Działka przecięta gminną drogą. Sąd uchylił odmowę zmiany 287 m2 lasu na rolę

Przedmiotem skargi W. P. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ II instancji" lub "Organ odwoławczy") z 3 listopada 2025 r. nr SKO.402.RL.1494.25.2025 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dokonanie zmiany lasu na użytek rolny.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący zwrócił się do Starosty [...] (dalej: "Starosta", "Organ I instancji") w sprawie zmiany użytku leśnego, nie stanowiącego własności Skarbu Państwa na użytek rolny, na części działki nr [...], o powierzchni 0,2544 ha położonej w miejscowości N., obręb [...], gmina [...], powiat [...], woj. podkarpackie. Skarżący wniosek o ww. zmianę uzasadnił tym, że las o powierzchni 0,1788 ha a z tej powierzchni 0,0287 ha, o którą wnioskuje, utrudnia manewry maszynami rolniczymi, co przyczynia się do zwiększenia zużycia paliwa, a tą część działki, która jest działką rolną o powierzchni 0,0510 ha pragnie przeznaczyć na prowadzenie upraw rolnych głównie zboża.

Podczas postępowania administracyjnego Organ I instancji ustalił, że działka ewid. nr [...], obręb [...] jest ujęta w uproszczonym planie urządzenia lasu opracowanym na okres 01.01.2021r. do 31.12.2030r. Z zapisu ww. dokumentu wynika, że działkę ewid. nr [...] porasta bór mieszany świeży w wieku 75 lat, charakteryzuje się drzewostanem z panującą sosną (7SO), domieszką świerku (Św), jodły (Jd), a także gatunkami liściastymi: dębu (1Db), brzozy (2Brz), podszytu jodłowego na 30% powierzchni o stopniu zadrzewienia 0,7. Wskazania gospodarcze - trzebież późna na całej powierzchni.

W trakcie postępowania administracyjnego przeprowadzono oględziny w terenie, podczas których stwierdzono, że działka ewid. nr [...] o powierzchni 0,2544 ha, graniczy bezpośrednio z gruntami leśnymi i kompleksem leśnym o powierzchni 26,1144 ha. Dojazd do działki stanowi droga ewidencyjna nr [...], która przylega bezpośrednio do przedmiotowej działki, pozwalając zdaniem przeprowadzających oględziny, na dogodne manewry maszynami rolniczymi. Drzewostan na działce ewid. nr [...] cechuje się odpowiednią kondycją oraz właściwym stanem zdrowotnym. W oparciu o uproszczony wypis z rejestru gruntów potwierdzony przez Starostę [...] wynika, że działka ewid. nr [...] obręb [...] posiada następujące użytki: LsV o powierzchni 0,1788 ha, RVI o powierzchni 0,0510 ha, W-RVI o powierzchni 0,0246 ha. Drzewostan w terenie jest zgodny z opisem w uproszczonym planie urządzania lasu.

Po tak przeprowadzonym postępowaniu, Starosta [...] decyzją z 14 października 2025 r. nr RO.III.6164.7.2025 odmówił zmiany użytku leśnego na użytek rolny na części działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,2544 ha, położonej w miejscowości N., obręb [...], gmina [...], powiat [...], woj. podkarpackie.

Organ I instancji wskazał, że podany przez Skarżącego powód zmiany lasu na użytek rolny nie jest wystarczającym argumentem "szczególnie uzasadnionych potrzeb", o której mowa w art. 13 ust 2 ustawy o lasach. Powinna ona być wyjątkowa, niestandardowa, przeważająca nad zasadą ochrony lasów oraz utrzymania i powiększania powierzchni leśnych. Utrudnione manewry maszynami rolniczymi, które przyczyniają się do zwiększenia zużycia paliwa, na które powołuje się Skarżący, w ocenie Starosty nie są szczególnie uzasadnionymi potrzebami do wydania decyzji zezwalającej na zmianę lasu na użytek rolny. Skarżący nie przedłożył innych dowodów, które nie wykazały aby znajdował się w sytuacji obiektywnego przymusu, wymagającego od niego przekształcenia powierzchni leśnej na rolę.

