Sąd odrzucił skargę H. D. na uchwałę o cenach usług komunalnych w Gdańsku

H. D. (dalej także jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wyżej opisaną uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 maja 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego skarżącego, o którym mowa w art. 101 ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 662; zwanej dalej w skrócie jako: "u.s.g.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Podstawę prawną wniesionej przez skarżącego skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały.

W orzecznictwie ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91). Interes prawny musi być ponadto bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczą związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05).

Skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi skargi powszechnej, możliwej do złożenia w interesie publicznym. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 443/17).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 maja 2020 r. nr XXIII/614/20 zmieniającą uchwałę w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Gdańska uprawnień w zakresie ustalania wysokości niektórych cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 23 czerwca 2020 r. poz. 2806). Uprawnienia w ww. zakresie zostały powierzone Prezydentowi Miasta Gdańska uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 5 grudnia 2002 r. nr III/50/2002.

Zaskarżona uchwała została podjęta przez Radę Miasta Gdańska na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 712 ze zm., zwanej dalej w skrócie jako: "u.g.k."), którą zmieniono uchwałę z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Gdańska uprawnień do ustalania wysokości niektórych cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą powierzyć organom wykonawczym tych jednostek (art. 4 ust. 2 u.g.k.).

Z powołanych regulacji wynika, że zaskarżona uchwała ustanawia jedynie upoważnienie (subdelegację) kompetencji dla organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego (Prezydenta Miasta Gdańska). Adresatem tego rodzaju uchwały jest wyłącznie organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Uchwała nie zawiera norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, nie kreuje również bezpośrednio żadnych praw i obowiązków dla jakichkolwiek odbiorców.

W konsekwencji, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący dysponuje interesem prawnym w zaskarżeniu tej uchwały, a tym bardziej, że interes ten został naruszony. Brak jest bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualnie i prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. nakazujący odrzucić skargę z uwagi na niewykazanie, że interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, wniesioną skargę należało odrzucić i orzec jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł. Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.