Skreślenie diagnosty za rok produkcji aut. WSA uchylił decyzje organów

Przedmiotem skargi A. K. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ II instancji" lub "Organ odwoławczy") z 17 grudnia 2025 r. nr SKO.4121/65/2025 wydana w przedmiocie skreślenia z ewidencji diagnostów.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w następujący sposób.

W dniach od 21 sierpnia 2025 r. do 26 sierpnia 2025 r. została przeprowadzona kontrola Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w przedsiębiorstwie A. z siedzibą R. [...] w zakresie zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.; dalej: "P.r.d."), tj. prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji oraz prawidłowości wykonywania badań technicznych.

Czynności kontrolne obejmujące okres od 24 lipca 2024 r. do 20 sierpnia 2025 r. wykazały nieprawidłowości w zakresie wydawania zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym przez Skarżącego posiadającego uprawnienie o nr [...], co zostało wykazane w protokole pokontrolnym z 2 września 2025 r., na podstawie którego zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Skarżącemu ww. uprawnienia.

W toku postępowania, Prezydent Miasta [...] (dalej: "Organ I instancji", "Prezydent") ustalił, że Skarżący wystawił zaświadczenia o przeprowadzonym badanu technicznym pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym, tj. zawyżonym rokiem produkcji pojazdu:

1) w zaświadczeniu z [...] lutego 2025 r. nr [...] na pojazd marki [...] o nr identyfikacyjnym VIN: [...], rok produkcji został określony na 2018 r., gdzie prawidłowy rok produkcji to 2017;

2) w zaświadczeniu z [...] listopada 2024 r. nr [...] na pojazd marki [...] o nr identyfikacyjnym VIN: [...], rok produkcji został określony na 2019 r., gdzie prawidłowy rok produkcji to 2018;

3) w zaświadczeniu z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] na pojazd marki [...] o nr identyfikacyjnym VIN: [...], rok produkcji został określony na 2013 r., gdzie prawidłowy rok produkcji to 2012;

4) w zaświadczeniu z [...] marca 2025 r. nr [...] na pojazd marki [....] o nr identyfikacyjnym VIN: [...], rok produkcji został określony na 2020 r., gdzie prawidłowy rok produkcji to 2019;

5) w zaświadczeniu z [...] marca 2025 r. nr [...] na pojazd marki [...] o nr identyfikacyjnym VIN: [...], rok produkcji został określony na 2020 r., gdzie prawidłowy rok produkcji to 2019.

W toku postępowania ustalono również, że Skarżący wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym dla pojazdu, który został sprowadzony z zagranicy i który podczas przeprowadzania badania technicznego nie był wyposażony w tablice rejestracyjne i nie posiadał dowodu rejestracyjnego (nr zaświadczeń: [...]).

Po tak przeprowadzonym postępowaniu, Prezydent Miasta [...] decyzją z 27 października 2025 r. nr KM-TD.5422.28.2025 skreślił Skarżącego, posiadającego uprawnienia o nr [...] z ewidencji diagnostów w związku z wydawaniem zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Od powyższej decyzji, Skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania i prawa materialnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana przy braku pełnego materiału dowodowego, z błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych oraz z pominięciem obowiązku zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 17 grudnia 2025 r. nr SKO.4121/65/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a.") oraz art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy po przytoczeniu treści przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanej decyzji oraz wyroków sądów administracyjnych wyjaśnił, że ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego przyczyną, dla której Prezydent Miasta [...] cofnął uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych było wydawanie zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

SKO wyjaśniło, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola w zakresie prawidłowości wykonywania technicznych badań diagnostycznych przez Skarżącego, w sposób niebudzący wątpliwości wykazała, wydawanie przez niego zaświadczeń niezgodnych ze stanem faktycznym. Stwierdzone uchybienia dotyczą błędnego określenia roku produkcji pojazdów. Stwierdzenie tych uchybień nie budzi wątpliwości. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że daty produkcji skontrolowanych pojazdów nie pokrywały się z datą ustaloną przez Skarżącego, o czym świadczy korespondencja pism i e-maili z autoryzowanymi przedstawicielami poszczególnych marek pojazdów (tj. pismo z [...], e-mail od [...], pismo z I. Sp z o.o. J., czy też e-mail M. Sp. z o.o.).

Ponadto przeprowadzona przez Organ I instancji kontrola wykazała, że Skarżący wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym dla pojazdu sprowadzonego zagranicy, który podczas przeprowadzania badania technicznego nie był wyposażony w tablice rejestracyjne i nie posiadał dowodu rejestracyjnego.

