Kierowca bez tytułu prawnego do auta odpowie solidarnie z właścicielem za koszty parkingu

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2024 r. w przedmiocie obciążenia P. K. oraz K. C. kosztami (w kwocie 62 822 zł) związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu marki [...] nr rej. [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] przedmiotowy samochód został usunięty z drogi publicznej w dniu 11 listopada 2015 r. i umieszczony na parkingu strzeżonym Zarządu Dróg Powiatowych w [...] — Obwód Drogowy w [...], [...], ul. [...]. W dniu 18 grudnia 2015 r. P. K. będący właścicielem pojazdu uzyskał zezwolenie na jego odbiór z parkingu. W dniu 28 grudnia 2015 r. P. K. został powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi i umieszczeniu go na ww. parkingu strzeżonym. W dniu 25 stycznia 2016 r. P. K. wniósł o umorzenie naliczonej opłaty za holowanie i przechowywanie pojazdu. Rzeczoznawca R. K. wycenił w kwietniu 2016 r. wartość rynkową pojazdu. Działając na podstawie art.130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym, Starosta [...] w dniu 14 grudnia 2016 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Postanowieniem z 12 lutego 2020 r. o sygn. akt. [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł przepadek pojazdu marki [...] nr rej. [...] na rzecz Powiatu [...]. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu 12 grudnia 2020 r. Decyzją z dnia 15 czerwca 2023 r. Starosta [...] orzekł o zapłacie 71.714 zł z tytułu kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu marki [...] nr rej. [...] przez P. K., będącego właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Decyzją z dnia 13 września 2023 r. Starosta [...] orzekł o zapłacie 71.714 zł z tytułu kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu marki [...] nr rej. [...] przez K. C., który władał pojazdem w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Postanowieniem z dnia 10 maja 2024 r. Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia 15 czerwca 2023 r. w sprawie zapłaty kwoty 71.714,00 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu. Decyzją z dnia 19 czerwca 2024 r. Starosta [...] zobowiązał do zapłaty P. K. kwoty 71 714,00 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu.

Odrębnymi decyzjami z dnia 20 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie stwierdziło nieważność decyzji Starosty [...] z dnia 15 czerwca 2023 r. oraz decyzji z dnia 13 września 2023 r. W ocenie Kolegium doszło do wydania dwóch odrębnych decyzji rozstrzygających sprawę kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu w podwójnej wysokości, wobec dwóch podmiotów. Z jednej strony kosztami w wysokości 71.714 zł został najpierw obciążony P. K., a następnie zupełnie niezależnie, w tej samej wysokości obciążono nimi K. C..

Decyzją z dnia 4 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie stwierdziło nieważność decyzji ostatecznej z dnia 19 czerwca 2024 r. Kolegium podkreśliło, że wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego ma na celu doprowadzenie sprawy do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami i umożliwi przeprowadzenie ponownego postępowania przez organ I instancji z udziałem wszystkich stron postępowania.

Decyzją z dnia 12 grudnia 2024 r. Starosta [...] orzekł o zapłacie kwoty 62.822 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu marki [...] przez P. K., będącego właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia oraz K. C., będącego we władaniu pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia. Zapłata kwoty wskazanej kwoty winna nastąpić w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna do kasy Starostwa Powiatowego w [...] lub na konto, po upływie terminu płatności zostaną naliczone odsetki ustawowe za opóźnienie.

Starosta [...] wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że suma faktycznie poniesionych kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania przedstawiał się następująco:

1) koszt holowania pojazdu na parking strzeżony na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 12 listopada 2015 r. wystawionej przez K. S. M., ul. [...], [...] wyniósł: 459 zł;

2) koszt oszacowania pojazdu, na podstawie rachunku nr [...]/2016 z dnia 29 kwietnia 2016 r. wystawionej przez M. C. R. K., [...] [...], wyniósł: 120 zł;

