Informacja o wynagrodzeniu S. Gminy po terminie. Bezczynność bez rażącego naruszenia prawa

Wnioskiem z dnia 18 marca 2025 r., skierowanym do Urzędu Gminy Długołęka, A. R. (dalej: wnioskodawczyni, strona, skarżąca) wystąpiła – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej – o udostępnienie informacji w zakresie wynagrodzenia S. Gminy D. M. S.

W treści wniosku strona sprecyzowała, że wnosi o przekazanie jej szczegółowych informacji na temat wszystkich składowych wynagrodzenia wspomnianego S. Gminy D., za okres od 1 stycznia 2020 do 31 grudnia 2022 r., w tym:

1. wynagrodzenia zasadniczego,

2. dodatków funkcyjnych,

3. dodatków specjalnych,

4. dodatków stażowych,

5. premii i nagród,

6. innych dodatków oraz świadczeń finansowych wynikających z pełnionej funkcji.

Zaznaczyła, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych wynagrodzenie osób pełniących funkcje publiczne podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z treścią wniosku, jako sposób kontaktu strona wskazała podany we wniosku adres e-PUAP. Niezależnie od tego, strona zawnioskowała o przesłanie jej żądanych informacji w formie elektronicznej na podany we wniosku adres e-mail

Decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. (nr SG.1431.90.2025.MS/4), wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) Wójt Gminy Długołęka (dalej: organ pierwszej instancji, Wójt Gminy) odmówił stronie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskowana przez stronę informacja publiczna stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a wnioskodawczyni, będąc wezwana przez organ (w piśmie z dnia 11 kwietnia 2025 r.) do wykazania przesłanki szczególnego interesu publicznego w dostępie do żądanej informacji , takiej przesłanki nie wykazała. Wójt Gminy w ramach podjętej z urzędu analizy także nie znalazł przesłanek do przyjęcia, że strona posiada szczególny interes publiczny w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła w szczególności błędne zakwalifikowanie wnioskowanej informacji publicznej jako informacji publicznej przetworzonej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, organ drugiej instancji) w decyzji z dnia 21 lipca 2025 r., wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, zdaniem organu drugiej instancji, zakres żądania informacyjnego sformułowanego we wniosku z dnia 18 marca 2025 r. nie wiąże się z ponadstandardowym zaangażowaniem organu w udostępnienie wnioskowanej informacji, a zatem organ pierwszej instancji błędnie zakwalifikował żądanie wniosku do kategorii informacji publicznej przetworzonej, naruszając tym samym art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wydając decyzję administracyjną pomimo braku podstaw prawnych do jej wydania. Uzasadniając to stanowisko SKO zwróciło uwagę nadto, że żądanie informacyjne dotyczyło wynagrodzenia jednego pracownika Urzędu Gminy za okres 3 lat (od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2022 r.). Organ pierwszej instancji zobligowany był zatem do przedstawienia prostego zestawienia wynagrodzenia jednego pracownika w oparciu o posiadany system kadrowo-płacowy. Stwierdziło, że rozbicia danych zawartych w tymże systemie na poszczególne składniki wynagrodzenia nie można uznać za działania czasochłonne, wymagające około 20 godzin pracy (łącznie) 2 pracowników organu pierwszej instancji. Co więcej, nawet gdyby dać wiarę Wójtowi Gminy co do tak postrzeganej czasochłonności przygotowania żądanej przez stronę informacji publicznej, to działania związane z przygotowaniem żądanej informacji, wykonywane stopniowo w okresie 14 dni (tj. w terminie ustawowym z art. 13 ust.1 u.d.i.p.) nie wypłynęłyby istotnie na realizację podstawowych funkcji organu administracji publicznej.

SKO zwróciło nadto uwagę na to, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji organ brak jest informacji na temat tego, by w żądanym we wniosku zakresie [...] gminy przyznawane były jakiekolwiek premie, dodatki lub nagrody, wobec czego przyjąć należy, że składniki wynagrodzenia za wzmiankowany okres mogą obejmować wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze (podstawowe).

W decyzji uzupełniająco dodano, że ewentualne trudności organizacyjno-techniczne, czy biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem żądanej informacji publicznej nie mogą ograniczać prawa dostępu do uzyskania publicznej.

W podsumowaniu SKO wyraziło stanowisko, że czynności na jakie powołuje się Wójt Gminy w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienie informacji publicznej to zwykłe czynności techniczne związane z rozpatrywaniem danego wniosku, których rozmiar jest nieznaczny. Wyjaśniło, że podjęte przez ten organ rozstrzygnięcie nakłada na organ pierwszoinstancyjny obowiązek rozpoznania wniosku na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W piśmie z dnia 24 września 2025 r. Wójt Gminy powiadomił stronę, że z uwagi na konieczność dokonania analizy dokumentacji pracowniczej S. Gminy termin rozpoznania wniosku został wyznaczony na dzień 31 października 2025 r.

