wymiarach 7,50 m x 8,0 m, zlokalizowanej na działce nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M. G. decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewódzkiego Inspektora z dnia 22 czerwca 2023 r.

Kluczowe znaczenie dla oceny wywiedzionych w skardze kasacyjnej zarzutów ma ostateczność postanowienia z dnia 6 lutego 2023 r., wydanego na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 P.b., oraz bezskuteczny upływ terminu do złożenia wniosku o legalizację. Postanowienie to zostało doręczone zarówno T. G., jak i M. G. , przy czym ta ostatnia odebrała je osobiście (zob. k. 123 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W jego treści w sposób wyraźny, dodatkowo graficznie podkreślony, wskazano, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. M. G. została więc jednoznacznie poinformowana zarówno o istnieniu procedury legalizacyjnej, jak i o tym, że możliwość podjęcia inicjatywy zmierzającej do legalizacji nie została zastrzeżona wyłącznie dla osoby wskazanej przez organ jako inwestor.

Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, T. G. , wobec którego wydano postanowienie z dnia 6 lutego 2023 r. jako inwestora, nie wniósł na nie zażalenia i nie skorzystał z prawa do złożenia wniosku o legalizację spornej rozbudowy. M. G. , będąca stroną postępowania i współwłaścicielką nieruchomości, również nie wniosła zażalenia, a tym samym nie zakwestionowała w przewidzianym do tego środku prawnym przyjętego w postanowieniu statusu T. G. jako inwestora. Pomimo osobistego odbioru postanowienia i zawartego w nim wyraźnego pouczenia nie podjęła również żadnej inicjatywy zmierzającej do legalizacji obiektu, w szczególności nie złożyła wniosku o legalizację.

W konsekwencji postanowienie z dnia 6 lutego 2023 r. stało się ostateczne, a trzydziestodniowy termin do złożenia wniosku o legalizację upłynął bezskutecznie. Wniosku takiego nie złożył ani T. G. jako inwestor, ani M. G. , która jako współwłaścicielka została o możliwości jego złożenia wprost poinformowana. Nie znajduje zatem oparcia w materiale sprawy twierdzenie skargi kasacyjnej, że małżonkowie zamierzali skorzystać z legalizacji, lecz nie mogli tego uczynić z uwagi na brak należytej informacji ze strony organu.

Brak wniosku o legalizację w wymaganym terminie wywołał skutek określony w art. 49e pkt 1 P.b. W takiej sytuacji decyzja o rozbiórce ma charakter związany. Zaistnienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 49e P.b., w tym niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie, nie pozostawia organowi możliwości wydania innego rozstrzygnięcia. Jeżeli inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego nie skorzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 48a ust. 1 P.b. i w ustawowym terminie nie złoży wniosku o legalizację, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać decyzję o rozbiórce (por. R. Godlewski [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. II, red. D. Sypniewski, Warszawa 2025, art. 49e).

W świetle powyższego nie jest słuszne twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że została ona pominięta w postępowaniu administracyjnym. Przeciwnie, jako współwłaścicielka działki nr [...], na której powstał sporny obiekt budowlany, czynnie uczestniczyła w postępowaniu, zaskarżała kolejne rozstrzygnięcia organów, przedstawiała swoje stanowisko w sprawie i dążyła do wyjaśnienia zgłaszanych wątpliwości. Organy nadzoru budowlanego uwzględniały jej udział przy dokonywaniu doręczeń poszczególnych rozstrzygnięć, w tym doręczyły jej postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 P.b., zawierające pouczenie zarówno o prawie wniesienia zażalenia, jak i o możliwości złożenia wniosku o legalizację.

Nie można również uznać za skuteczny zarzutu skargi kasacyjnej opartego na twierdzeniu, że M. G. była, obok T. G. , inwestorem spornego przedsięwzięcia budowlanego. Zarzut naruszenia art. 49e pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 1 zd. 1 P.b. został jednoznacznie skonstruowany na założeniu, że nakaz rozbiórki powinien zostać skierowany do obojga małżonków jako inwestorów. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pomimo przytoczenia treści art. 52 ust. 1 P.b., autor tego środka zaskarżenia wywodzi obowiązek skierowania nakazu do M. G. z przypisywanego jej statusu współinwestora. Nie sformułowano natomiast odrębnego zarzutu opartego na twierdzeniu, że z uwagi na zakończenie robót budowlanych M. G. powinna być adresatem obowiązku na podstawie art. 52 ust. 1 zd. 2 P.b. jako współwłaścicielka obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny, pozostając związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do konstruowania za stronę niewyartykułowanej przez nią podstawy zakwestionowania zaskarżonego wyroku.