3) koszt przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym wg stawek uchwalonych przez Radę Powiatu wyniósł:

a) okres od 11.11.2015 r. do 31.12.2015 r. (jest to okres od usunięcia pojazdu do końca obowiązywania Uchwały Rady Powiatu nr [...]) 51 dni x 39 zł = 1.989 zł (stawka na podstawie uchwały Rady Powiatu nr [...]);

b) okres od 01.01.2016 r. do 29.04.2016 r. (jest to okres obowiązywania uchwały Rady Powiatu nr [...]) 120 dni x 39 zł = 4.680 zł (stawka na podstawie uchwały Rady Powiatu nr [...]);

c) okres od 14.12.2016 r. do 31.12.2016 r. (jest to okres obowiązywania uchwały Rady Powiatu nr [...]) 18 dni x 39 zł = 702 zł (stawka na podstawie uchwały Rady Powiatu nr [...]);

d) okres od 01.01.2017 r. do 31.12.2017 r. (jest to okres obowiązywania uchwały Rady Powiatu nr [...]) 365 dni x 39 zł = 14.235 zł (stawka na podstawie uchwały Rady Powiatu nr [...]);

e) okres od 01.01.2018 r. do 31.12.2018 r. (jest to okres obowiązywania uchwały Rady Powiatu nr [...]) 365 dni 40 zł = 14.600 zł (stawka na podstawie uchwały Rady Powiatu nr [...]);

f) okres od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. (jest to okres obowiązywania uchwały Rady Powiatu nr [...]) 365 dni x 41 zł = 14.965 zł (stawka na podstawie uchwały Rady Powiatu nr [...]);

g) okres od 01.01.2020 r. do 11.12.2020 r. (jest to okres obowiązywania uchwały Rady Powiatu nr [...]) 346 dni x 32 zł =11.072 zł (stawka na podstawie uchwały Rady Powiatu nr [...]);

459,00 zł - holowanie pojazdu

+ 120,00 zł - oszacowanie pojazdu

+ 62.243,00 zł - przechowywanie pojazdu

Razem: 62.822 zł.

Organ wskazał, uwzględniając wytyczne Kolegium, że czas od skompletowania dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku do sądu powszechnego był zbyt długi. Stąd koszt przechowywania pojazdu w okresie od dnia 29 kwietnia 2016 r. do 14 grudnia 2016 r. nie powinien obciążać strony. Natomiast długość postępowania sądowego nie była zależna od organu, a wynikała z aktywności procesowej strony tego postępowania.

Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2024 r. złożył P. K., podnosząc, że decyzja jest dla niego krzywdząca, że nie ponosi on winy za umieszczenie pojazdu na parkingu strzeżonym oraz że nie posiada środków finansowych na zapłatę kosztów.

Odwołanie wniósł także K. C.. Wskazał, że nie był informowany o umieszczeniu pojazdu na parkingu strzeżonym i w związku z tym nie może odpowiadać za dług powstały z tego tytułu. Ponadto, nie skierowano do niego wezwania do zapłaty przed wydaniem decyzji, co mogłoby spowodować dobrowolne uregulowanie należności. Ponadto, decyzja ustala koszty przekraczające wielokrotnie wartość pojazdu.

Decyzją z dnia 16 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie rozpoznało odwołanie tylko P. K. i utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2024 r.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia16 stycznia 2025 r. z uwagi na fakt, że nie rozpoznano wcześniej obu odwołań (pominięto bowiem odwołanie K. C.).

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2024 r. argumentując m. in., że w dniu 18 kwietnia 2023 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia kosztów za usunięcie, przechowywanie i oszacowanie pojazdu. Uprzednio wydane w toku tego postępowania rozstrzygnięcia, z uwagi na ich wadliwość wynikającą z naruszenia obowiązujących przepisów, zostały usunięte z obrotu prawnego i ostatecznie organ I instancji orzekł o solidarnym zobowiązaniu do poniesienia kosztów przez właściciela pojazdu P. K. i kierującego pojazdem w momencie zatrzymania K. C.. Przy czym, zgodnie z wytycznymi Kolegium, organ obniżył ustalone koszty o koszty przechowywania pojazdu w okresie od 29 kwietnia 2016 r. do 14 grudnia 2016 r., na których powstanie miała wpływ zwłoka organu w odniesieniu do przygotowania dokumentacji do sądu powszechnego. Koszty zostały wyliczone w oparciu o obowiązujące w poszczególnych okresach przechowywania pojazdu stawki wynikające ze stosowanych uchwał Rady Powiatu [...] oraz koszty holowania pojazdu i oszacowania jego wartości. Wysokość tych kosztów łącznie wyniosła 62 822 zł.