Kolegium powołując się na rozporządzenie z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2024 r., poz. 141; dalej: "rozporządzenie"), zawierające szczegółowe wymogi prawne dotyczące sposobu przeprowadzania badań technicznych, wyjaśniło, że w niniejszej sprawie przepisy tego rozporządzenia nie zostały zastosowane. Badanie techniczne okresowe pojazdu sprowadzonego z zagranicy zostało przeprowadzone na podstawie certyfikatu własności, który to nie tylko nie jest dokumentem rejestracyjnym, ale nie zawiera również danych technicznych, tym samym nie mógł on służyć identyfikacji pojazdu w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt. 1 ww. rozporządzenia. Wobec powyższego, w ocenie SKO, Organ I instancji słusznie uznał, że diagnosta nie mógł w sposób prawidłowy przeprowadzić identyfikacji pojazdu oraz ustalenia i porównania faktycznych danych pojazdu z danymi z dowodu rejestracyjnego z powodu ich braku podczas badania. Zatem winien określić wynik badania jako negatywny. Wobec powyższego, Skarżący uchybił § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, w zakresie identyfikacji pojazdów i sprawdzenia ich cech identyfikacyjnych.

W ocenie SKO, twierdzenie Skarżącego o dokonaniu identyfikacji pojazdu wyłącznie na podstawie numeru VIN, świadczy o braku należytej staranności w wykonywaniu obowiązków diagnosty. Rok produkcji danego pojazdu nie wynika tylko z numeru VIN, ale jest kodowany na różnych elementach pojazdu, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz. Przykładowo można zweryfikować datę produkcji na pasach bezpieczeństwa, na gumowych osłonkach przewodów pod maską silnika, na szybach czy też na niektórych elementach metalowych lub plastikowych. Brak zweryfikowania takich części oraz poprzestanie jedynie na dokumentach pojazdu świadczy, zdaniem SKO, o jedynie powierzchownym i niestarannym wykonywaniu swoich obowiązków.

Zdaniem Kolegium, Organ I instancji zasadnie uznał, że w sprawie kluczowe jest dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz, że w przypadku takiego ustalenia ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie decyzji cofającej uprawnienia diagnosty. W szczególności decyzja taka nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d.

Organ odwoławczy uznał podniesione przez Skarżącego w odwołaniu zarzuty za nieuzasadnione. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Dokonana ocena jest spójna, logiczna, zgodna z wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego. W rozstrzygnięciu Organ I instancji szczegółowo określił, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a z jakich przyczyn odmówił wiarygodności innym dowodom. Kolegium nie stwierdziło również naruszenia zasady pogłębiania zaufania do obywateli. Organ I instancji opisał w sposób wyczerpujący zaistniały stan faktyczny i wskazał przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie wyjaśniając ich znaczenie i odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu braku zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej, SKO wskazało, że ustalenie roku produkcji badanych pojazdów w obliczu dysponowania przez Organ I instancji dokumentacją od producentów i tabliczkami identyfikującymi nie wymagało zaawansowanej wiedzy specjalistycznej, a zatem nie było konieczności powoływania biegłego.

Organ II instancji wyjaśnił również, że Prezydent należycie wyjaśnił zaistniałe w sprawie zdarzenia mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania odpowiednich norm prawa materialnego. W ocenie SKO w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem Organ prawidłowo zastosował zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Skarżący został należycie poinformowany o postępowaniu i przysługujących mu prawach, tj. poprzez doręczenie zawiadomienia, co umożliwiło mu obronę swoich interesów. SKO stwierdziło, że działania Organu były zgodne z kodeksem postępowania administracyjnego, gdyż nie doszło do wadliwego doręczenia, czy zatajenia informacji, które uniemożliwiłyby stronie udział w sprawie i zapoznania się jej z aktami sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, A. K. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając ww. decyzję Kolegium w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, a to:

1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d., poprzez:

a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia;

b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 P.r.d. "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna") co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji;

c) zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy);

2. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 81a i art. 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty, w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, zaniechanie rozważenia okoliczności podmiotowych sprawy, a tym samym braku należytego rozważenia zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.

Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości twierdzenia i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 19 stycznia 2026 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 6 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 180/26 tut. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadny w pierwszej kolejności okazał się zarzut dotyczący sformułowania rozstrzygnięcia w sposób sprzeczny z treścią art. 84 ust. 3 p.r.d. Przepis ten stanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Organ I instancji w decyzji z 27 października 2025r. orzekł o skreśleniu Skarżącego z ewidencji diagnostów w związku z wydawaniem zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Przepis art. 84 ust. 3 p.r.d. w sposób precyzyjny określa zakres rozstrzygnięcia organu. W przypadku stwierdzenia, że doszło do jednej z sytuacji, opisanej w pkt 1 lub w pkt 2 - organ ma obowiązek orzec o cofnięciu uprawień do wykonywania badań technicznych. W przepisie tym, który stanowił postawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji nie ma mowy o skreśleniu z ewidencji diagnostów. Należało więc stwierdzić, że sentencja decyzji została sformułowana w sposób sprzeczny z treścią art. 84 ust .3 p.r.d. Nie budzi wątpliwości, że organ orzekając o uprawnieniach lub obowiązkach strony, w tym o pozbawieniu jej uprawnień winien rozstrzygnięcie formułować w sposób jasny i precyzyjny a przede wszystkim w sposób zgodny z treścią przepisu, który stanowi podstawę prawną do wydania decyzji w danym przedmiocie.

