Pytania o szczepienia spoza informacji publicznej. WSA oddalił skargę na bezczynność

Pismem z 2 marca 2026r. skarżący M. M. i M1. M. wnieśli skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach w rozpoznaniu ich wniosku z 29 stycznia 2026r. o udostępnienie informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że 2 lutego 2026r. wpłynął do PPIS w Katowicach wniosek skarżących złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zawierający 35 pytań. W szczególności skarżący wnieśli o informację:

1. Na ile lat utrzymuje się odporność po szczepieniach: błonica, tężec, krztusiec, polio, Hib, gruźlica, WZW, odra, świnka, różyczka, pneumokoki?

2. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w ostatnim roku na terenie działania urzędu?

3. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w Polsce w ostatnich 5 latach?

4. Czy statystyki rozróżniają gruźlicę poszczepienną? Jeśli tak — ile? Jeśli nie — dlaczego?

5. Dlaczego GIS nie zaleca posiewu w kierunku prątka BCG przy NOP?

6. Czy większość gruźlicy u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?

7. Ile ciężkich NOP odnotowano w ostatnich 5 latach i jakich?

8. Za ile przypadków wypłacono odszkodowania?

9. Ile dzieci i osób 10. Czy istnieje lista dorosłych uchylających się od szczepień? Jeśli nie — dlaczego?

11. Ile postępowań przymuszających prowadzono wobec dorosłych w ostatnich 5 latach?

12. Statystyki szczepień osób [...], [...] i [...] w ostatnich 5 latach.

13. Ile szczepień odroczono w ostatnich 5 latach?

14. Kto ustala przeciwwskazania do szczepień i kto za to odpowiada?

15. Ile nałożono kar na lekarzy za brak zgłoszenia NOP?

16. Jak ubiegać się o odszkodowanie za zgon związany z NOP?

17. Jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki — jakie badania?

18. Czy WHO zaleca przymus szczepień? W jakiej formie?

19. Na jakiej podstawie prawnej urząd uznaje dane szczepienia za obowiązkowe po wyroku TK SK 81/19?

20. Czy Minister Zdrowia sporządził analizę epidemiologiczną przewidzianą w treści art. 17 ust. 10 i stanowiącą określenie delegacji ustawowej? Gdzie ją opublikowano?

21. Czy brak analizy nie czyni rozporządzenia niezgodnym z Konstytucją? (rozporządzenie wydane poza delegacją ustawową]

22. Z czego wynika różnica: Niemcy — 1 obowiązkowe szczepienie, Polska — ponad 40 dawek?

23. Ile zgłoszeń NOP odrzucono w ostatnich 5 latach i dlaczego?

24. Czy prowadzone są statystyki dotyczące regresu rozwojowego po szczepieniu? Jeśli nie — dlaczego?

25. Ile kontroli przeprowadzono wobec lekarzy niewykonujących pełnej kwalifikacji?

26. Czy urząd bada skuteczność działań informacyjnych o szczepieniach?

27. Czy członkowie zespołów doradczych, w tym sam Główny Inspektor Sanitarny składają oświadczenia o braku konfliktu interesów? Prośba o wzory i częstotliwość aktualizacji.

28. Jaki odsetek badań nad bezpieczeństwem szczepionek finansują producenci?

29. Czy urząd analizował zanieczyszczenia w szczepionkach (mikrocząstki, DNA)? Prośba o raporty.

30. Czy urząd nadzoruje badania przed- i porejestracyjne szczepionek?

31. Czy istnieją statystyki NOP przy jednoczesnym podaniu wielu szczepionek? Jak raportować NOP po podaniu wielu szczepionek na jednej wizycie?

32. Czy prowadzi się badania porównawcze dzieci szczepionych i częściowo szczepionych?

33. Czy posiadacie dane o liczbie dzieci z autyzmem 2000-2024 i czy dane są korelowane z obciążeniem szczepieniami?

34. Czy szczepionki są testowane laboratoryjnie po dostawie do Polski?

35. Czy urząd monitoruje działania lobbystyczne producentów wobec instytucji państwowych?

W odpowiedzi udzielonej 13 lutego 2026r. (a więc z zachowaniem terminu ustawowego), organ oświadczył:

Ad 1. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie posiada informacji w tym zakresie, ponieważ nie dokonuje badań i ocen w przedmiocie utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki.

Ad 2. Na terenie objętym działaniem, PPIS w Katowicach w roku 2025 r. zarejestrował 56 przypadków gruźlicy.

Ad 3. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie prowadzi statystyk dotyczących przypadków gruźlicy w Polsce.

Ad 4. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach w ramach prowadzonego nadzoru gromadzi dane dotyczące wykonania szczepienia przeciw gruźlicy wśród osób z podejrzeniem lub rozpoznaniem gruźlicy. Nie posiada statystyki rozróżniającej gruźlicę poszczepienną, ponieważ nie posiada takich kompetencji.