Kolegium wyjaśniło, że P. K. jako właściciel pojazdu był świadomy zarówno okoliczności związanych z udostępnieniem pojazdu K. C., jak i późniejszych następstw tego zdarzenia, a wynikających z kierowania przez niego pojazdem w stanie nietrzeźwości. Skarżący nie odebrał pojazdu w terminie, o czym był powiadomiony bezpośrednio po odholowaniu pojazdu przez co również przyczynił się do powstania kosztów. Ich wysokość wynika z obowiązujących przepisów, których moc obowiązująca nie budzi wątpliwości. Z kolei K. C. kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości powinien przewidywać konsekwencje takiego czynu.

Kolegium podkreśliło, że koszty związane z usunięciem czy też przechowywaniem pojazdu nie są pochodną wartości pojazdu. Stanowią one konsekwencje podjęcia przez organ właściwy czynności zmierzających do zachowania w należytym stanie pojazdu, który został usunięty z drogi publicznej przez uprawniony do tego podmiot, a następnie przechowywany i w sytuacji nieodebrania pojazdu z depozytu, zutylizowany po uprzednim przyznaniu prawa własności do pojazdu Skarbowi Państwa. Konsekwencją działania właściciela pojazdu, jak i kierującego pojazdem w chwili zatrzymania, jest powstanie obiektywnych kosztów po stronie organu właściwego, których zwrotu, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, organ domaga się od zobowiązanych solidarnie właściciela pojazdu i kierującego, w przypadku, gdy nie są to te same podmioty. Ewentualny wniosek o umorzenie kosztów może być rozpatrzony na zasadach ogólnych w postępowaniu odrębnym, które może zostać uruchomione na wniosek zobowiązanego, po zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia kosztów, tj. po uprawomocnieniu się decyzji wydanej w drugiej instancji.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium z dnia 20 lutego 2026 r. wniósł zarówno P. K., jak i K. C..

Prawomocnym postanowieniem z dnia 8 lipca 2026 r. akt III SA/Lu 266/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił spóźnioną skargę P. K..

K. C. zarzucił w skardze, że decyzja organu z 20 lutego 2026 r. została wydana z naruszeniem:

1. art. art. 7, 77 i 80 k.p.a. - polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ nie porusza istotnych kwestii powołując się w decyzjach wybiórczo na to, co jest dla niego wygodne z perspektywy wydanej decyzji:

a) nie zbadał na jakiej zasadzie w dniu odholowania pojazdu użytkowany był pojazd i przyjęcie najwygodniejszej wersji zakładającej z góry, że odbyło się to na podstawie stosunku prawnego;

b) nie ustalił w jakim zakresie i na jakiej ewentualnie - według organu – podstawie K. C. korzystał z przedmiotowego pojazdu w dniu, kiedy został on odholowany na parking;

c) nie skierował wezwania do zapłaty bądź tek informacji w innej formule do K. C., przed wydaniem przedmiotowych decyzji, co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do zaistniałego zdarzenia, a także ewentualnie uregulowanie zaległości, gdyby uznał on argumentację Starosty za zasadną;