Pismem z dnia 31 grudnia 2025 r., wysłanym do strony w dniu 19 lutego 2026 r. (co nastąpiło po otrzymaniu przez organ skargi na bezczynność jaką za pośrednictwem tego organu strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) Wójt Gminy udzielił informacji publicznej w zakresie składników wynagrodzenia [...] gminy za lata 2020-2022 w formie tabelarycznej.

W skardze z dnia 10 lutego 2026 r. skarżąca zarzuciła Wójtowi Gminy bezczynność w wykonaniu prawomocnej decyzji SKO z dnia 21 lipca 2025 r. (sygn. SKO 4710.105.2025), uchylającą decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 11 lipca 2025 r. i zobowiązującej do udostępnienia wszystkich szczegółowych składników wynagrodzenia S. Gminy za lata 2020-2020.

Wniosła o:

- zobowiązanie Wójta Gminy do bezzwłocznego wykonania decyzji SKO i udostępnienia żądanej informacji publicznej;

- stwierdzenia rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.);

- " wydanie zaświadczenia o bezczynności"

- wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. art. 149 § 2 p.p.s.a. do kwoty 10.000 zł;

- zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej stan bezczynności w sprawie na dzień wniesienia skargi wynosi 11 miesięcy. W skardze strona zakwestionowała także zasadność podjęcia przez organ decyzji o przedłużeniu terminu do udostępnienia informacji publicznej do dnia 31 października 2025 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. W treści tego pisma procesowego organ przedstawił stan faktyczny sprawy od daty złożenia przez stronę wniosku o udostępnienie informacji publicznej po wydanie przez SKO decyzji z dnia 21 lipca 2025 r. a następnie podniósł, że w dniu 31 października 2025 r. organ udostępnił stronie żądaną informację publiczną adekwatnie do formy w której został złożony wniosek. Jednak z uwagi na awarię systemu elektronicznego zarządzania obiegiem dokumentów, który obsługuje Urząd, pismo organu (stanowiące odpowiedź na wniosek), pomimo złożenia go do wysyłki w sposób określony w programie, nie zostało jednak doręczone skarżącej, o czym organ powziął wiedzę dopiero w dniu wpływu skargi na bezczynność. W treści odpowiedzi na skargę podniesiono, że: "Od połowy ubiegłego roku oprogramowanie posiadane przez tut. Urząd boryka się z częstymi kłopotami związanymi z wysyłką pism przez ePUAP co potwierdza załączony raport systemu. Problemy leżą po stronie dostawcy oprogramowania a Centralnego Ośrodka Informatyki".

Wskazano również, że w dniu 19 lutego 2026 r. organ ponownie udostępnił stronie żądaną informację. Z danych posiadanych przez Urząd wynika, że wiadomość została doręczona skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem na dzień jej wniesienia Wójt Gminy istotnie pozostawał w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 18 marca 2025 r.

Z niespornych ustaleń faktycznych sprawy wynika, że wspomnianym wnioskiem strona wystąpiła – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej – o udostępnienie danych na temat wszystkich składowych wynagrodzenia S. Gminy za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2022 r., w tym:

1. wynagrodzenia zasadniczego

2. dodatków funkcyjnych,

3. dodatków specjalnych,

4. dodatków stażowych,

5. premii i nagród,

6. innych dodatków oraz świadczeń finansowych wynikających z pełnionej funkcji.

Wydana - w następstwie rozpoznania tego wniosku – przez Wójta Gminy decyzja z dnia 11 lipca 2025 r. o odmowie udostepnienia wnioskowanej informacji publicznej została (na skutek wniesionego przez stronę odwołania) uchylona przez SKO decyzją z dnia 21 lipca 2025 r. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, zdaniem organu drugiej instancji, zakres żądania informacyjnego sformułowanego we wniosku z dnia18 marca 2025 r. nie wiąże się z ponadstandardowym zaangażowaniem organu w udostępnienie wnioskowanej informacji, a zatem organ pierwszej instancji błędnie zakwalifikował żądanie wniosku do kategorii informacji publicznej przetworzonej, naruszając tym samym art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wydając decyzję administracyjną pomimo braku podstaw prawnych do jej wydania.

Uzasadniając to stanowisko SKO zwróciło uwagę nadto, że żądanie informacyjne dotyczyło wynagrodzenia jednego pracownika Urzędu Gminy za okres 3 lat (od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2022 r.). Organ pierwszej instancji zobligowany był zatem do przedstawienia prostego zestawienia wynagrodzenia jednego pracownika w oparciu o posiadany system kadrowo-płacowy. Stwierdziło, że rozbicia danych zawartych w tymże systemie na poszczególne składniki wynagrodzenia nie można uznać za działania czasochłonne, wymagające około 20 godzin pracy (łącznie) 2 pracowników organu pierwszej instancji. Co więcej, nawet gdyby dać wiarę Wójtowi Gminy co do tak postrzeganej czasochłonności przygotowania żądanej przez stronę informacji publicznej, to działania związane z przygotowaniem żądanej informacji, wykonywane stopniowo w okresie 14 dni (tj. w terminie ustawowym z art. 13 ust.1 u.d.i.p.) nie wypłynęłyby istotnie na realizację podstawowych funkcji organu administracji publicznej.

Z tych względów, SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie tylko uchyliło – jako wadliwą – decyzję organu pierwszej instancji, ale i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości, zobowiązując Wójta Gminy do rozpoznania wniosku na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Poddany ocenie Sądu stan bezczynności Wójta Gminy w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 18 marca 2025 r. dotyczy zatem procedowania tego organu w sprawie wniosku strony po uchyleniu przez SKO decyzji Wójta Gminy z dnia 11 lipca 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w powołaniu na przesłankę z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Sformułowane w decyzji SKO wytyczne, jako wiążące dla Wójta Gminy, obligowały ten organ do udostępnienia stronie wnioskowanej informacji publicznej na zasadach i trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a zatem, w toku ponownego rozpoznania sprawy znalazł zastosowanie również przepis art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 4/18).

Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji otrzymał decyzję SKO w dniu 8 września 2025 r. (co potwierdza nadesłany przez organ, na wezwanie Sądu, dowód doręczenia – k. 47 akt sądowych). Wynikający z art.13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin udostępnienia stronie wnioskowanej informacji publicznej upływał w dniu 22 września 2025 r. (poniedziałek). Wójt Gminy dwa dni po upływie tego terminu, bo w dniu 24 września 2025 r. wystosował do strony zawiadomienie, w którym poinformował, że "z uwagi na konieczność dokonania analizy dokumentacji pracowniczej S. Gminy" nowy termin załatwienia sprawy wyznaczono na dzień 31 października 2025 r.

Jakkolwiek zatem, zdaniem Sądu, co do zasady należy przyjąć, że organ w ramach ponownego rozpoznania sprawy po wydaniu decyzji kasatoryjnej (jak w sprawie) może korzystać z możliwości przedłużenia terminu z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. względem podstawowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 52/17), to jednak musi tej czynności dokonać przed upływem terminu liczonego w sposób wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (wniosek Sądu w tym zakresie wynika już tylko z gramatycznej wykładni art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - "podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia [...]", nadto, koresponduje ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie sądowym – przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2021 r. sygn. akt III SAB/Wr 210/20). W sprawie, organ zastosował dyspozycję art. 13 ust. 2 u.d.i.p. już po upływie terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a zatem czynność tę należało uznać za bezskuteczną w świetle prawa.

Zredagowanie przez organ zawiadomienia o wyznaczeniu nowego terminu rozpoznania wniosku już po upływie terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oznacza, że ani podane w tym wezwaniu okoliczności z powodu których organ zdecydował się na przedłużenie terminu, ani fakt wyznaczenia nowego terminu rozpoznania sprawy na dzień 31 października 2025 r. oraz poinformowanie o tych wszystkich okolicznościach strony nie mogą wywołać oczekiwanych przez organ skutków prawnych.

W konsekwencji, także fakt że organ w dniu 31 października 2025 r. (a zatem w terminie wskazanym w zawiadomieniu z dnia 24 września 2025 r.) sporządził odpowiedź na wniosek (która to jednak odpowiedź nie została skutecznie wyekspediowana do strony w związku z awarią systemu elektronicznego zarządzania obiegiem dokumentów) nie oznacza, że organowi nie można postawić skutecznego zarzutu bezczynności w związku z nieudostępnieniem stronie żądanej informacji publicznej w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stan bezczynności rozumiany jako niezałatwienie sprawy w terminie wystąpił już bowiem z upływem 14-dniowego terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Do dnia 22 września 2025 r. organ nie sporządził bowiem odpowiedzi na wniosek i nie wysłał jej do strony, zaś, o czym była już mowa, czynność przedłużenia przez organ terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie mogła – w rozważanych okolicznościach faktycznych – wywołać oczekiwanego przez organ skutku prawnego.

