Polskie prawo jazdy wymienione w Wielkiej Brytanii. Sąd oddalił skargę kierowcy

Decyzją z 18 kwietnia 2024 r., nr WSO-VI.5430.87.2024.RK Prezydent Miasta Szczecina odmówił S. C. wymiany angielskiego prawa jazdy kat. [...] o numerze [...] wydanego w dniu 14 marca 2023r. przez władze angielskie DVLA, uzasadniając powyższe zatrzymaniem przedłożonego do wymiany dokumentu na terytorium Wielkiej Brytanii.

Z uwagi na wątpliwości co do statusu uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami usankcjonowanych w Wielkiej Brytanii, decyzją z 30 września 2024r. nr SKO.WD.470/1816/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 30 września 2025r. nr WSO-VI.5430.87.2024.RK organ I instancji odmówił skarżącemu wymiany wnioskowanego angielskiego prawa jazdy.

Organ wyjaśnił, że z informacji uzyskanych od władz brytyjskich wynika, że brytyjskie prawo jazdy zostało cofnięte do czasu jego odnowienia, które będzie możliwe po dacie 21 marca 2026 r. W okresie cofnięcia skarżący ma zakaz kierowania pojazdami na terenie Wielkiej Brytanii. Skarżący winien otrzymać pismo od władz brytyjskich DVLA wyjaśniające jak odzyskać angielskie prawo jazdy trzy miesiące przed upływem okresu cofnięcia uprawnienia. Przesłuchany na okoliczność nałożonych sankcji skarżący opisał zdarzenie drogowe, które miało miejsce w lutym 2023 r. Nadto w trakcie przesłuchania organ uzyskał informację, że wobec skarżącego orzeczono 3-letni zakaz kierowania pojazdami na terytorium Wielkiej Brytami.

W świetle obowiązujących przepisów oraz uwzględniając fakt, że przedłożone przez skarżącego do wymiany angielskie prawo jazdy zostało zatrzymane na terytorium Wielkiej Brytanii do 21 marca 2026 r. brak jest, w ocenie organu, możliwości jego wymiany na równoważne polskie prawo jazdy.

Zatrzymanie angielskiego prawa jazdy uzasadnia ocenę, że skarżący nie legitymuje się obecnie ważnym angielskim prawem jazdy, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Powyższa okoliczność skutkuje zaistnieniem przeszkody do wymiany wydanego za granicą prawa jazdy w postaci jego zatrzymania na terytorium Wielkiej Brytanii. Okres jego zatrzymania trwający do 21 marca 2026 r. wyklucza legalną możliwość jego wymiany w Polsce w tym okresie.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wskazał, że brak jest jakiejkolwiek decyzji DVLA o zatrzymaniu mu prawa jazdy. Organ powinien podjąć działania celem wyjaśnienia sprzeczności i zażądać przesłania dokumentu (decyzji lub orzeczenia odpowiedniego organu), z którego wynikałoby, że prawo jazdy zostało mu faktycznie zatrzymane. Wydając decyzję organ polegał jedynie na "informacji" od władz brytyjskich DVLA, która najwyraźniej została inaczej przetłumaczona niż informacja pochodząca od tych samych władz z grudnia 2024r. Skarżący wyraził wątpliwość, czy sama informacja organu władz Wielkiej Brytanii może przesądzać o cofnięciu w tym kraju uprawnień do kierowania pojazdami. Dalej zarzucił brak odniesienia się przez organ do możliwości zastosowania art. 14 ust. 2f ustawy, na który powoływał się we wniosku o wymianę prawa jazdy. Podkreślił, pomijanie przez organ faktu, że od czasu wystąpienia przez Wielką Brytanię z Unii Europejskiej, w przypadku tego Państwa nie sposób stosować przepisy unijne. Wskazał, że ustawa wprowadziła w art. 12 ust. 2a oraz 2b możliwość zwracania się do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) — stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw, ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy, a po Brexicie Wielka Brytania nie należy już grona tych Państw (ani do UE, ani do EFTA, czy umowy EOG).Tym samym polski organ nie posiada żadnych uprawnień do zwracania się do władz Wielkiej Brytanii z zapytaniem, czy danemu kierowcy nie cofnięto w tym kraju uprawnień do kierowania pojazdami. A jeśli i nawet takie uprawnienia zostały cofnięte, to decyzja w tym przedmiocie czy wyrok nie ma mocy obowiązującej na terenie RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie rozpoznając ww. odwołanie, decyzją wydaną w dniu 13 lutego 2026 r., nr SKO.Ke.470/3217/2025 w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025r. poz. 1691) - dalej k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2025r. poz. 1226 ze zm.) – dalej ustawa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Przywołując przepisy ustawy mające zastosowanie w niniejszej sprawie Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że organ I instancji zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji z 30 września 2024 r. i uzyskał od władz brytyjskich DVLA informację, że przedłożone w Polsce do wymiany angielskie prawo jazdy o numerze [...] zostało zatrzymane do dnia 21 marca 2026 r. Powyższa informacja została przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego i w ocenie Kolegium brak jest podstaw do kwestionowania jej rzetelności, wiarygodności, czy też samego tłumaczenia. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, iż nie pozostaje ona w sprzeczności z wcześniejszymi ustaleniami w zakresie orzeczonego wobec skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów na okres 3 lat.