d) błędnie obliczył w stosunku do skarżącego kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu marki [...] polegające na tym, iż po uchyleniu pierwszej decyzji w sprawie, wydanej w I instancji w dniu 13 września 2023 r. przez Starostę [...] i wszczęcia kolejnego postępowania, zgodnie z wytycznymi tut. Kolegium, organ obniżył ustalone koszty, o koszty przechowywania pojazdu w okresie od 29 kwietnia 2016 r. do 14 grudnia 2016 r. W okresie od 11 listopada 2015 roku do dnia 31 grudnia 2020 r., organ wzywał do zapłaty jedynie P. K., a K. C. wezwał dopiero w 2023 roku, co było swoistym gestem bezradności w zakresie uzyskania środków od właściciela pojazdu. Tym niemniej K. C. nie może odpowiadać za dług w okresie, w którym nie był o nim informowany. Takie działanie rażące, narusza prawo i prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

e) nie kierował żadnych pism do K. C., a jedynie wydał decyzję celem obciążenia go kosztami, wielokrotnie przekraczającymi wartość przedmiotowego samochodu, podczas gdy nie był on ani posiadaczem zależnym, a tym bardziej posiadaczem samoistnym pojazdu. Skarżący jedynie kierował nim w pojedynczej sytuacji, podczas gdy właściciel pojazdu siedział obok na siedzeniu pasażera;

2. art. 11 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia a tym samym naruszenia wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania;

3. art. 9 k.p.a, poprzez niedopełnienie przez organ administracji publicznej obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz niezapobiegnięcie powstania nadmiernie wygórowanej - w związku z upływem czasu - szkody. Dodatkowo wskazać należy na brak udzielania im w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek przez organ;

4. art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zwłaszcza do naruszenia ostatniego członu tejże zasady. Organ administracji powinien rozważyć obie te kategorie bez możliwości poprzestania tylko na jednym z nich. Organ prowadzący postępowanie powinien zweryfikować, który z interesów powinien przeważać w danej sprawie administracyjnej. W sprawie skarżącego organ ponad wszelką miarę dąży do realizacji funkcji fiskalnej, podczas gdy skarżący jedynie jednorazowo kierował pojazdem, którego nie jest właścicielem - na dodatek w obecności właściciela pojazdu siedzącego na miejscu pasażera. Trudno obronić pogląd powtarzany przez organ administracyjny II instancji, według którego skarżący władał pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego;

5. art. 7a § 1 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, podczas gdy wyżej wymieniony przepis nakazuje stosować regułę odwrotną;

6. art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a., poprzez powolne i niekonsekwentne działanie, co spowodowało, że koszty związane z pojazdem urosły do kolosalnych rozmiarów. Mimo przewlekłości postępowania organ nawet nie ustalił w tym czasie rzetelnie okoliczności faktycznych sprawy;

7. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na jej lakoniczność, niepełność i niezrozumiałość;

8. art. 10 § 1, poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

9. art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez niepowiadomienie K. C. o tym, że w ocenie organu jest on uprawniony do odebrania pojazdu z parkingu. Inną kwestią jest, że K. C. taką osobą uprawnioną nie był, ale jeżeli organ uznałby inaczej, to aby żądać jakiejkolwiek zapłaty, powinien najpierw dopełnić odpowiednich "czynności technicznych", czego w niniejszej sprawie zabrakło;

10. art. 130a ust. 10i Prawa o ruchu drogowym, poprzez błędne uznanie, że pojazd znajdował się we władaniu K. C., podczas gdy był on jedynie kierowcą pojazdu, w którym podczas zdarzenia znajdował się także właściciel.

W oparciu o powyższe zarzuty K. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Skontrolowana decyzja nie narusza przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, ze zm.), dalej także jako "p.r.d.". Zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d (dotyczącego sytuacji, gdy nie udało się ustalić właściciela pojazdu lub osoby uprawnionej do jego odbioru) i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Stosownie do art. 130 ust. 5c p.r.d. pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7. W myśl art. 130a ust. 10i p.r.d., jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.

Przepisy art. 130a ust. 6-6e p.r.d. normują kwestie związane m.in. z opłatami, o których mowa w ust. 5c. Wysokość opłat jest ustalana corocznie w drodze uchwały rady powiatu. Ich wysokość nie może przekraczać stawek maksymalnych określonych w ustawie.