Ad 5. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach w trybie udip nie udziela informacji dotyczących zadań i kompetencji innych organów administracji publicznej, gdyż nie mieści się to w pojęciu udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy.

Ad 6. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie jest w posiadaniu informacji dotyczących statystyk gruźlicy poszczepiennej w Polsce.

Ad 7. W ostatnich 5 latach odnotowano 15 ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych, w tym:

- 1 przypadek po szczepieniu p/odrze, śwince, różyczce oraz p/błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis - reakcja anafilaktyczna;

-1 przypadek po szczepieniu p/odrze, śwince, różyczce i p/pneumokokom - 7 dni po szczepieniu wystąpił wzrost temperatury do 40°C, drgawki gorączkowe;

- 9 przypadków po podaniu szczepionki p/COVID-19. Wymienione poszczególne objawy występowały u jednej lub u kilku ww. osób tj.: drgawki nie gorączkowe, silne bóle głowy, wymioty, omdlenie, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, gorączka, biegunka, drętwienie kończyn, świąd i zażółcenie skóry, osłabienie, utrata przytomności, zawał, ból w klatce piersiowej i trudności z zaczerpnięciem pełnego wdechu, podejrzenie zapalenia płuc;

-1 przypadek po podaniu szczepionek p/pneumokokom, p/durowi brzusznemu i p/grypie - reakcja anafilaktyczna;

- 1 przypadek po podaniu szczepionek p/japońskiemu zapaleniu mózgu, p/durowi brzusznemu i p/wściekliźnie - reakcja anafilaktyczna;

-1 przypadek po szczepieniu p/haemophilus influenzae typu b, błonicy, tężcowi i krztuścowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i poliomyelitis, p/pneumokokom, p/rotawirusom - obturacja górnych dróg oddechowych;

-1 przypadek po podaniu szczepionki p/tężcowi - reakcja anafilaktyczna.

Ad 8. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie posiada informacji dotyczących ilości wypłaconych odszkodowań.

Ad 9. W ciągu ostatnich 5 lat Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie odnotował zgonów osób do 19 lat do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania urzędu.

Ad 10. PPIS w Katowicach nie prowadzi listy dorosłych uchylających się od szczepień, ponieważ obowiązkowym szczepieniom ochronnym objęte są osoby do ukończenia 19. roku życia.

Ad 11. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie prowadzi postępowań przymuszających do szczepień wobec osób dorosłych.

Ad 12. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie prowadzi statystyk szczepień osób określonej narodowości.

Ad 13. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie jest w posiadaniu informacji o odroczeniach szczepień w ostatnich 5 latach. Decyzję o odroczeniu szczepienia podejmuje lekarz sprawujący podstawową opiekę zdrowotną nad małoletnim po wykonanym badaniu kwalifikacyjnym.

Ad 14. Informacje o przeciwskazaniach do szczepień zamieszcza podmiot odpowiedzialny i wytwórca danej szczepionki w ulotce dołączonej do opakowania szczepionki. Ponadto decyzję o odroczeniu szczepień podejmuje każdorazowo lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego dokonując jednocześnie oceny korzyści i ryzyka.

Ad 15. Na terenie objętym działaniem urzędu nie nałożono kar na lekarzy za brak zgłoszenia NOP, gdyż nie odnotowano takiego przypadku.

Ad 16. Zgodnie z art. 17a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w przypadku, gdy u osoby, u której zostało przeprowadzone szczepienie ochronne, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, w wyniku których:

1. osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo

2. u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni

- osobie tej przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Postępowanie w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego jest prowadzone przez Rzecznika Praw Pacjenta.

Ad 17. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie jest w posiadaniu informacji jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki. O podaniu szczepionki lekarz decyduje na podstawie wywiadu i przeprowadzonej kwalifikacji oraz w oparciu o wiedzę i doświadczenie zawodowe.

Ad 18. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) na bieżąco publikuje ogólne rekomendacje dotyczące szczepień - ustala optymalny wiek ich podawania, preferowaną formę i dawkowanie. Wyznacza także schematy postępowania w przypadku przerwania lub opóźnienia szczepienia. Zalecenia tworzą pewnego rodzaju wzór, na podstawie którego układane są narodowe programy szczepień w poszczególnych krajach. Sam obowiązek szczepień i ich wykonalność wynika natomiast z przepisów ustanowionych przez ustawodawcę krajowego.

Ad 19. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach uznaje dane szczepienia za obowiązkowe na podstawie ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepieniach ochronnych.

Ad 20. - 21 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r, o dostępie do informacji publicznej nie udziela informacji dotyczących zadań i kompetencji innych organów administracji publicznej oraz nie udostępnia i nie interpretuje treści przepisów i opinii prawnych, gdyż nie mieści się to w pojęciu udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy.