Za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącego sprowadzające się do twierdzenia, że polski organ nie posiada uprawnień do zwracania się do władz Wielkiej Brytanii z zapytaniem, czy danemu kierowcy nie cofnięto w tym kraju uprawnień do kierowania pojazdami. Przywołał w tym zakresie § 14 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 05 sierpnia 2025r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2025r. poz. 1073), który wprost przewiduje, iż w przypadku wymiany prawa jazdy wydanego przez państwo niebędące państwem członkowskim Unii Europejskiej (a takim krajem jest Wielka Brytania) organ wymieniający prawo jazdy występuje do organu, który wydał to prawo jazdy, lub do przedstawicielstwa dyplomatycznego państwa, w którym to prawo jazdy zostało wydane, o potwierdzenie danych i informacji zawartych w prawie jazdy. Potwierdzenie danych i informacji może być dokonane przez organ wymieniający prawo jazdy za pośrednictwem portalu państwa, które wydało prawo jazdy, jeżeli administracja tego państwa poinformowała o możliwości potwierdzania za pośrednictwem tego portalu danych i informacji zawartych w prawie jazdy.

Wyjaśnił dalej, że wbrew twierdzeniom skarżącego pisemna informacja organu administracji publicznej władz brytyjskich, przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego, stanowi dokument poświadczający stan sprawy, oparty na ewidencji urzędowej tego organu. Wpisu do tej ewidencji dokonuje się m.in. na podstawie decyzji i orzeczeń sądowych mających wpływ na prawo do korzystania przez konkretnego kierowcę z uprawnień do prowadzenia pojazdów. Dowód ten, tak jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. sporządzony przez uprawniony organ korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Obalenie domniemania prawdziwości danych opartych na takim dokumencie jest możliwe, jednakże nie jest wystarczające negowanie treści tego dokumentu urzędowego bez wskazania konkretnych dających się zweryfikować dowodów na stawianą tezę.

Za chybiony Kolegium uznało również zarzut nie odniesienia się przez organ I instancji do możliwości zastosowania art. 14 ust. 2f ustawy, wyjaśniając, że przepis ten ma zastosowanie w przypadku, o którym mowa w ust. 2e, lub w przypadku jeżeli osoba zgłosi informację, że cofnięto jej uprawnienia do kierowania pojazdami poza granicami Rzeczypospolite) Polskiej, po stwierdzeniu, że cofnięte za granicą uprawnienia do kierowania pojazdami były wydane na podstawie wymiany polskiego prawa jazdy, a osoba posiada w aktach kierowcy potwierdzenie uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do osoby występującej o wymianę prawa jazdy lub wydanie polskiego prawa jazdy stosuje się przepisy dotyczące przywrócenia cofniętych uprawnień do kierowania pojazdami. Powyższe przypadki, z uwagi na zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Nie uwzględniło również stanowiska skarżącego, że art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie jest on osobą, która uzyskała za granicą prawo jazdy (dokonał jedynie wymiany dokumentu uzyskanego w Polsce na prawo jazdy angielskie). W myśl art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane — w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy. W ocenie Kolegium powyższy przepis będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący dokonał wymiany polskiego prawa jazdy w Wielkiej Brytanii, a co za tym idzie uzyskał je za granicą.

Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. uznało interpretację skarżącego upatrującego podstaw do wyłączenia pracownika, który wydał zaskarżoną decyzję w tym, że brał on udział w wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie, która w wyniku zaskarżenia została uchylona, za zbyt daleko idącą.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając naruszenie:

1/przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) - art. 14 ust. 2f ustawy poprzez jego niezastosowanie mimo zaistnienia wszystkich przesłanek w nim wskazanych, tj: uprawnienia do kierowania pojazdami skarżącego wydane zostały na podstawie wymiany polskiego prawa jazdy na prawo jazdy angielskie, a skarżący posiada w aktach kierowcy potwierdzenie uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium RP, co obligowało organy do zastosowania procedury przywrócenia cofniętych uprawnień do kierowania pojazdami, nie zaś do odmowy wydania prawa jazdy;

b) art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy - poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy, podczas gdy prawo jazdy uzyskał on pierwotnie na terytorium RP, a następnie wymienił ten dokument na angielski dokument prawa jazdy podczas pobytu w Wielkiej Brytami — co wyklucza objęcie go dyspozycją wskazanego przepisu przewidującego negatywną przesłankę wydania prawa jazdy wyłącznie wobec osób, które za granicą uzyskały to prawo jazdy po raz pierwszy;

c) art. 14 ust. 2f w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy — poprzez błędne zakwalifikowanie sankcji nałożonej na skarżącego przez władze brytyjskie jako "zatrzymania prawa jazdy" w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że orzeczono wobec niego jedynie zakaz prowadzenia pojazdów skutkujący cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Wielkiej Brytanii, a nie zatrzymaniem dokumentu prawa jazdy - przy czym pojęcia "zatrzymanie prawa jazdy" i "cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami" mają na gruncie ustawy odmienne znaczenia i wywołują odmienne skutki prawne;

2/przepisów postępowania:

a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zaniechaniu wyjaśnienia oczywistej sprzeczności pomiędzy informacją DVLA z dnia 2 grudnia 2024 r. (wskazującą na cofnięcie uprawnień) a informacją DYLA z dnia 1 lipca 2025 r. (kwalifikowaną przez organ jako zatrzymanie prawa jazdy), bez podjęcia próby uzyskania odpisu wyroku lub decyzji organu brytyjskiego stwierdzającej w sposób niebudzący wątpliwości charakter zastosowanej sankcji;

b) art. 80 k.p.a. — poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, przejawiającą się w oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na tej z dwóch wzajemnie sprzecznych informacji urzędu DVLA, która była niekorzystna dla skarżącego, bez odniesienia się do wcześniejszej informacji tego samego organu z dnia 2 grudnia 2024 r. oraz informacji uzyskanej przez skarżącego we własnym zakresie (z dnia 13 marca 2025 r.), przedłożonej wraz z tłumaczeniem przysięgłym, z której wynika, że orzeczono wobec niego wyłącznie zakaz prowadzenia pojazdów;

c) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. — poprzez jego niezastosowanie i dopuszczenie do sytuacji, w której decyzję z dnia 30 września 2025 r. wydała ta sama osoba (Pan R. K.), która brała udział w wydaniu poprzedniej decyzji odmawiającej w tej samej sprawie z dnia 18 kwietnia 2024 r., uchylonej następnie przez organ odwoławczy, co rodzi uzasadnione wątpliwości co do bezstronności prowadzonego postępowania i narusza cel instytucji wyłączenia pracownika.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zobowiązanie Kolegium do wydania w terminie określonym przez Sąd zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i rozstrzygającej co do istoty sprawy przez wydanie skarżącemu prawa jazdy; zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą skarżącemu wymiany prawa jazdy.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wykazała naruszenia prawa, które uzasadniałoby jej uchylenie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy w stanie faktycznym sprawy zachodziła negatywna przesłanka wymiany wnioskowanego angielskiego prawa jazdy określona w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, a w konsekwencji, czy organy prawidłowo odmówiły skarżącemu wydania polskiego prawa jazdy, pomimo że jego pierwotne uprawnienia do kierowania pojazdami zostały uzyskane w Polsce, a następnie polski dokument został wymieniony w Wielkiej Brytanii na dokument brytyjski.

W ocenie Sądu stanowisko organów w tym zakresie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy. Przepis ten ustanawia zatem negatywną przesłankę wydania polskiego prawa jazdy, której wystąpienie obliguje organ do wydania decyzji odmownej.

Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że przepis ten nie znajduje zastosowania z tego tylko względu, iż jego pierwotne uprawnienia do kierowania pojazdami zostały uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność ta sama w sobie nie przesądza bowiem o braku zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że skarżący dokonał wymiany polskiego prawa jazdy na brytyjski dokument prawa jazdy, a następnie wystąpił o wydanie polskiego prawa jazdy w sytuacji, w której władze brytyjskie podjęły wobec niego czynności skutkujące utratą możliwości korzystania z tego dokumentu.

