Sąd Najwyższy odrzucił skargę ojca na wyrok o alimenty dla niepełnosprawnego syna

Wyrokiem z 25 marca 2021 r., III RC 92/15/K, Sąd Rejonowy dla Krakowa –

Krowodrzy w Krakowie utrzymał w mocy wyrok zaoczny Sąd Rejonowego dla

Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z 23 czerwca 2015 r., podwyższający alimenty

od ojca na rzecz pełnoletniego, niepełnosprawnego syna z 450 zł miesięcznie do

800 zł miesięcznie i oddalił powództwo wzajemne o uchylenie obowiązku

alimentacyjnego.

Wyrokiem, którego dotyczy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem,

Sąd Okręgowy w Krakowie zmienił wyrok Sądu Rejonowego w ten spoósb, że

I CNP 141/23

2

uchylił wyrok zaoczny i oddalił powództwo o podwyższenie alimentów oraz oddalił

apelację ojca w pozostałym zakresie.

Sąd drugiej instancji ustalił, że obowiązek alimentacyjny ojca wobec syna

określony został w wyroku zaocznym z 2 grudnia 2003 r. na 450 zł miesięcznie.

W stosunku do stanu z 2003 roku niewątpliwie doszło do istotnej zmiany w zakresie

usprawiedliwionych potrzeb oraz możliwości zarobkowych i to zarówno

uprawnionego jak i zobowiązanego do alimentacji chociaż, w ocenie Sądu

Okręgowego, nie na takim poziomie by uzasadnione było uwzględnienie żądań

zgłoszonych przez obie strony postępowania. Renta socjalna, którą pobiera

uprawniony, wynosi 1066,30 zł, nie pobiera zasiłku pielęgnacyjnego tylko dlatego,

że wniosku w tym przedmiocie nie złożył. Usprawiedliwione miesięczne koszty jego

utrzymania kształtują się na poziomie około 1800 zł.

Odnosząc się do sytuacji majątkowej obowiązanego, Sąd wskazał, że jego

dochody te za rok 2020 były zdecydowanie niższe niż w latach poprzednich i

wynosiły niespełna 1000 funtów miesięcznie netto. W 2019 roku obowiązany uległ

wypadkowi, w wyniku którego doznał złamania kręgosłupa, co niewątpliwie ma

wpływ na ograniczenie możliwości zarobkowych.

Jedynym źródłem utrzymania matki uprawnionego, z którą zamieszkuje, jest

emerytura w wysokości ok. 1500 zł miesięcznie.

Sąd Okręgowy uznał, że brak jest podstaw do podwyższenia alimentów, a

tym samym należało uchylić wyrok zaoczny i oddalić powództwo o podwyższenie

alimentów. Jednocześnie w ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie

argumenty w zakresie powództwa o uchylenie obowiązku alimentacyjnego, a tym

samym powództwo wzajemne podlegało oddaleniu. Uprawniony nie jest w stanie

własnym staraniem zaspokoić swoje usprawiedliwione potrzeby. Sytuacja

majątkowa obowiązanego jest zdecydowanie lepsza niż sytuacja uprawnionego

i jego matki, dlatego przy wykorzystaniu swoich sił i środków obowiązany jest

w stanie w dalszym ciągu partycypować w kosztach utrzymania swojego syna na

dotychczasowym poziomie.

I CNP 141/23

3

Obowiązany wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku sądu

odwoławczego w części oddalającej powództwo wzajemne o uchylenie obowiązku

alimentacyjnego wobec syna., zarzucając naruszenie prawa materialnego:

1) art. 133 § 1 k.r.o. przez przyjęcie, że dochody uzyskiwane przez

uprawnionego nie pozwalają na pokrycie jego usprawiedliwionych potrzeb;

2) art 133 § 3 k.r.o. przez oddalenie powództwa o uchylenie obowiązku

alimentacyjnego w sytuacji, gdy uprawniony nie czynił żadnych kroków

zmierzających do aktywizacji zawodowej, nie stosował się do zaleceń lekarskich,

nie zażywał regularnie leków, a pieniądze z otrzymywanych dochodów przeznacza

w pierwszej kolejności na używki.