Ad 22. Program Szczepień Ochronnych wynika z przepisów prawa ustanowionych przez ustawodawcę danego kraju i dlatego występują różnice pomiędzy ich rodzajem i ilością.

Ad 23. Decyzja o rozpoznaniu niepożądanego odczynu poszczepiennego należy do kompetencji lekarza, który ma obowiązek zgłoszenia podejrzenia NOP do właściwej powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej w ciągu 24 godzin od momentu powzięcia podejrzenia. Właściwy państwowy inspektor sanitarny jedynie uzupełnia zgłoszenie o informacje zebrane w miejscu wykonania szczepienia oraz prowadzi rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie odrzucił w ostatnich 5 latach zgłoszenia NOP.

Ad 24. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie jest w posiadaniu informacji o prowadzonych statystykach dotyczących regresu rozwojowego po szczepieniu.

Ad 25. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie jest właściwym do oceny poprawności wykonanej kwalifikacji przez lekarza, bowiem nie wchodzi to w zakres obowiązków i uprawnień Organu.

Ad 26-30. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach nie bada skuteczności działań informacyjnych o szczepieniach, nie jest w posiadaniu oświadczeń o braku konfliktu interesów członków zespołów doradczych ani informacji o finansowaniu badań przez producentów szczepionek oraz nie dokonuje, nie analizuje i nie nadzoruje badań dot. zanieczyszczenia szczepionek i ich rejestracji.

Ad 31. W uzupełnieniu ad 23 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach informuje, iż prowadzi rejestr zgłoszonych NOP niezależnie od tego czy podczas szczepienia podano jedną czy wiele preparatów szczepionkowych. Wystąpienie objawów niepożądanych po podaniu wielu szczepionek, tak samo jak w przypadku jednej szczepionki, należy zgłosić do lekarza POZ, który podejmie decyzję o zgłoszeniu NOP.

Ad 32-35. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie jest w posiadaniu informacji o badaniach porównawczych dzieci szczepionych i częściowo szczepionych, nie posiada danych o liczbie dzieci z autyzmem 2000-2024. Ponadto urząd nie monitoruje działań lobbystycznych producentów wobec instytucji państwowych.

Jednocześnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Katowicach informuje, iż w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnia informacje i dokumenty będącego w jego posiadaniu, przez niego wytworzone, przez niego przetwarzane lub mu przekazane, jeśli zawierają żądaną we wniosku informację.

W skardze na bezczynność skarżący zarzucili naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

Podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o:

1. zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącego i udzielenia informacji publicznej,

2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa w zw. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa,

4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Stwierdzili, że udzielona odpowiedź w nikłym stopniu odpowiada na ich pytania i odsyła do publikacji, co jest niewystarczające aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej. Organ winien był udzielić informacji albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia i ją uzasadnić.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że odpowiedzi udzielił w granicach swych kompetencji i wiedzy w zakresie poruszanych zagadnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902), dalej "udip".

Udip w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Ustawa ta nie definiuje jednak pojęcia bezczynności.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura).

Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, a także czy nie zachodzą przesłanki do odmowy ujawnienia informacji.

Analizując kolejno warunki, których spełnienie wskazuje na konieczność rozpoznania wniosku strony w trybie udip wskazać należy, że adresatem wniosku był organ administracji rządowej, wykonujący zadania publiczne z zakresu zdrowia publicznego w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. (Art. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 416). Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 pkt 1 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Oznacza to, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Nadto z wnioskiem wystąpiły osoby fizyczne, zatem z pewnością mieszczą się one zarówno w ustawowym pojęciu "każdy", jak i Konstytucyjnym "obywatel".

Rozważenia wymaga zatem zakres żądanych informacji.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jest to każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej.

Z powyższego wynika, że nie każda informacja będąca w posiadaniu organu administracji podlega udostępnieniu przez ten podmiot w trybie udip, lecz tylko taka, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Nadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że musi to być informacja o faktach, obiektywnie istniejącym stanie rzeczy. Nie mieszczą się w tym pojęciu opinie czy oceny, wniosek o udzielenie informacji nie może też zmierzać do inicjowania działań. Dlatego nie jest możliwe w ramach dostępu do informacji publicznej domaganie się od organu dokonania ocen, analiz, np. co do stanu wiedzy naukowej, medycznej, prawniczej, które nie przybrały uprzednio postaci w formie zmaterializowanego dokumentu, sporządzonego w związku z realizacją zadań publicznych. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów działania innych organów (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 37/24, publ. w CBOSA). Organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 139/22, publ. CBOSA). W szczególności, organ jakim jest inspektor sanitarny nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Bd 16/24, publ. CBOSA).