Od powyższej decyzji, Skarżący złożył odwołanie, w którym wskazał, że wydana przez Starostę decyzja jest dla niego krzywdząca.

Po rozpoznaniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, opisaną na wstępie decyzją z 3 listopada 2025 r. nr SKO.402.RL.1494.25.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a."), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Na wstępie SKO podało, że materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2024 r. poz. 530; dalej: "u.o.l."), zgodnie z którym zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Przepis ten określa obowiązki właścicieli lasów i okoliczności umożliwiające zmianę lasu na użytek rolny.

SKO podało, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Kolegium wskazało, że brak roślinności leśnej nie jest podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny lecz rodzi obowiązek jego zalesienia. O kwalifikacji gruntu jako lasu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów, a nie okoliczność jego przejściowego pozbawienia roślinności leśnej (ta okoliczność nie stanowi przesłanki udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego na rolny). To na właścicielu lasu spoczywa ciężar wykazania okoliczności, z których chce wywodzić skutki prawne, a więc szczególnie uzasadnioną potrzebę zmiany lasu na użytek rolny. Dopiero w oparciu o to wskazania wniosku, organ dokonuje zbadania tej przesłanki w jednostkowej sytuacji strony wnioskującej i dokonuje oceny poniesionych okoliczności. Wnioskodawca nie może zatem oczekiwać, że organ wyręczy go w poszukiwaniu dowodów wskazujących na istnienie po jego stronie szczególnie uzasadnionej potrzeby.

W niniejszej sprawie, odmawiając wydania zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny, Organ I instancji uwzględnił przede wszystkim, że podstawowym założeniem ustawy o lasach jest trwałe utrzymywanie lasów oraz zapewnienie ich ciągłego użytkowania. Lasy stanowią bardzo ważny element środowiska naturalnego, pełniąc wiele funkcji ekosystemowych, których beneficjentami jest zarówno środowisko, jak i człowiek. Ustawodawca dopuszcza możliwość zmiany przeznaczenia lasu na użytek rolny jedynie w odniesieniu do specjalnej kategorii spraw. Zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla właściciela lasu czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji. Dla ustalenia istnienia "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie wystarcza wystąpienie po stronie właściciela lasu jakichkolwiek potrzeb, tj. potrzeb zwykłych, choćby nawet uzasadnionych, ale konieczne jest jeszcze, aby te uzasadnione potrzeby miały charakter kwalifikowany, czyli wyjątkowy, nadzwyczajny, a zatem w sposób wyraźny odbiegający od potrzeb typowych. Obwarowanie możliwości zmiany przeznaczenia lasu wymienioną przesłanką związane jest z tym, że zmiana przewidziana w ww. przepisie, pozbawiająca las jego konstytutywnych cech, stanowi wyjątek od wyraźnie określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 1 u.o.l. obowiązków właścicieli lasów, polegających na trwałym utrzymywaniu i zapewnieniu ciągłości użytkowania lasów. Jest to przesłanka, która musi bezwzględnie wystąpić, a ciężar dowodowy wykazania, że zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby, spoczywa na właścicielu. Ważna potrzeba życiowa właściciela lasu, która skłoniła go do wystąpienia z wnioskiem o zmianę przeznaczenia na użytek rolny, winna być na tyle realna, że jej szybkie niezaspokojenie stanowiłoby wręcz zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu. Przy tym szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, mająca uzasadniać przekształcenie lasu w użytek rolny, musi być aktualna (realna) w dacie występowania z wnioskiem a nie tylko być potencjalna, przewidywana w przyszłości, nawet tej najbliższej.

