Skarga o odszkodowanie za lot odrzucona, bo szkodę poniósł pasażer, nie spółka

1. Powód A. z o.o. w W. o zasądzenie od pozwanej E. z o.o. w kwoty

stanowiącej równowartość 400 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie

oraz o zasądzenie kosztów procesu.

2. Wyrokiem z 13 marca 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej

we Wrocławiu oddalił powództwo.

3. Apelację powoda od powyższego orzeczenia oddalił Sąd Okręgowy

we Wrocławiu wyrokiem z 18 lipca 2025 r.

4. Powód wniósł od wyroku Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie art. 3

ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w związku z art. 205b ust. 3 pkt. 3 ustawy

z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze,, art. 3 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004,

art. 3 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004.

5. W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o odrzucenie skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

6. Skarga podlegała odrzuceniu.

7. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie

prejudykatu umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa odszkodowania

za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.

Środek ten, unormowany w art. 4241 § 1 k.p.c., ma wysoce sformalizowany charakter.

Obligatoryjne elementy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wymienione zostały w art. 4245 § 1 i 2 k.p.c. W pierwszym

z przywołanych przepisów wyliczono elementy konstrukcyjne omawianej skargi,

których pominięcie skutkuje odrzuceniem tego środka zaskarżenia – bez wzywania

do uzupełnienia stwierdzonych braków (art. 4248 § 1 k.p.c.).

8. Skarżący powinien w skardze zawrzeć uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody w określonej wysokości (zob. postanowienie SN z 21 grudnia 2017 r., II CNP

45/17). Przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaganie uprawdopodobnienia

I CNP 132/25

3

szkody jest spełnione, gdy skarżący określi postać szkody, wysokość i czas jej

powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia będącego

przedmiotem skargi, a także przedstawi środki uwiarygodniające jej powstanie.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w takich wypadkach niezbędne jest

przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania szkody

oraz związek przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (zob.

postanowienia SN: z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 1631;

z 27 kwietnia 2021 r., III CNP 13/20, niepubl.). Skarżący nie wykonał prawidłowo

wskazanego obowiązku. W skardze powołuje się na szkodę poniesioną przez

pasażera D.J., a więc na szkodę poniesioną przez inny podmiot niż skarżący.

Dodatkowo należy wskazać, że ze znajdującej się w aktach sprawy umowy przelewu

wierzytelności nie wynika, iż skarżący ma legitymację czynną do dochodzenia tak

opisanej wierzytelności. W tym kontekście jedynie na marginesie można dodać

również, że z umowy przelewu nie wynika wysokość wynagrodzenia należnego

konsumentowi. Mając na względzie, że umowa przelewu wierzytelności

konsumenckiej jest akceptowana jako konstrukcja ułatwiająca konsumentowi

dochodzenie jego praw, to wskazany brak może stanowić samodzielną przyczynę

oddalenia powództwa w sprawie.

9. W związku z niespełnieniem wymagań konstrukcyjnych stawianych skardze

na niezgodność z prawem prawomocnego wyroku zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c.

orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

10. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108

§ 1 i art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.

(Ł.W.)

[a.ł]