Pozwana nie uprawdopodobniła szkody, skarga o niezgodność wyroku odrzucona

Wyrokiem z 7 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy w Pszczynie po rozpoznaniu

sprawy z powództwa S.M. przeciwko A.K. o zapłatę oddalił powództwo (pkt 1) oraz

orzekł o kosztach procesu (pkt 2). Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy w

Katowicach wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. zmienił zaskarżony wyrok (a) w punkcie

1/ w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powoda żądaną, bliżej

I CNP 105/25

2

określoną

kwotę

z roszczeniem

odsetkowym,

(b) w punkcie 2/ w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powoda koszty

procesu (pkt 1); oddalił apelację w pozostałej części (pkt 2) i zasądził od pozwanej

na rzecz powoda koszty postępowania apelacyjnego (pkt 3).

Od powyższego rozstrzygnięcia pozwana złożyła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, wskazując, że jest on niezgodny

z art. 6 k.c., 176 Konstytucji RP, 6 ust 1. EKPCZ, 65 § 1 i 2 k.c., 232 i 233 § 1 k.p.c.

Skarżąca wskazała, że doszło do poniesienia przez nią szkody na skutek wydania

orzeczenia sądu drugiej instancji, nie jest i nie było możliwe wzruszenie wyroku

sądu drugiej instancji w drodze innych środków prawnych, albowiem brak jest

podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a zaskarżone orzeczenie,

zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c., nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Dokonując uprawdopodobnienia szkody poniesionej przez pozwaną,

skarżąca wskazała, że poniosła szkodę na skutek treści orzeczenia sądu drugiej

instancji, na podstawie którego obowiązana była zapłacić powodowi kwotę

2 999,99 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 lipca 2021 r. do

dnia zapłaty, a nadto koszty zastępstwa procesowego za postępowanie przed

Sądem I i II instancji. Wobec tego, powód bezpodstawnie się wzbogacił, nie

wykonał bowiem ciążącego na nim świadczenia w całości pomimo wielokrotnego

wzywania go przez pozwaną do wykonania usługi w całości, otrzymał jednak

wynagrodzenie za cały przedmiot umowy.

Powód wniósł o odrzucenie skargi ze względu na brak uprawdopodobnienia

szkody przez skarżącą i o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa prawnego

przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma postawione przez ustawodawcę

wysokie wymagania formalne i merytoryczne, określone precyzyjnie

w art. 4245 k.p.c. W § 1 wskazanego przepisu wymienione są konstrukcyjne

elementy skargi, których niespełnienie prowadzi do odrzucenia skargi a limine

(postanowienie SN z 29 sierpnia 2007 r., IV CNP 115/07).

I CNP 105/25

3

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., do konstrukcyjnych elementów skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy

oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on

zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie podstaw skargi oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek

o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała

ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę niespełniającą wymagań

określonych w art. 4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest instrumentem umożliwiającym uzyskanie prejudykatu do dochodzenia

odpowiedzialności odszkodowawczej ze względu na szkodę, którą wynika dla niego

z naruszającego prawo rozstrzygnięcia co do meritum sprawy, nie zaś za szkodę,

którą miałby ponieść na skutek uchybień prawu procesowemu mających miejsce

w postępowaniu prowadzącym do wydania takiego orzeczenia. Dlatego normy

Kodeksu postępowania cywilnego stawiają przed skarżącym wymaganie, aby

określił rodzaj szkody, którą poniósł lub ponosi w związku z wydaniem

zaskarżonego orzeczenia i okoliczności te uprawdopodobnił.

Skarżąca nie zawarła w treści skargi jej konstytutywnego elementu,

polegającego na uprawdopodobnieniu szkody. Treść uzasadnienia skargi w tej

części odnosiła się w zasadzie do zdawkowego zasygnalizowania, że skarżąca

poniosła szkodę, gdyż powód wzbogacił się jej kosztem, skoro wyrok nie był dla niej

korzystny, a powód nie wykonał zobowiązania, na podstawie którego dochodził

swych żądań. Skarżąca nie przytoczyła natomiast żadnej argumentacji, mogącej

służyć obiektywnemu potwierdzeniu, że szkoda została przez nią rzeczywiście

poniesiona. Samo zagrożenie szkodą jawiło się, w świetle przytoczonych

okoliczności jako mające charakter jedynie hipotetyczny. W przypadku, gdy

I CNP 105/25

4

w momencie wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, celem uzyskania przez powoda świadczenia

zasądzonego skarżonym wyrokiem nie zostały podjęte jakiekolwiek środki mające

prowadzić do jego egzekucji, trudno przyjąć, aby wskazywana suma uszczupliła

majątek podmiotu rzekomo pokrzywdzonego orzeczeniem (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z 22 maja 2025 r., I CNP 50/23; postanowienie z 21 maja

2025 r., I CNP 100/23; postanowienie Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2025 r.,

I CNP 142/23).

Na marginesie Sąd Najwyższy odnotował, że mimo ujęcia w treści skargi

przepisów, które zdaniem skarżącej zostały przez Sądy meriti naruszone,

to w przeważającej mierze wiązały się one z zakwestionowaniem ustalonego

przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego i przedstawieniem sugerowanego

korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. w zw. z art.

39821 i art. 391 § 1 k.p.c., orzeczono jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. Co do

kosztów postępowania Sąd Najwyższy orzekł w pkt. 2 sentencji postanowienia na

podstawie art. 42412 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 3 w zw. z § 10

ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Agnieszka Jurkowska-Chocyk

(R.N.)

[a.ł]