W niniejszej sprawie, Kolegium uznało, że zmiana przeznaczenia wnioskowanego gruntu leśnego rolny nie posiada znamion szczególnie uzasadnionej potrzeby. Po zmianie użytku leśnego o pow. 287 m2 właściciel lasu, jak wskazuje w swoim wniosku, zamierza wykorzystać tę część działki nr [...], stanowiącą obecnie las, na potrzeby manewru maszynami rolniczymi, dla upraw rolnych na części terenu, na którym zamierza prowadzić uprawę zboża. W ocenie SKO, właściciel lasu nie wykazał szczególnie uzasadnionych potrzeb. Podnoszony we wniosku cel sam w sobie nie przesądza o wyjątkowości sytuacji Wnioskującego i nie wpisuje się w nadzwyczajne okoliczności uzasadniające zaistnienie szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu w rozumieniu art. 13 ust. 2 u.o.l., są to normalne i typowe kryteria jakimi kieruje się każdy właściciel nieruchomości, podejmując działania mające w jego ocenie przynieść mu potencjalne korzyści (oszczędności zużycia paliwa) z posiadanych składników majątkowych.

W ocenie Organu odwoławczego, powiększenie o powierzchnię 0,0287 ha terenu upraw rolnych, w celu usprawnienia upraw stanowić może potrzebę gospodarczą lecz nie jest to szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu w rozumieniu art. 13 ust. 2 u.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po dokonaniu oceny zasadności szczególnie ważnej potrzeby właściciela lasu do wyłączenia z zasobów środowiska lasu o pow. 0,10 ha, nie pozwala na uznanie, że zaistniała przesłanka w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy. Chęć powiększenia upraw rolnych w celu uzyskania dodatkowego dochodu jest niewątpliwie uzasadniona z punktu widzenia wnioskodawcy, jednak nie jest to szczególnie uzasadniona potrzeba w rozumieniu art. 13 ustawy, nie jest to bowiem przymusowa sytuacja życiowa, o której mowa w tym przepisie. W trakcie postępowania nie zostało przez wnioskodawcę wykazane, by brak wyłączenia gruntu leśnego mógł zagrozić jego egzystencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, W. P. podtrzymał stanowisko dotyczące potrzeby zamiany lasu na użytek rolny podkreślając jej niezbędności, konieczność i posiadanie elementów przymusu sytuacyjnego.

Skarżący podkreślił, że Starosta wydając decyzję pominął bardzo ważną kwestie, dotyczącą przyczyny powstania tak małej działki, na której manewry maszyn rolniczych są niemożliwe. Podał, że tak mała działka powstała w wyniku podzielenia dużej działki, poprzez wybudowanie na niej drogi gminnej, na co Skarżący nie miał wpływu. Skarżący podał, że stwierdzenie zawarte w decyzji, dotyczące tego, że działka nr [...] graniczy bezpośrednio z gruntami leśnymi i kompleksem leśnym o powierzchni 26,1144 ha, jest nieprawdziwe. Skarżący wskazał, że nie ma ani jednego punktu, który by wskazywał na bezpośrednie graniczenie działki nr [...] z kompleksem leśnym o powierzchni 26,1144 ha. Wobec pominięcia tak ważnej kwestii dotyczącej powstania tak małej działki, na której uprawa rolna stała się niemożliwa oraz nieprawdziwych stwierdzeń użytych w treści decyzji, w ocenie Skarżącego, należy domniemywać, iż Organ wydający decyzję nie rozpatrzył sprawy w sposób rzetelny i obiektywny do czego był zobligowany, a jedynie skupił się na oddaleniu jego prośby. Skarżący podkreślił, że Organ nie wziął również pod uwagę, że powierzchnia o zamianę, której wnioskował to jedynie 287 metrów kwadratowych.

Skarżący podniósł również, że z decyzji SKO dowiedział się również, że działka której jest właścicielem znajduje się w obrębie [...]. Podał, że posiada wiedzę gdzie znajdują się [...], jednak nie posiada w tej miejscowości ani jednej nieruchomości. Zatem w ocenie Skarżącego, w decyzji SKO, która jest ostateczna na próżno dopatrywać się obiektywizmu i rzetelności.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu skargi w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż Organy I oraz II instancji decydując o odmowie zmiany lasu na użytek rolny nie wzięły pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, w tym tych, które powinny być znane Staroście z urzędu, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu Organy wadliwie uznały, że art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie powinien mieć w stosunku do Skarżącego zastosowania.