W tej sprawie organ sformułował rozstrzygnięcie w sposób sprzeczny z treścią art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., który został podany w podstawie prawnej decyzji Organu I instancji, utrzymanej następnie w mocy decyzją SKO w Rzeszowie z 17 grudnia 2025r.

Tym samym doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania - tj. art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 3 p.r.d. Uchybienie to mogłoby stanowić samodzielną podstawę do uwzględnienia skargi. Niezależnie jednak od tego Sąd stwierdzi, że Organy nie sprostały wymogom, wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ramach postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy zachodziły podstawy do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnosty.

Organy I oraz II instancji przyjęły, że Skarżący dopuścił się nieprawidłowości w wydawaniu zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym, które polegały na:

1) wskazaniu w 5 zaświadczeniach o przeprowadzonym badanu technicznym zawyżonego roku produkcji pojazdu;

2) zakończeniu badania technicznego z wynikiem pozytywnym względem pojazdów, które nie były wyposażone w tablice rejestracyjne (stwierdzono 2 takie przypadki).

Odnośnie pierwszego ze stwierdzonych uchybień Organ stwierdził, że do niego doszło, opierając się na zdjęciach tabliczek znamionowych, pochodzących z aukcji internetowej pojazdów oraz na informacjach, pochodzących od producentów o roku produkcji pojazdów, objętych kontrolowanymi badaniami technicznymi.

W trakcie postępowania nie przesłuchano Skarżącego na okoliczność tego, na jakiej podstawie ustalił i wpisał w zaświadczeniu kwestionowany rok produkcji pojazdów. Przed wydaniem decyzji Organu I, jak i II instancji nie skierowano do Skarżącego zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie Sądu w realiach tej sprawy powyższe zaniechanie świadczy o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, które mają zapewnić stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozbawienie uprawnień do wykonywania zawodu. Z tego powodu tak istotne jest zapewnienie stronie możliwości obrony i przedstawienia własnego stanowiska odnośnie zebranych dowodów.

Skarżący w odwołaniu a następnie skardze podnosił, że Organ nie uwzględnił różnic pomiędzy rokiem modelowym a rokiem produkcji pojazdu. Argumentował, że zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie wyposażenia stacji i innych przepisów, stacja nie posiada dokumentów źródłowych ani programów własnych do ustalenia roku produkcji. Posługiwanie się dekoderami może natomiast powodować błędy, ponieważ producenci w Nr VIN określają rok modelowy a nie rzeczywisty rok produkcji (zwłaszcza jeśli chodzi o pojazdy produkowane fizycznie w ostatnim kwartale danego roku). Zdaniem Skarżącego bardzo często tylko producent wie, kiedy pojazd został wyprodukowany a diagności nie mają takich danych.

Odnosząc się do powyższej argumentacji należy stwierdzić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącym tego rodzaju spraw niejednokrotnie pojawia się kwestia różnic pomiędzy rokiem modelowym a rokiem produkcji pojazdu. Sam fakt różnicy pomiędzy rokiem modelowym a rokiem produkcji danego pojazdu nie jest traktowany jako "usprawiedliwienie", mogące przemawiać za uchyleniem decyzji o cofnięciu uprawnień diagnoście (zob. np. wyrok WSA w Lublinie z 17.12.2024 r., III SA/Lu 577/24, LEX nr 3841687). Niemniej jednak równocześnie wskazuje się na to, że diagnosta ma możliwość ustalenia rzeczywistego roku produkcji na podstawie fizycznego zbadania pojazdu, ponieważ rok produkcji jest kodowany na różnych elementach pojazdu, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz. Wskazuje się, że przykładowo można zweryfikować datę produkcji na pasach bezpieczeństwa, na gumowych osłonkach przewodów pod maską silnika, na szybach czy też na niektórych elementach metalowych lub plastikowych. Brak zweryfikowania takich części oraz poprzestanie jedynie na dokumentach pojazdu w orzecznictwie sądów administracyjnych traktowane jest jako niestaranne wykonywanie obowiązków.

Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowody nie umożliwia weryfikacji zaistniałych w sprawie wątpliwości, co prowadzi do wniosku o istotnym naruszeniu przez Organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Po pierwsze, jak już powyżej wskazano w toku postępowania nie przesłuchano samego Skarżącego odnośnie tego, na jakiej podstawie ustalił rok produkcji pojazdów. Zdaniem Sądu prowadząc ponownie postępowanie Organ I instancji powinien również zwrócić się jeszcze raz do producentów pojazdów o udzielenie informacji, czy rok modelowy pojazdu różnił się od roku produkcji, kodowanego w nr VIN oraz czy datę produkcji można była ustalić na podstawie zbadania elementów pojazdu (wewnętrznych lub zewnętrznych, t.j. pasy bezpieczeństwa, gumowe osłonki przewodów pod maską silnika i.t.p.). Dopiero po uzupełnieniu postępowania dowodowego Organ zobowiązany będzie ustalić, czy w przypadku Skarżącego doszło do wydawania zaświadczeń o badaniu technicznym, niezgodnych ze stanem faktycznym.

Odnośnie drugiego ze wskazanych naruszeń Organy przyjęły, że Skarżący przeprowadził badanie techniczne dla pojazdów z wynikiem pozytywnym mimo, że nie były wyposażone w tablice rejestracyjne i nie posiadały dowodu rejestracyjnego. Organy powołały się na przepis art. 71 ust. 5 p.r.d. zgodnie z którym, pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wymaganym warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2 i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie dokument stwierdzający dokonanie rejestracji. Organy powołały się również na przepis § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 141 z późn. zm.) - zgodnie z którym - zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje: identyfikację pojazdu, w tym:

a) sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w:

-dowodzie rejestracyjnym,

-pozwoleniu czasowym,

- pokwitowaniu, o którym mowa w art. 132 ust. 2 ustawy, łącznie z danymi i informacjami, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1 i 13 ustawy,

-centralnej ewidencji pojazdów, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1, 9-13, 15, 15a, 17 i 21 ustawy, w przypadku pojazdu, któremu zatrzymano dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe).

Skarżący podniósł z kolei, że do przeprowadzonych badań technicznych zastosowanie miał art. 81 ust. 3 p.r.d. zgodnie z którym, okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący argumentował również, że Organy powołując się na § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia pominęły lit. b zawartą w tym przepisie, która przewiduje, że zakres badania obejmuje sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu; sprawdzenie nie dotyczy badania, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, z wyjątkiem pojazdów zarejestrowanych czasowo na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy.

Należy też pamiętać o § 2 ust. 10 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym, wykonując okresowe badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, uprawniony diagnosta wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu, który jest załącznikiem do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Wzór dokumentu identyfikacyjnego pojazdu jest określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2532/21), zaświadczenie stwierdzające pozytywny wynik badania technicznego pojazdu stanowi wymóg formalny podania o rejestrację pojazdu, którego spełnienie warunkuje merytoryczne rozpoznanie złożonego wniosku.

W niniejszej sprawie do zakwestionowanych zaświadczeń dołączono jako załącznik dokument identyfikacyjny pojazdu zgodnie ze wzorem z załącznika nr 4 do ww. rozporządzenia. Co więcej, w zaświadczeniu o nr [...] wprost wskazano, że badanie jest przeprowadzone przed pierwszą rejestracją w RP. Dołączenie do każdego z zaświadczeń załącznika w postaci dokumentu identyfikacyjnego pojazdu, o którym mowa w załączniku nr 4 do rozporządzenia pozwala przypuszczać, że badanie przeprowadzano w trybie art. 81 ust. 3 p.r.d. Skarżący już w odwołaniu podnosił, że przeprowadzone przez niego badania dotyczyły pojazdów sprowadzonych z zagranicy bez polskich tablic. Należy w tym kontekście uwzględnić również przepis zawarty w art. 72 ust. 2a p.r.d., który stanowi, że w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie.

Mając na względzie powyższe Organy w toku ponownego rozpoznania sprawy, analizując prawidłowość przeprowadzenia badania technicznego pojazdów bez tablic rejestracyjnych powinny w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy badania te były badaniem technicznym pojazdów sprowadzonych z zagranicy przed pierwszą rejestracją i w tym kontekście uwzględnić brzmienie art. 81 ust. 3 p.r.d. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 10 ww. rozporządzenia.

Z przyczyn przedstawionych powyżej Sąd stwierdził, że Organy na tym etapie sprawy nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że w przypadku Skarżącego doszło do wydania zaświadczeń niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Z przyczyn przedstawionych powyżej Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z 27 października 2025r.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) Sąd na rzecz Skarżącego od SKO w Rzeszowie zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, na które złożył się uiszczony wpis od skargi (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).