Jako szkodę spowodowaną przez wydanie wyroku skarżący wskazał

wyegzekwowanie od niego należności alimentacyjnych zasądzonych tym

orzeczeniem za okres, w którym obowiązek alimentacyjny obowiązanego

względem uprawnionego nie istniał.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

sądu drugiej instancji nie jest substytutem skargi kasacyjnej w sprawach, w których

skarga nie przysługuje. Gdyby szkoda, o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c.,

polegała na niemożności egzekwowania prawomocnie oddalonego roszczenia,

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia oddalającego to

roszczenie (czy też oddalającego apelację od oddalenia roszczenia) nie różniłaby

się od skargi kasacyjnej. Różnica tkwiłaby tylko w sformułowaniu i skutkach wyroku

Sądu Najwyższego uwzględniającego skargę. Wyrok stwierdzający niezgodność

z prawem orzeczenia sądu powszechnego zasądzającego świadczeine, lecz byłby

podstawą do żądania od Skarbu Państwa odszkodowania o wartości roszczenia,

które zostało prawomocnie oddalone. Sąd Najwyższy nie dostrzega żadnych racji

dla istnienia skargi, przysługującej w przypadku nieprzysługiwania skargi

kasacyjnej, przerzucającej w istocie realizację roszczenia powoda z pozwanego na

Skarb Państwa. Gdyby szkoda mogła wynikać z samego przegrania procesu o

I CNP 141/23

4

roszczenie, ustawodawca po prostu rozszerzyłby dopuszczalność skargi

kasacyjnej.

W sprawie o zmianę orzeczenia dotyczącego obowiązku alimentacyjnego

(art. 138 k.r.o.) tytuł wykonawcy już istnieje, a strona powodowa dąży do jego

zmiany. Zmiana przez podwyższenie alimentów nie różni się od sprawy o

zasądzenie świadczenia pieniężnego. Natomiast przegranie sprawy o zmianę

orzeczenia przez uchylenie obowiązku alimetacyjnego także nie jest szkodą, o

której stanowi art. 4241 § 1 k.p.c. Wyrok oddalający dowolne powództwo nie

zmienia sytuacji powoda, więc nie może wyrządzać powodowi szkody.

Artykuł 4241 § 1 k.p.c. stanowi o szkodzie wyrządzonej przez wydanie

prawomocnego wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. mówi o szkodzie spowodowanej

przez wydanie wyroku). Tymczasem wyrok oddalający powództwo o uchylenie

obowiązku alimentacyjnego nie powoduje szkody. Pozwany powództwem

wzajemnym przed wydaniem wyroku miał tytuł wykonawczy przeciwko skarżącemu

i po wydaniu orzeczenie nadal ma ten sam tytuł, więc samo wydanie

prawomocnego wyroku nie wyrządziło skarżącemu szkody.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że nieuwzględnienie

powództwa w żądanej wysokości nie może być utożsamiane z wyrządzeniem

szkody (np. postanowienia SN: z 25 sierpnia 2015 r., II CNP 15/15; z 28 listopada

2016 r., II CNP 24/16; z 14 stycznia 2025 r., I CNP 9/24). Przyjmuje się również, że

szkoda spowodowana przez wydanie orzeczenia powinna powstać później niż w

dacie wydania orzeczenia (np. postanowienie SN z 28 listopada 2006 r., III CNP

46/06). Wymóg, aby szkoda nie polegała na samym przegraniu procesu, nie jest

aksjologicznie sprzeczny z art. 4246 § 1 k.p.c., ograniczającym termin do wniesienia

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem do dwóch lat od uprawomocnienia się

zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach wskazywał, że

warunkiem dopuszczalności skargi jest wystąpienie rzeczywistej szkody, a nie

szkody potencjalnej, możliwej do wystąpienia w przyszłości (np. postanowienia z 11

stycznia 2006 r., II CNP 13/05, z 12 marca 2015 r., II CNP 54/14). Ustawodawca

uznał, że w przypadku wystąpienia szkody po ponad dwóch latach od

I CNP 141/23

5

uprawomocnienia się orzeczenia, będącego źródłem tej szkody, nie musi istnieć

efektywna ścieżka do uzyskania odszkodowania od Skarbu Państwa.

Za niemożnością uznania samego przegrania procesu za źródło szkody

w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., przemawia treść art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.,

wymagającego uprawdopodobnienia szkody. Gdyby szkoda miała zostać

wyrządzona samym oddaleniem powództwa, wymóg jej uprawdopodobnienia byłby

zbędny (o tym, że szkodą nie może być samo przegranie procesu o świadczenie,

zob. postanowienie SN z 14 stycznia 2025 r., I CNP 9/24, i powołane tam

orzeczenia).

Niezależnie od powyższego skarżący powinien wskazać

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody w określonej wysokości (postanowienie

SN z 21 grudnia 2017 r., II CNP 45/17). Przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

wymaganie uprawdopodobnienia szkody jest spełnione, gdy skarżący określi

postać szkody, wysokość i czas jej powstania oraz związek przyczynowy z

wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi, a także przedstawi środki

uwiarygodniające jej powstanie. We wniesionej przez siebie skardze obowiązany

wskazał tylko, że szkoda polega na egzekucji alimentów od niego, lecz nie określił

wysokości szkody. Nie wskzał, czy alimenty są płacone w całości, czy tylko w

części.

Ponieważ skarżący nie wskazał szkody, o której mowa w art. 4241 § 1

i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c.

Dariusz Pawłyszcze

(G.G.)

[r.g.]