Co do zasady właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania a w szczególności do realizacji obowiązków wymienionych w art. 13 ust. 1 u.o.l. Ustawodawca przewidział również, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów, zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 u.o.l. Jak trafnie wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z 1 marca 2022 r., II SA/Rz 1625/21, (LEX nr 333038): "Ratio legis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach sprowadza się do odstąpienia od systemowej zasady ochrony i utrzymania lasu na rzecz interesu partykularnego jego właściciela, o ile jest on szczególnie uzasadniony. Ostatecznych konkluzji co do możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie można sformułować bez uwzględnienia art. 7 k.p.a., który zobowiązuje organy prowadzące postępowanie do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Art. 7 proklamuje ogólnosystemową zasadę rozstrzygania spraw administracyjnych, przy jednoczesnej parametryzacji interesu publicznego i interesu indywidualnego. Tam gdzie przepisy prawa dają organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy w zależności do tego, jak kształtuje się relacja interesu publicznego do interesu indywidualnego, decyzja na niekorzyść jednostki powinna być uzasadniona szczególnie wnikliwie, z należytym wyeksponowaniem argumentacji wyjaśniającej dlaczego in casu, interes strony musiał ustąpić przed interesem publicznym. Na gruncie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach niewątpliwie mamy do czynienia z normą, której zakres stosowania i normowania odpowiada zasadzie wyrażonej w art. 7 k.p.a. (in fine). Wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie przekształcenia lasu na użytek rolny organ poddaje ocenie, czy interes, a więc spodziewane z przekształcenia korzyści właściciela lasu wyrażają takie wartości, które aksjologicznie uzasadniają odstąpienie od ochrony tego elementu przyrody. Ustaleniu nie podlegają wyłącznie te okoliczności, które składają się interes indywidualny właściciela lasu, ale również i te, które kształtują interes publiczny inkorporowany w nieruchomości stanowiącej las. Nie można a limine przyjąć, że każdy las przedstawia tę samą wartość publiczną. By adekwatnie poczynić ustalenia w tym zakresie należy wziąć pod uwagę takie okoliczności jak: wielkość lasu, jego wiek, utrzymanie (stan/kondycja) oraz rodzaj (powszechność/rzadkość) drzewostanu, położenie w zwartym kompleksie leśnym, odległość oddziałek rolnych, sąsiedztwo infrastruktury przemysłowej, drogowej, (każdej nie-leśnej), wykorzystanie lub możliwość wykorzystania do produkcji i gospodarki leśnej, itp. "Aksjologiczne nasycenie" interesu publicznego uzasadniające ochronę lasu przed przekształceniem w użytek rolny w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, kształtuje się różnie, w zależności od ustalonej w oparciu o powyższe kryteria charakterystyki konkretnego lasu. Należyte wyjaśnienie tych kwestii może stanowić punkt wyjścia do oceny, czy interes publiczny reprezentowany przez konkretny las, powinien "ustąpić" wobec potrzeb indywidulanych jego właściciela." (zob. również wyrok WSA w Rzeszowie z 6.11.2018 r., II SA/Rz 680/18, LEX nr 2591627).

Zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Interpretacja art. 13 ust. 2 u.l. jest przedmiotem bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym pojęcie "potrzeba" utożsamiane jest z "nieodzownością", ze stanem wystąpienia "konieczności", "niezbędności". Pojęcie "potrzeba" użyte w powyższym przepisie łączy się zatem z pewnym przymusem sytuacyjnym, który może wynikać ze zróżnicowanych okoliczności. Zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi więc być dla właściciela lasu czymś niezbędnym w sytuacji, w której się znalazł. Przy czym, potrzeba ta winna być możliwa do zweryfikowania przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny sytuacji strony i nie może wynikać jedynie z subiektywnego jej przeświadczenia o określonej "konieczności". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się przy tym, że na gruncie powyższej regulacji nie jest wystarczające wykazanie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu. Konieczne jest bowiem wystąpienie szczególnego charakteru owych potrzeb (tak wyrok NSA z 28.06.2024 r., I OSK 134/23, LEX nr 3782429).

