Wniosek o sprostowanie załącznika bez podpisu. Sąd unieważnił postanowienia gminy

Syg. akt VIII SA/Wa 352/26

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 marca 2026 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.( dalej jako organ odwoławczy, SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postepowania administracyjnego ( DZ.U z 2025 roku, poz. 1691 dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. T.na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 13 stycznia 2026 roku, znak: [...] o odmowie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...]o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 3 marca 2025 roku dla realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]w S. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Skarżąca w dniu 19.12.2025r. złożyła wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...]z dnia 03.03.2025r. dot. ustalenia warunków zabudowy. Wniosek dotyczy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej popełnionej w załączniku graficznym nr 1 do decyzji t.j. zamiast zaznaczonej "odległości 50,00m. od skarpy" powinna być zaznaczone " odległość 50,00 m. od koryta rzeki".

Postanowieniem z dnia 13.01.2026r., znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. odmówił sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji nr [...] ustaleniu warunków zabudowy z dnia 03.03.2025r., znak: [...] dla realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], obręb S.- miasto ".

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Określony w art. 113 § 1 k.p.a. tryb dotyczy usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej, przybierających m.in. postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu, czy też opuszczeniu wyrazu, mylnej pisowni, bądź też wystąpieniu błędu rachunkowego, to jest nietrafnego doboru cyfr lub wyniku obliczeń, mimo wskazania, co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wady te winny mieć charakter techniczny, pozostający bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż sprostowanie w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy.

W decyzji z 3 marca 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. rozstrzygnął w pkt 3.1 tiret 11 w następujący sposób: lokalizacja budynku względem wód płynących : nie mniej niż 50m. , następnie na załączniku graficznym przedstawił linie rozgraniczające inwestycję. Powyższe oparł o postanowienie uzgadniające Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 20.02.2025r. znak[...], który w/w postanowieniem uzgodnił realizację inwestycji wskazując wyraźnie, iż możliwa jest realizacja inwestycji na fragmencie działki przy uwzględnieniu odległości 50 m. od rzeki K. zgodnie z załącznikiem graficznym przedłożonym do projektu decyzji będącej przedmiotem uzgodnienia.

Na gruncie powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że zmiana przebiegu linii rozgraniczających inwestycji od rzeki K. przedstawionych na załączniku graficznym nr 1 do decyzji Burmistrza Miasta 1 Gminy z 3 marca 2025 r, znak: nr [...], prowadzi do zmiany merytorycznej tej decyzji, która podlegała uzgodnieniu i w takim kształcie została uzgodniona. Zdaniem organu wskazać przy tym należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony środowiska uzgodnienie decyzji uzależnił od spełnienia warunku uwzględnienia odległości 50m. od rzeki. W orzecznictwie powszechnie przyjęto, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.

Z tych względów organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. wniosła M. T..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucała;

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 113 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. wyrażające się w odmowie sprostowania zaskarżonego postanowienia, podczas gdy w stanie faktycznym i prawnym zasadne było jej uwzględnienie;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art, 7 §1 k.p.a., art, 8 k.p,a,, art, 9 k,p,a,, oraz art, 155 k.p,a, poprzez niepotraktowanie pisma Skarżącej z dnia 18.12.2025 r. jako wniosku o zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe wnosiła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2. rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosiła, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 113 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a.

Zdaniem skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie należy uznać za nieprawidłowe. Każda sprawa powinna być rozpatrzona indywidualnie. Uznanie za dopuszczalne sprostowania jest istotne dla skarżącej, zaś omyłka powstała wskutek niedopatrzenia organu, niezawinionego przez stronę.

W przypadku uznania, że stanowisko organów co do tego, że przedmiotowa decyzja nie może zostać sprostowana w sposób wskazany przez skarżącą to organ potraktować pismo skarżącej jako wniosek o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Na tle przedmiotowej sprawy jest uzasadnione, że w przedmiotowym piśmie skarżąca wskazywała wprost, że zamiast oznaczonej ,, odległość 50 m od skarpy ‘’ powinno być oznaczone ,, odległość 50 m od koryta rzeki ‘’.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż w niej wskazane.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Podnieść należy, że zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a., podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Zażalenie jako podanie powinno zatem spełniać wymogi formalne określone w art. 63 § 2 k.p.a., tj. powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.

W myśl art. 63 § 3 k.p.a., podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

Stosownie zaś do 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Z treści przywołanych powyżej przepisów wynika zatem, iż podanie (wniosek w trybie art. 113 k.p.a.) wniesione pisemnie winno być podpisane przez wnoszącego, przez co należy rozumieć umieszczenie własnoręcznego podpisu przez tę osobę pod treścią takiego dokumentu. Podanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki WSA w Białymstoku z 29 czerwca 2017 r., II SA/Bk 316/17; WSA w Warszawie z 30 czerwca 2017 r., II SA/Wa 207/17; WSA w Gdańsku z 25 lipca 2012 r., II SA/Gd 215/12; WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2007 r., V SA/Wa 1338/06; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 kwietnia 2022 r., II SA/Go 126/22).

Prowadzenie w takiej sytuacji postępowania bez wezwania do usunięcia braku podpisu oznacza wadliwość postępowania i to w postaci kwalifikowanej. W takim przypadku mamy do czynienia z działaniem organu "z urzędu", a bierność w tym zakresie stanowi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., powodując, że wydane przez organ pierwszej instancji i odwoławczy decyzje( postanowienia) są dotknięte wadą nieważności. Pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z 26 października 2011 r., I OSK 1866/10; z 30 stycznia 2018 r., II OSK 1580/17; z 15 września 2000 r., III SA 417/00).

W okolicznościach niniejszej sprawy organ, dokonując oceny warunków formalnych wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki winien w sytuacji zaistniałego braku formalnego pisma, to jest braku własnoręcznego podpisu wnioskodawczyni, wezwać stronę, w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 k.p.a., do usunięcia tego braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Rozpoznając merytorycznie niepodpisany wniosek, a więc wniesione nieskutecznie, de facto nieistniejące w obrocie prawnym, organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie, które nie została skutecznie wniesione , dopuszczając się tym samym rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącego 597 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł), równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł).