Naczepa bez działających świateł STOP. Sąd oddalił skargę przewoźnika na karę 2000 zł

Lubelski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 09 maja 2025 roku, nr OWIM.8140.3.25.2025.LU, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwana dalej k.p.a.), art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539, zwana dalej u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr LU.8140.13.2025.III1353.TD z dnia 08 marca 2025 r. nałożył karę pieniężną w wysokości 2.000 zł na M. sp. z o.o. w B.

Organ stwierdził naruszenie określone w przepisach art. 92a ust. 1, 3, 7 u.t.d. oraz lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd.

Decyzja została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego.

W dniu 08 marca 2025 roku o godz. 09:45 na drodze krajowej nr [...] w miejscowości DPG [...] zatrzymany został pojazd członowy, złożony z ciągnika samochodowego marki D. o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej marki Schmitz Cargobull o numerze rejestracyjnym [...], prowadzonym przez kierowcę S. N., obywatela Białorusi. W toku kontroli ustalono, iż strona M. s.p. z o.o. wykonywała międzynarodowy transport rzeczy z Rosji do Turcji. Kierowca okazał do kontroli wszystkie wymagane dokumenty. W wyniku przeprowadzonej kontroli stanu technicznego naczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...] stwierdzono, że żadne źródło światła "STOP" w naczepie nie działa. Sytuacja ta spowodowała zakwalifikowanie ujawnionej usterki w kategorii niebezpieczna. Sporządzono protokół oględzin oraz wykonano dokumentację fotograficzną.

Pismem z dnia 12 marca 2025 roku zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. W ocenie organu istotnym i bezspornym faktem jest, iż pojazd poruszał się drogą krajową nr [...] pomimo, iż w naczepie ciężarowej nie działało żadne źródło światła "STOP", co zagrażało bezpieczeństwu innych uczestników ruchu, a przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli pracy kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do jakichkolwiek naruszeń. Sprawą przedsiębiorcy jest znalezienie i ustalenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik strony M. sp. z o.o., zaskarżając decyzję w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez nałożenie na przewoźnika kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania w całości ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że przewoźnik niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania wprowadził w przedsiębiorstwie plan naprawczy celem wyeliminowania niebezpieczeństwa powtórzenia się w przyszłości tożsamych lub podobnych naruszeń, za które może zostać nałożona kara pieniężna. Zarządzający transportem wraz z przewoźnikiem wyposażył i zapoznał kierowców z listą kontrolną kierowcy. Podczas kontroli nie stwierdzono żadnych innych nieprawidłowości i pojazd został dopuszczony do dalszej jazdy po usunięciu usterki.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 03 marca 2026 r., nr BP.501.1395.2025.2333.LB3, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu do wysokości kary należy zauważyć, że art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Według art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251, zwana dalej u.p.r.d.), pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Bezspornym jest, że stwierdzone usterki w pojeździe udokumentowane protokołem kontroli należało uznać za zagrażające bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. Odnośnie do zarzutów skarżącej wskazano, że w ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego, w szczególności ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy prawo o ruchu drogowym. Brak działania świateł "STOP" uniemożliwia innym uczestnikom ruchu prawidłowe i natychmiastowe rozpoznanie manewru hamowania, co w praktyce znacznie zwiększa ryzyko najechania na pojazd od tyłu, zwłaszcza w przypadku zespołu pojazdów o dużej masie całkowitej. W niniejszej sprawie usterka została stwierdzona na naczepie, co dodatkowo potęguje zagrożenie, ponieważ to tylna część zespołu pojazdów jest bezpośrednio obserwowana przez kierujących jadących za nim. Organ odwoławczy ocenił, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji jest wystarczający do uznania, iż strona ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszenia z lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła strona M. sp. z o.o., w której zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 1 u.t.d. poprzez nałożenie na przewoźnika kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszeń oraz lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z § 6 ust. 2 i § 5 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2141, zwane dalej rozporządzeniem MSWiA) poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenie z tytułu wykonywania przewozu pojazdem posiadającym usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna, w sytuacji gdy nie została przeprowadzona szczegółowa drogowa kontrola techniczna, która jest wymagana do stwierdzenia tego typu naruszeń,