Zgodnie z art. 130a ust. 10 p.r.d., starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Przepisy art. 130a ust. 10a-10e p.r.d. regulują tryb wydania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu na rzecz powiatu, przy czym zgodne z ust. 10e w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Stosownie do art. 130a ust. 10h p.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Przywołany wyżej przepis wyraźnie nakłada na właściciela pojazdu obowiązek zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, a powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania.

Zgodnie z art. 130a ust. 10j termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h, wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe za opóźnienie nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak stanowi art. 130a ust. 10i p.r.d., jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.

Z przepisów art. 130a ust. 10h i ust. 10i p.r.d. wynika, że w pierwszej kolejności obowiązek finansowania kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu spoczywa na jego właścicielu, jednak ustawodawca przewidział w tym zakresie również odpowiedzialność solidarną osoby, we władaniu której pojazd znajdował się w chwili usunięcia. Rozwiązanie takie ma służyć temu, by w sytuacji, gdy właściciela nie można ustalić lub nie można było uzyskać od niego środków na pokrycie kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu – koszty te pokryła osoba, która faktycznie przyczyniła się do tego, że zaistniała konieczność usunięcia pojazdu, a co za tym idzie wygenerowała koszty z tym związane (wyrok NSA z 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1290/20).

Z akt sprawy bezspornie wynikało, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] w dniu 11 listopada 2015 r. na podstawie dyspozycji nr [...] wydanej przez funkcjonariusza Komendy Policji został usunięty z drogi publicznej i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia z drogi był P. K.. W momencie zatrzymania pojazdem kierował skarżący (K. C.), będący w stanie nietrzeźwości. Pojazd nie został odebrany przez jego właściciela. Po przeprowadzeniu przewidzianych obowiązującymi przepisami procedur orzeczono (prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z 12 lutego 2020 r. sygn. akt. [...] przepadek pojazdu na rzecz Powiatu [...] oraz poddano sporny pojazd likwidacji.

Właściciel pojazdu był świadomy zarówno okoliczności związanych z udostępnieniem pojazdu K. C., jak i późniejszych następstw tego zdarzenia, a wynikających z kierowania przez skarżącego pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Zdaniem Sądu, Kolegium dokonało prawidłowej wykładni prawa materialnego (art. 130a ust. 10h i 10i p.r.d.). Zasadnie też przyjęło, że art. 130a ust. 10i p.r.d. nakazuje pociągnięcie do współodpowiedzialności za koszty usunięcia, przechowywania i szacowania pojazdu z drogi także tej osoby, w której władaniu faktycznie znajdował się pojazd w momencie, gdy wystąpiło zdarzenie, wskutek którego nastąpiło jego usunięcie. Taką osobą jest kierowca pojazdu jako faktycznie władający pojazdem, decydujący o sposobie jego używania w danym momencie.

Kolegium zastosowało także właściwe stawki kwotowe, ustalone w oparciu o treść uchwał Rady Powiatu w [...].

Skarżący bezpodstawnie podważa zasadność nałożenia na niego obowiązku uiszczenia tych kosztów. Niezasadne są zarzuty i wnioski skargi, że skarżący nie powinien ponosić takich kosztów.

Odpowiedzialność solidarna za koszty usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu dotyczy nie tylko właściciela, ale także osoby, która faktycznie władała pojazdem w chwili zdarzenia, niezależnie od posiadania formalnego tytułu prawnego. Taka interpretacja przepisów służy efektywności systemu usuwania pojazdów i zabezpiecza finansowanie kosztów przez osoby, które faktycznie przyczyniły się do ich powstania (wyrok NSA z 19 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1166/20).

Zatem, zarówno właściciel pojazdu, jak i osoba faktycznie nim władająca w chwili zdarzenia, ponoszą solidarną odpowiedzialność za koszty związane z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu, niezależnie od tego, czy kierujący miał formalny tytuł prawny do pojazdu.