Tak sformułowany zarzut nie może odnieść skutku. Zgromadzony materiał dowodowy konsekwentnie wskazuje bowiem na T. G. jako inwestora i nie daje podstaw do przyjęcia, że w takim charakterze występowała również M. G. . Jednocześnie jej status właścicielski nie pozbawiał jej możliwości podjęcia inicjatywy legalizacyjnej, gdyż art. 48a ust. 1 P.b. przyznaje uprawnienie do złożenia wniosku o legalizację nie tylko inwestorowi, lecz również właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego. Z tego uprawnienia M. G., pomimo doręczenia jej postanowienia zawierającego stosowne pouczenie, nie skorzystała.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że obiekt objęty postępowaniem był kilkukrotnie kontrolowany, a T. G. konsekwentnie przedstawiał siebie jako osobę, która realizowała inwestycję. W protokole oględzin z dnia 11 maja 2021 r. oświadczył: "budynek wykonałem 5 lat temu w 2016 r. Wydaje mi się, że na jego budowę uzyskałem pozwolenie na budowę". W protokole oględzin z dnia 14 grudnia 2021 r. podał: "rozbudowę warsztatu o lakiernię wykonałem w 2016 r. Budowa została wykonana na podstawie zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w B. ". Oświadczenie to należy odczytywać także w kontekście faktu, że jedyne przedstawione do akt zgłoszenie, na które powoływał się T. G., zostało dokonane przez niego i tylko przez niego w Starostwie Powiatowym w B. w dniu 8 stycznia 2014 r. i znajduje się na k. 10 akt administracyjnych organu pierwszej instancji. Z kolei w protokole oględzin z dnia 28 lipca 2022 r. T. G. oświadczył: "roboty budowlane rozpocząłem w 2016 r. Polegały one na wykonaniu posadzki, na której ustawiłem komorę lakierniczą, a następnie nad całością wykonałem zadaszenie oraz ściany. Ponadto w zewnętrznej ścianie istniejącego budynku wykonałem otwór prowadzący do komory lakierniczej oraz drzwi wejściowe do rozbudowanej części. Nie uzgadniałem lokalizacji obiektu z PSG". W tych okolicznościach twierdzenie, że M. G. również pełniła rolę inwestora, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, podczas gdy kolejne oświadczenia T. G. oraz dokumentacja dotycząca zgłoszenia wskazują konsekwentnie na niego jako inwestora.

Nie jest również prawdą, że małżonkowie nie zostali należycie poinformowani o możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Postanowienie o wstrzymaniu budowy wraz ze stosownymi pouczeniami zostało doręczone zarówno T. G., jak i M. G. w dniu 24 lutego 2023 r. M. G. odebrała je osobiście. Co szczególnie istotne w kontekście argumentacji skargi kasacyjnej, w postanowieniu wyraźnie i w sposób dodatkowo wyróżniony wskazano, że wniosek o legalizację może złożyć inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Nie sposób zatem przyjąć, że skarżąca nie wiedziała o możliwości podjęcia działań zmierzających do legalizacji albo że została w tym zakresie wprowadzona w błąd przez organ.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów postępowania opisane w punktach 2-5 i 7 skargi kasacyjnej. Jakkolwiek w ich petitum zakwestionowano szerzej prawidłowość ustalenia adresata obowiązków wynikających z przepisów P.b., to z uzasadnienia tych zarzutów wynika, że również w tym zakresie skarżąca kasacyjnie wiąże zarzucaną wadliwość rozstrzygnięcia z nieuwzględnieniem jej jako współinwestora oraz z twierdzeniem o niedostatecznym zgromadzeniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie tej okoliczności. Zarzuty te nie zostały natomiast uzasadnione twierdzeniem, że niezależnie od osoby inwestora obowiązek rozbiórki powinien zostać nałożony na M. G. jako współwłaścicielkę z uwagi na zakończenie robót budowlanych. W granicach tak przedstawionej argumentacji kasacyjnej brak jest podstaw do zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdza bowiem twierdzenia o współinwestorstwie M. G. , natomiast w obliczu przytoczonych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych nie można podzielić stanowiska o niewystarczającym zgromadzeniu lub niewszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego w tym zakresie.

Słusznie Sąd pierwszej instancji zaaprobował ustalenia organów nadzoru budowlanego. Podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Inspektor dwukrotnie uchylał decyzje Powiatowego Inspektora, dążąc do możliwie wnikliwego i szczegółowego rozważenia wszystkich istotnych aspektów niniejszej sprawy. Odnosił się przy tym do twierdzeń zawartych we wnoszonych przez M. G. odwołaniach, umożliwiając jej aktywne uczestnictwo w całym postępowaniu. Zebrany i rozpatrzony w ten sposób materiał dowodowy był kompletny w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy i wystarczający do poczynienia ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji.

Podobnie treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy nie wynika z niego, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania, albo gdy sposób sporządzenia uzasadnienia uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie powinno zostać sporządzone w sposób pozwalający ustalić, dlaczego sąd uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za zgodne albo niezgodne z prawem oraz jak ocenił zarzucane organom naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w pełni wywiązał się z tych obowiązków. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika zarówno stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, jak i tok rozumowania Sądu. Sąd pierwszej instancji odniósł się w szczególności do znaczenia postanowienia z dnia 6 lutego 2023 r. i jego niezaskarżenia, skutków niezłożenia wniosku o legalizację w terminie, związanego charakteru rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 49e pkt 1 P.b., osoby inwestora, zarzutu braku należytego pouczenia o możliwości legalizacji oraz zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni umożliwia zatem przeprowadzenie jego kontroli instancyjnej, a zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej i uznając podniesione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.