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IV k.p.a.), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d. a zostały przez organ pominięte, pomimo że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób jedynie częściowy, a nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6, art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się w niniejszej sprawie do uregulowań działu IVa k.p.a. (por. m.in. wyrok VI SA/Wa 198/23, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22), ocena czy w sprawie nie występują przesłanki odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarówno z protokołu kontroli, jak i decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie wynika, aby została przeprowadzona szczegółowa, wnikliwa kontrola oraz jakie przyrządy kontrolno – pomiarowe zostały użyte do jej przeprowadzenia. Zgodnie z § 5 ust. 7 rozporządzenia MSWiA usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu kwalifikuje się do jednej z trzech kategorii: usterek drobnych, usterek poważnych albo usterek niebezpiecznych. Zgodnie z § 5 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli technicznej podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Natomiast w § 6 ust. 2 wskazano, że na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu użytkowego kontrolujący decyduje, czy pojazd ten poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza się w szczególności w przypadku, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pojazd użytkowy zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska. Przepis § 5 ust. 3 stosuje się odpowiednio. W przypadku usterek niebezpiecznych określonych w § 5 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia MSWiA należy przeprowadzić szczegółową kontrolę techniczną zgodnie z treścią § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. Z takiej szczegółowej kontroli sporządza się protokół (§ 6 ust. 7 ww. rozporządzenia). Zgodnie z art. 129fb ust. 3 u.p.r.d., szczegółowa drogowa kontrola techniczna jest przeprowadzana zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 131 ust. 1 w:

1) mobilnej stacji kontroli drogowej,

2) wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej obejmującym obszar

o odpowiedniej powierzchni, na którym jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo

- przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli, w szczególności przyrządów niezbędnych do oceny stanu hamulców i skuteczności ich działania, układu kierowniczego, zawieszenia oraz uciążliwości pojazdu.

Wskazano także, że z protokołu kontroli, jak i decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wynika tylko tyle, że pojazd został poddany organoleptycznej kontroli stanu technicznego, jednak organ nie wskazał dokładnego przebiegu tej kontroli, przede wszystkim w zakresie dotyczącym rodzajów przyrządów, jakie zostały użyte do jej przeprowadzenia. Nie ulega wątpliwości, że taka kontrola jest zbyt ogólna i powierzchowna oraz nie pozwala na prawidłowe stwierdzenie usterek, a zwłaszcza zakwalifikowanie ich do kategorii usterek niebezpiecznych.

Ponadto wskazano, że skarżący stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wyrażone w art. 189f § 1 k.p.a. Naruszenie nie przyczyniło się bowiem do zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a to właśnie to dobro jest chronione przepisami ustawy o transporcie drogowym. Spełniona została zatem przesłanka znikomej wagi naruszenia. Co więcej, bezpośrednio po stwierdzonym naruszeniu strona naprawiła światła "STOP" oraz dokonała badania technicznego naczepy na stacji kontroli pojazdów. Co więcej, przewoźnik zintensyfikował w przedsiębiorstwie działania mające na celu wyeliminowanie niebezpieczeństwa powtórzenia się w przyszłości tożsamych lub podobnych zdarzeń. W opinii skarżącego waga naruszenia prawa jest znikoma zarówno z przedmiotowego, jak i podmiotowego punktu widzenia. Stwierdzone naruszenie nie spowodowało bowiem żadnych negatywnych skutków. Organ powinien odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu zgodnie z art. 189f k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwana dalej p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Skontrolowane przez Sąd decyzje wydane przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz Głównego Inspektora Transportu drogowego zostały wydane na podstawie i po zastosowaniu u.t.d. oraz u.p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.

Sąd nie podziela zarzutów strony skarżącej. Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Kontrolę stanu technicznego pojazdu przeprowadza się z wykorzystaniem dostępnych technik i sprzętu. Kontrola ta może także obejmować sprawdzenie czy odpowiednie części i elementy pojazdu odpowiadają wymogom w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska

(§ 5 ust. 6 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, drogowa kontrola techniczna obejmuje identyfikację pojazdu oraz sprawdzenie stanu technicznego, który obejmuje m.in. prawidłowość funkcjonowania jego świateł. Przez usterki niebezpieczne, stosownie do treści § 5 ust. 7 pkt 3 ww. rozporządzenia, należy rozumieć usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone jest bowiem, że brak świateł "Stop" oznacza usterkę niebezpieczną (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 565/20 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 2041/23, CBOSA).

