Sąd Najwyższy odrzucił skargę pozwanego na wyrok o zapłatę z powództwa spółki

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1),

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie

I CNP 118/24

2

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy

(pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie

niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).

W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art.

4245 § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za

skargę (zob. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.).

Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym,

nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine

(zob. np. postanowienie SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).

Przedstawiona skarga przedmiotowym wymogom nie odpowiada, a jej wady

mają charakter nieusuwalny. Skarga nie spełnia bowiem wymagań określonych w

art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas

jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z

prawem (zob. m. in. postanowienia SN: z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7 - 8, poz. 141; z 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.; z 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżący powinien przy tym

przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob. m.in.

postanowienia SN: z 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; z 23 marca 2006 r.,

IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s. 8).

Tak rozumianego obowiązku skarżący nie spełnił. Wskazał, że szkodę

stanowią kwoty, które uiścił trzema przelewami z tytułu realizacji wyroku Sądu

drugiej instancji oddalającego apelację pozwanego od wyroku Sądu pierwszej

instancji, zasądzającego te kwoty. […] Wprawdzie skarżący powołał się na

dokumenty, którymi zamierzał wykazać szkodę, należy jednak zauważyć, że

określonej przez niego szkody nie powiązał ściśle z treścią wydanych wyroków. […]

Skarżący nie wykazał zatem korelacji tych kwot z określonym przez niego

rozmiarem szkody, tym bardziej, że część z zasądzonych kwot to koszty procesu,

I CNP 118/24

3

zaś koszty te, którymi strona została obciążona, nie stanowią szkody

uzasadniającej wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia (postanowienie SN z 29 marca 2019 r., IV CNP 33/18,

wraz z licznym i utrwalonym orzecznictwem powołanym w jego uzasadnieniu).

Skarżący zatem nie określił precyzyjnie rozmiarów szkody, uogólniając jej kwotę.

Wobec jej kilku części składowych nie wyodrębnił ich i nie uzasadnił oddzielnie, co

powoduje, że kwota wskazywana w skardze jest niespójna z kwotą orzeczoną.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia wyczerpującej i przekonywającej analizy prawnej przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub

z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od

zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego

mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to obowiązek

przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby

odnieść skutku. Skarżący musi "wykazać", a więc nie "wskazać", "przytoczyć", czy

"uwiarygodnić", że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega

na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i

niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym

uzasadnieniu (zob. postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC

2006, nr 7 - 8, poz. 140).

Skarżący wykazał, że nie przysługuje mu w niniejszej sprawie skarga

kasacyjna, a jego starania o wniesienie skargi nadzwyczajnej okazały się

bezskuteczne. Twierdzenie o tym, iż zaskarżony wyrok nie podlega wzruszeniu, w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest to możliwe, gdyż brak jest

ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania z powodu

nieważności postępowania (art. 401 k.p.c.) lub z powodów restytucyjnych

wznowienia (art. 403 k.p.c.), nie może też w trybie powództwa

przeciwegzekucyjnego zostać pozbawiony wykonalności (art. 840 k.p.c.), jest

I CNP 118/24

4

jednak zbyt ogólnikowym spostrzeżeniem, którego nie można uznać za niezbędną

w tym zakresie analizę prawną, przy pomocy której skarżący wykazałby tą

okoliczność.

Zatem nie można uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. została

spełniona.

Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie

spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art.

4248 § 1 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[r.g.]