Wymiana polskiego prawa jazdy na dokument wydany przez właściwy organ państwa trzeciego prowadzi bowiem do tego, że dokumentem potwierdzającym uprawnienia do kierowania pojazdami, którym osoba ta posługuje się w państwie wydania, staje się dokument zagraniczny. Nie można zatem przyjąć, że sama okoliczność wcześniejszego uzyskania uprawnień w Polsce wyłącza możliwość zastosowania przepisów ustawy o kierujących pojazdami odnoszących się do zagranicznego prawa jazdy.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 14 ust. 2f ustawy o kierujących pojazdami.

Przepis ten przewiduje szczególny mechanizm postępowania w sytuacji, gdy cofnięte za granicą uprawnienia do kierowania pojazdami zostały wydane na podstawie wymiany polskiego prawa jazdy, a osoba posiada w aktach kierowcy potwierdzenie uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku ustawodawca przewidział odpowiednie zastosowanie przepisów dotyczących przywrócenia cofniętych uprawnień.

Nie oznacza to jednak, że każda sytuacja, w której zagraniczny organ podjął wobec osoby posiadającej uprzednio polskie uprawnienia jakiekolwiek rozstrzygnięcie dotyczące prawa do prowadzenia pojazdów, automatycznie podlega procedurze określonej w art. 14 ust. 2f ustawy. Zastosowanie tego przepisu wymaga bowiem uprzedniego ustalenia, że wystąpiły określone w nim przesłanki, w szczególności, że doszło do cofnięcia za granicą uprawnień do kierowania pojazdami w rozumieniu tego przepisu.

W niniejszej sprawie, na podstawie informacji uzyskanych od właściwego organu brytyjskiego, organy ustaliły, że wobec skarżącego wystąpiła przeszkoda w korzystaniu z zagranicznego prawa jazdy odpowiadająca przesłance określonej w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że organ zobowiązany był odstąpić od zastosowania tego przepisu i prowadzić postępowanie w przedmiocie przywrócenia uprawnień.

Nie można także podzielić zarzutu, że organy wadliwie utożsamiły "zatrzymanie prawa jazdy" z cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustalenie znaczenia informacji pochodzącej od zagranicznego organu nie może następować wyłącznie poprzez mechaniczne odniesienie użytego w niej sformułowania do terminologii przyjętej w polskiej ustawie o kierujących pojazdami. Informacja pochodzi bowiem od organu państwa obcego i odzwierciedla stan prawny oraz sposób prowadzenia ewidencji kierowców obowiązujący w tym państwie. Dla oceny jej znaczenia konieczne jest zatem uwzględnienie jej rzeczywistej treści i kontekstu, w jakim została wydana.

W tym zakresie trafnie Kolegium odwołało się do § 14 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 sierpnia 2025 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Przepis ten wprost przewiduje, że w przypadku wymiany prawa jazdy wydanego przez państwo niebędące państwem członkowskim Unii Europejskiej organ dokonujący wymiany występuje do organu, który wydał prawo jazdy, albo do przedstawicielstwa dyplomatycznego tego państwa o potwierdzenie danych i informacji zawartych w prawie jazdy. Potwierdzenie może nastąpić także za pośrednictwem portalu państwa, które wydało prawo jazdy, jeżeli państwo to przewidziało taką możliwość.

Oznacza to, że ustawodawca wprost dopuścił posługiwanie się przez polski organ informacjami pochodzącymi od zagranicznego organu właściwego w sprawach praw jazdy i nadał takim informacjom znaczenie w postępowaniu dotyczącym wydania polskiego dokumentu.

Tym samym brak podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego, jakoby polski organ administracji nie był uprawniony do zwrócenia się do właściwych władz brytyjskich o informacje dotyczące statusu prawa jazdy skarżącego. Przeciwnie, możliwość uzyskania takich informacji wynika wprost z powołanego przepisu wykonawczego.

Wbrew zarzutom skargi materiał dowodowy sprawy nie pozwala również na przyjęcie, że organy oparły swoje rozstrzygnięcie na dowolnie wybranym, niekorzystnym dla skarżącego dokumencie, pomijając pozostałe dowody. Informacja właściwego organu brytyjskiego stanowiła dokument pochodzący od organu administracji publicznej właściwego w sprawach ewidencji uprawnień kierowców. Jeżeli dokument ten wskazuje na określony status uprawnień skarżącego, to jego treść nie może być pomijana tylko dlatego, że pozostaje ona niekorzystna dla strony.

Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oczywiście domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego może zostać podważone, jednak wymaga to przedstawienia wiarygodnych i konkretnych dowodów pozwalających zakwestionować wynikające z niego ustalenia. Samo przeciwstawienie treści dokumentu własnej interpretacji strony nie jest wystarczające do obalenia jego mocy dowodowej.

W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił takiego materiału dowodowego, który pozwalałby na przyjęcie, że informacja właściwego organu brytyjskiego była nieprawdziwa, nieaktualna albo dotyczyła innego rodzaju sankcji niż ta, którą uwzględniły organy polskie. W szczególności nie można takiej mocy przypisać samej informacji uzyskanej przez skarżącego we własnym zakresie. Dokument ten podlegał oczywiście ocenie na równi z pozostałym materiałem dowodowym, jednak nie korzystał z pierwszeństwa tylko dlatego, że został przedłożony przez stronę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wskazać należy, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie oznacza obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w nieskończoność ani obowiązku uzyskania każdego możliwego dokumentu, którego przedstawienia domaga się strona. Granice postępowania dowodowego wyznacza potrzeba ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu organy zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na dokonanie prawidłowej oceny sytuacji prawnej skarżącego. Nie zachodziła zatem konieczność uzyskania od władz brytyjskich odpisu konkretnego wyroku lub decyzji, skoro organ polski dysponował oficjalną informacją właściwego organu brytyjskiego dotyczącą statusu uprawnień skarżącego. Sam fakt, że strona oczekiwała uzyskania dokumentu o innej formie, nie oznacza, że materiał dowodowy był niekompletny.

Nie sposób również uznać, że pomiędzy informacjami z 2 grudnia 2024 r. i 1 lipca 2025 r. występowała sprzeczność tego rodzaju, że uniemożliwiała organowi wydanie rozstrzygnięcia. Ocena obu dokumentów powinna uwzględniać nie tylko użyte w nich pojedyncze sformułowania, lecz także ich źródło, datę, przedmiot oraz charakter informacji. Późniejsza informacja właściwego organu, dotycząca aktualnego statusu uprawnień kierowcy, mogła stanowić podstawę ustaleń organu, zwłaszcza gdy nie została skutecznie podważona innym wiarygodnym dowodem.

Nie doszło tym samym do naruszenia art. 80 k.p.a. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieściła się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. Z uzasadnienia decyzji wynika, jakie dowody organy uwzględniły, jakie znaczenie im przypisały oraz z jakich przyczyn uznały, że brak jest podstaw do przyjęcia wersji prezentowanej przez skarżącego. Odmienna ocena dowodów proponowana przez stronę nie świadczy jeszcze o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów.

Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Celem regulacji jest zagwarantowanie bezstronności pracownika przy ponownym rozpoznawaniu sprawy na skutek zakwestionowania wcześniejszego rozstrzygnięcia.

Samo uczestniczenie przez tego samego pracownika w wydaniu wcześniejszej decyzji, która następnie została uchylona przez organ odwoławczy, nie może być automatycznie utożsamiane z istnieniem podstawy wyłączenia w każdym kolejnym postępowaniu dotyczącym tej sprawy. Dla zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. konieczne jest bowiem ustalenie, że pracownik brał udział w wydaniu decyzji, której ponowne rozpoznanie następuje w ramach tego samego toku instancji i tego samego postępowania, w znaczeniu określonym przez tę regulację.

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że udział R. K. w wydaniu decyzji z 30 września 2025 r. nastąpił w warunkach objętych zakresem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Sam fakt, że osoba ta wcześniej uczestniczyła w wydaniu decyzji z 18 kwietnia 2024 r., która następnie została uchylona, nie prowadzi jeszcze do wniosku o jej ustawowym wyłączeniu od udziału w dalszym postępowaniu. Nie można również przyjąć, że wcześniejsze zajęcie stanowiska przez pracownika samo przez się rodzi domniemanie jego braku bezstronności.

W konsekwencji także ten zarzut nie mógł odnieść skutku.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, właściwie zastosowały przepisy ustawy o kierujących pojazdami i nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności prawidłowo uznały, że w sprawie zachodzi przeszkoda do wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy wynikająca z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Nie było zatem podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego dotyczącego uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, ani tym bardziej do zobowiązania organu do wydania skarżącemu prawa jazdy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.