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie żądanie strony skarżącej nie mieści się w ww. rozumieniu informacji publicznej, jak również samo w sobie nie sprzyja osiąganiu celów określonych wprost w Konstytucji RP lub ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Wniosek dotyczący udzielenia przez organ informacji z zakresu wiedzy medycznej (Ile lat utrzymuje się odporność po wskazanych szczepieniach? - pyt.1), procedury postępowania w indywidualnej sprawie związanej z obowiązkiem szczepień (Jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki – jakie badania? – pyt. 17), indywidualnej porady prawnej (Jak ubiegać się o odszkodowanie za zgon związany z NOP? -pyt.16; Czy brak analizy nie czyni rozporządzenia niezgodnym z Konstytucją? -pyt. 21) wbrew oczekiwaniom strony skarżącej nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 udip. Nie można również skutecznie zarzucać organowi administracji bezczynności w udzieleniu informacji w takim zakresie, w jakim nie posiada on w ogóle informacji, o które występuje strona (np. statystyki szczepień osób narodowości [...], [...] i

[...] w ostatnich 5 latach – pyt. 12).

Zauważyć także należy, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma bowiem służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. M. Adamczyk, Dostęp do informacji publicznej w praktyce jednostek organizacyjnych prokuratury w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, Studia Prawnoustrojowe, nr 50, 2020 r., s. 8). Natomiast treść wniosku skarżących z 29 stycznia 2026r. wskazuje raczej na to, że jest on związany z obowiązkiem poddania dziecka szczepieniom ochronnym, ciążącym na stronie. W aktach znajduje się bowiem pismo organu z 21 stycznia 2026r., adresowane do skarżącej, w którym PPIS informuje, że otrzymał zgłoszenie o braku realizacji obowiązkowych szczepień u dziecka skarżącej. Stąd – zdaniem Sądu – wprost wynika, że skarżący występując z wnioskiem nie realizowali żadnego interesu publicznego. Trudno znaleźć uzasadnienie dla tezy, że dobru ogólnemu służy np. ustalenie, jakie są statystyki szczepień u osób narodowości [...], [...] i [...] za ostatnie 5 lat (pyt. 12).

W skardze strona wobec organu sformułowała zarzuty bardzo ogólnikowe: podniosła jedynie, że organ udzielił informacji w nikłym stopniu odsyłając do publikacji, co nie jest prawdą, gdyż organ do żadnych publikacji nie odsyłał. Natomiast wyczerpująco i z zachowaniem terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 udip odpowiedział stronie na te pytania, które dotyczą informacji publicznej, a więc wiedzy o faktach, a jednocześnie znajdują się w dyspozycji organu oraz poinformował skarżącą, których informacji nie posiada lub wskazał, które z zapytań nie dotyczą informacji publicznej (odpowiedź na pyt. 21 dot. nie wiedzy o faktach, lecz oceny konstytucyjności rozporządzenia). Zestawiając treść pytań i udzielonych przez organ odpowiedzi, Sąd uznał, że odpowiedzi są adekwatne do pytań i nie sposób podważyć ich rzetelności, zaś sam fakt, że udzielona informacja nie jest satysfakcjonująca dla strony, nie oznacza bezczynności po stronie organu. Nadto część pytań wykraczała poza zakres kompetencji organu (np. pytanie jak lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki – sama skarżąca wyraźnie wszak zaznacza, że pyta o możliwości lekarza, a nie organu inspekcji sanitarnej albo pytanie o ocenę konstytucyjności rozporządzenia, do czego organ w oczywisty sposób kompetencji nie posiada, pomijając już fakt, że nie jest to informacja publiczna, gdyż nie dotyczy sfery faktów związanych z działalnością władz publicznych, lecz wiedzy naukowej).

Nadto – wbrew zarzutom skargi – organ nie odsyłał strony do żadnych publikacji, co świadczy o sporządzeniu skargi, w sposób schematyczny i oderwany od stanu faktycznego sprawy.

Skarżący wydają się oczekiwać, że organ ustosunkuje się do ich subiektywnych ocen i wątpliwości co do zasadności szczepień ochronnych, bezpieczeństwa szczepionek, a także udzieli im różnorodnych porad w zakresie wiedzy prawnej i medycznej. Tego rodzaju oczekiwania nie mogły być zrealizowane, gdyż wykraczały poza pojęcie informacji publicznej. W takiej zaś części, w jakiej było to możliwe ze względu na zakres pytania i wiedzy, którą dysponował organ, skarżący uzyskali terminową odpowiedź.

Bezzasadne okazały się zatem zarzuty skargi naruszenia wskazanych w niej przepisów udip, co miało nastąpić przez nieudostępnienie informacji publicznej.

W takim razie Sąd stwierdził, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 151 ppsa.