Wbrew zarzutom skargi, koszty związane z usunięciem czy też przechowywaniem pojazdu nie są pochodną wartości pojazdu. Istotnym jest, że to właściciel nie odebrał pojazdu w terminie, o czym był powiadomiony bezpośrednio po odholowaniu pojazdu przez co również przyczynił się do powstania kosztów. Konsekwencją działania właściciela pojazdu, jak i kierującego pojazdem w chwili zatrzymania, jest powstanie określonych kosztów. Ich wysokość wynika z obowiązujących przepisów, których moc obowiązująca nie może budzić wątpliwości.

Kolegium zasadnie uznało, że obciążenie skarżącego kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu było prawidłowe i odpowiadało obowiązującemu prawu. Odpowiedzialności skarżącego nie sposób wyłączyć ani na podstawie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, ani na mocy art. 130a ust. 10i tejże ustawy. Ten ostatni przepis przewiduje, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.

Niezasadne są zarzuty, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przeprowadzone przez Kolegium postępowanie, wbrew twierdzeniom skargi, było wnikliwe, wskazujące wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Wydana przez organ decyzja, jasno uzasadniona, zawierała wszystkie wymagane prawem elementy, składające się na uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez Kolegium rozstrzygnięcia. Skoro wyjaśniono wszystkie okoliczności sprawy, organ nie miał obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego o ustalenie "zakresu" i "podstawy" (vide: zarzut pkt 1 lit. b) skargi) władania pojazdem przez skarżącego. Z prawidłowych ustaleń organu wynika, kiedy pojazd na podstawie dyspozycji wydanej przez funkcjonariusza Policji został usunięty z drogi publicznej, kto był właścicielem tego pojazdu i kto nim kierował tego dnia. Pojazd nie został odebrany przez jego właściciela i po przeprowadzeniu przewidzianych obowiązującymi przepisami procedur został zniszczony (poddany likwidacji). Skarżący jako osoba, która faktycznie władała pojazdem w chwili jego usunięcia, ponosi niewątpliwie solidarną odpowiedzialność za koszty usunięcia i przechowywania pojazdu, niezależnie od formalnego tytułu prawnego. Przepis art. 130a ust. 10i p.r.d. nakazuje pociągnięcie do współodpowiedzialności za koszty zabezpieczenia i usunięcia pojazdu z drogi tej osoby, w której władaniu faktycznie znajdował się pojazd w momencie, gdy wystąpiło zdarzenie, wskutek którego nastąpiło jego usunięcie, a zatem taka osobą jest kierowca pojazdu, ponieważ on faktycznie władał pojazdem, decydując o jego sposobie używania w danym momencie. Art. 130a ust. 10i p.r.d. w żaden sposób nie wskazuje, że sposób władania powinien być w jakiś sposób sformalizowany tak, aby odpowiadać jednej z form własności znanej z Kodeksu cywilnego. Chodzi tu o osobę, która kierowała pojazdem, nie będąc jego właścicielem (vide: wyrok NSA z dnia 16 listopada 2021 r. II GSK 1990/21).

Nieusprawiedliwiony jest zarzut, że skarżący nie może odpowiadać za powstały dług tylko dlatego, że w okresie od 2015 do 2020 r. wzywano do zapłaty wyłącznie właściciela pojazdu i dopiero w 2023 r. skarżącego zawiadomiono o naliczaniu kosztów. Rzeczą Kolegium nie było badanie wszystkich okoliczności związanych z korzystaniem przez skarżącego z pojazdu w dniu 11 listopada 2015 r. Z akt sprawy wynikało, że pojazd odebrano od skarżącego. Był on niewątpliwie osobą władającą tym pojazdem. Skarżący przyznaje w skardze, że był kierowcą pojazdu. Powyższe oznacza, że wystąpiły normatywne podstawy do obciążenia skarżącego kosztami. W działaniu Kolegium nie sposób zatem dopatrzeć się rażącego naruszenia przepisów prawa. Wbrew stanowisku skarżącego nie wystąpiła przesłanka prowadząca do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił nieusprawiedliwioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143, ze zm.).