Bez wątpienia również, w sprawie należało przyjąć, że stan bezczynności organu istniał w dacie skargi, albowiem z niekwestionowanych przez sam organ ustaleń faktycznych wynika, że sporządzona przez organ (w dniu 31 października 2025 r.) odpowiedź na wniosek została skutecznie wyekspediowana do strony już po skardze. Jak wynika z wyjaśnień organu pomieszczonych w odpowiedzi na skargę, zredagowana w dniu 31 października 2025 r. odpowiedź na złożony przez stronę wniosek, pomimo złożenia jej do wysyłki w sposób określony w programie, nie została jednak (z uwagi na awarię systemu elektronicznego zarządzania obiegiem dokumentów, który obsługuje Urząd) doręczona skarżącej, o czym organ powziął wiedzę dopiero w dniu wpływu skargi na bezczynność. W nawiązaniu do przytoczonej argumentacji organu należy wskazać, że stan bezczynności jest stanem obiektywnym co oznacza, że przy ocenie jego wystąpienia nie bierze się pod rozwagę okoliczności zawinienia, czy też braku zawinienia organu w nieterminowym załatwieniu sprawy. Kwestie te należy natomiast uwzględnić przy ocenie charakteru stwierdzonej bezczynności. Warto w tym miejscu również dodać, że skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np.: poczty elektronicznej, systemu ePUAP) obciążają organ (por. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 78/18).

Uzupełniająco należy wskazać, że dołączone do odpowiedzi na skargę dokumenty nie potwierdzają w sposób bezpośredni awarii systemu w dniu 31 października 2025r., a jedynie wynika z nich, co argumentował organ w odpowiedzi na skargę, że oprogramowanie, z którego korzysta organ często generuje kłopoty związane z wysyłaniem pism pochodzących od organu przez platformę e-PUAP.

W konsekwencji należało uznać, że stan bezczynności organu ustał w sprawie dopiero w dniu 19 lutego 2026 r., tj. w dniu, kiedy odpowiedź na wniosek została skutecznie wyekspediowana przez organ na adres strony skarżącej. W ocenie Sądu, mając na uwadze treść wniosku, wybrany przez organ sposób udostępnienia stronie żądanej informacji publicznej odpowiada wskazanemu we wniosku sposobowi kontaktowania się organu w sprawach dotyczących rzeczonego wniosku.

Z tych wszystkich powodów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził bezczynność Wójta Gminy w sprawie, o czym orzekł w punkcie I wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 1a Sąd obowiązany był również orzec o charakterze stwierdzonej bezczynności. Zdaniem Sądu, bezczynność organu nie nosi cechy kwalifikowanego (tj. rażącego naruszenia prawa). Zgodnie z orzecznictwem (por. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1214/25), o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony. W ocenie Sądu, orzeczona w sprawie bezczynność organu nie kwalifikuje się do stwierdzenia, że nosi ona cechy kwalifikowanego naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika aby organ po wydaniu decyzji kasacyjnej przez SKO uchylał się od udostepnienia stronie żądanej przez nią informacji publicznej. Stwierdzona bezczynność organu wynikała z faktu, że organ zbyt późno zastosował dyspozycję art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (po już po upływie terminu z art. 13 ust.1 u.d.i.p.). Z kolei problemy techniczne w efekcie których sporządzona w dniu 31 października 2025 r. odpowiedź na wniosek nie dotarła do strony także nie stanowiły okoliczności, które usprawiedliwiałyby to, że strona na dzień wniesienia skargi nie dysponowała żądaną informacją publiczną.

W związku z tym, że ostatecznie, w dniu 19 lutego 2026 r. (co miało miejsce już po skardze) organ skutecznie wysłał do strony odpowiedź na złożony przez nią wniosek, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w zw. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 18 marca 2025 r.

Zawarte w punkcie III wyroku orzeczenie w zakresie oddalenia dalej idącej skargi zostało wydane na podstawie art. 151 p.p.s.a. i odnosi się do zawartego w skardze żądania wymierzenia organowi grzywny. Sąd nie znalazł ponadto podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu tego środka przemawia przedstawiona ocena dotycząca braku rażącego naruszenia prawa przez organ. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba też zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis obligowałby wprost sąd do wymierzenia grzywny (przyznania sumy pieniężnej), a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu w tym zakresie - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej czy wymierzenia grzywny - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej (co tyczy się również wymierzenia organowi grzywny) winno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wr 40/17). Przyznanie sumy pieniężnej, czy wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Błędne zastosowanie przez organ przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz problemy techniczne związane z awarią systemu elektronicznego zarządzania obiegiem dokumentów jakkolwiek nie uchylają zarzutu bezczynności, to nie stanowią przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w spawie.

O kosztach postępowania (punkt IV wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł składa się kwota wpisu od skargi, jaki uiściła strona skarżąca inicjując postępowanie przed Sądem.

Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.