Działka nr [...], której dotyczy przedmiotowe postępowanie w części stanowi: grunty pod rowami W-RVI (pow. 0,0246ha), użytek rolny (RVI) o pow. 0,0510 ha a w części las (LsV) o pow. 0,1788 ha. Skarżący wnioskował o zmianę lasu na użytek rolny jedynie w części – stanowiącej 287 m2 podnosząc, że takie przekształcenie ułatwiłoby manewry maszyn rolniczych na części działki, będącej rolą, gdyż obecnie uprawa tak małej powierzchni działki jest znacznie utrudniona. Tak mała część roli powstała w wyniku budowy drogi gminnej, na co nie miał wpływu.

Organy stwierdziły, że podana przez Skarżącego przyczyna nie świadczy o wystąpieniu szczególnie uzasadnionej potrzeby, o której stanowi art. 13 ust. 2 u.o.l.

Zdaniem Sądu w tej sprawie należy wziąć pod uwagę okoliczność, która doprowadziła do obecnego ukształtowania działki o nr [...]. Jak wynika ze złożonej na rozprawie decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2017 roku nr [...] w powiązaniu z wyjaśnieniami, zawartymi we wniosku, w skardze oraz uzupełnionymi na rozprawie, na skutek wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej – ulica [...] od istniejącego odcinka do ulicy [...] w os. [...] (decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr [...]), doszło do podziału dotychczasowej dużej działki, która należała do Skarżącego. Działka ta została przedzielona nowo wybudowanym odcinkiem drogi gminnej. W wyniku tego na powstałej w wyniku podziału działce nr [...], pozostała część użytku rolnego, na której – z uwagi na powierzchnię - jest utrudnione gospodarowanie.

Oceniając zasadność zastosowania art. 13 ust. 2 u.o.l. należy wziąć pod uwagę, że Skarżący wnioskował o zmianę części lasu na użytek rolny z powodu okoliczności obiektywnych, niezależnych od niego, jakim było wywłaszczenie części nieruchomości pod budowę drogi. Istotne jest również to, że Skarżący wnioskuje o zmianę na użytek rolny jedynie części użytku leśnego – o pow. 287 m2, która jest mu niezbędna do poprawy gospodarowania na pozostałym użytku rolnym.

Wprowadzając w art. 13 ust. 2 u.o.l. przesłankę "szczególnie uzasadnionej potrzeby" ustawodawca nie określił, jakiego rodzaju okoliczności należy brać pod uwagę dla oceny, czy przesłanka ta została spełniona. W ocenie Sądu rozpatrując wniosek o zmianę klasyfikacji gruntów należy brać pod uwagę całokształt sprawy. W przypadku Skarżącego kluczowe znaczenie ma fakt, że potrzeba związana z koniecznością poprawy warunków gospodarowania na użytku rolnym powstała na skutek okoliczności obiektywnych, niezależnych od niego, spowodowanych realizacją inwestycji drogowej, dla której dokonano podziału jego nieruchomości i pozostawiono po jednej stronie drogi użytek rolny o na tyle małej powierzchni, że gospodarowanie na nim jest znacznie utrudnione.

Zdaniem Sądu ujawnienie powyższych okoliczności świadczy o tym, że w stosunku do Skarżącego wystąpiła przesłanka szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.o.l.

Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z 14 października 2025r.

Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd w pkt II sentencji orzeczenia zasądził na rzecz Skarżącego od SKO w Tarnobrzegu zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego (200 zł).

W toku ponownego rozpoznania sprawy Organy administracji publicznej na podstawie art. 153 P.p.s.a. związane będą przedstawioną powyżej oceną prawną dotyczącą zastosowania art. 13 ust. 2 u.o.l. względem Skarżącego.