Należało w pełni podzielić ocenę dokonaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgodnie z którą brak działania świateł "STOP" uniemożliwia innym uczestnikom ruchu prawidłowe i natychmiastowe rozpoznanie manewru hamowania, co znacznie zwiększa ryzyko najechania na pojazd od tyłu, zwłaszcza w przypadku zespołu pojazdów o dużej masie całkowitej. Tak stwierdzona awaria jest usterką niebezpieczną. Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, usunięcie usterki po jej stwierdzeniu nie zwalnia z odpowiedzialności za naruszenie, które polegało na dopuszczeniu do ruchu pojazdu w stanie niezgodnym z przepisami. Doprowadzenie pojazdu do właściwego stanu technicznego nie niweluje faktu poprzedniego naruszenia.

Należy zauważyć, że podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie stanowi dokumentacja fotograficzna oraz protokół z kontroli drogowej z dnia 08 marca 2025 r., który podpisuje zarówno kontrolujący, jak i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również odmówić jego podpisania. Protokołowi kontroli drogowej przysługuje walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., dlatego sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (wyroki NSA: z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 704/20, z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt II GSK 709/24).

To powoduje, że korzysta on z "podwyższonej" mocy dowodowej w zakresie jego treści. Oczywiście fakty w nim ustalone mogą być obalone przez stronę, ale przez wykazanie sporządzenia tego dokumentu z naruszeniem prawa, a nie kwestionowanie zawartych w nim ustaleń bez przedstawienia dowodu ich nieprawidłowości. Zatem w tym zakresie strona powinna uczestniczyć aktywnie w postępowaniu, a nie tylko twierdzić, że ustalenia faktyczne są niepełne i niewłaściwie ocenione (wyrok NSA z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 6/20).

Należy wskazać, że lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Zapis nie pozostawia organom jakiejkolwiek swobody w tym zakresie. Stwierdzona w niniejszej sprawie usterka stanowiła zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, a jej stwierdzenie było możliwe bez przeprowadzenia badań w stacji diagnostycznej czy szczegółowej kontroli technicznej pojazdu, stwierdzenie wskazanej usterki nie wymagało również wiedzy specjalistycznej. W tym zakresie brak było podstaw do stosowania § 6 ust. 2 rozporządzenia i przeprowadzania szczegółowej kontroli technicznej, zaś przepis ten powołując się na zapis "w szczególności" oznacza, że organ może taką kontrolę przeprowadzić, kiedy określony stan faktyczny wymaga szczegółowego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu. Tutaj taka sytuacji nie zaistniała.

Odpowiedzialność za naruszenie przepisów u.t.d. nie jest oparta na zasadzie winy, sam fakt naruszenia pozwala na nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy jest ściśle określona i organy administracyjne nie mają możliwości jej miarkowania.

Odpowiedzialność za naruszenia opisane w tym załączniku ma charakter obiektywny i nie jest związana z wystąpieniem zawinienia po stronie podmiotu, na który nałożono karę pieniężną, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, co oznacza, że określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a nie konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa (wyroki NSA: z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt II GSK 709/24, z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1703/18).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. należy wskazać, że przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zostały uregulowane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., który ma pierwszeństwo zastosowania względem przepisów zawartych w dziale IVa k.p.a. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wskazane przesłanki odnoszą się więc do sytuacji wyjątkowych i nadzwyczajnych, których profesjonalny podmiot nie mógł przewidzieć, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 986/19, wyrok NSA z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt III GSK 2742/17). Usterka świateł "STOP" nie jest wynikiem zdarzenia zewnętrznego, pozostającego poza możliwością wpływu i zapobieżenia przez podmiot wykonujący przewóz. Takie awarie zdarzają się powszechnie.

W przedmiotowej sprawie naruszenie obowiązku było ewidentne i nie sposób przyjąć, że waga naruszenia była znikoma. Utrzymanie pojazdu w odpowiednim, sprawnym i nie wywołującym zagrożenia na drodze stanie technicznym należy do podstawowych obowiązków podmiotu korzystającego z drogi.

Reasumując należy stwierdzić, że organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonał w pełni prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.

Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Elżbieta Trykoszko Małgorzata Roleder Barbara Romanczuk