Sąd Najwyższy odrzucił skargę pasażerów na wyrok o odszkodowanie za opóźniony lot

1. Powodowie R.B. oraz K.B. wnieśli o zasądzenie od pozwanej R. S.A. w W.

na rzecz każdego z powodów kwoty po 400 euro wraz z odsetkami ustawowymi za

opóźnienie od 9 września 2021 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów

procesu.

2. Wyrokiem z dnia 21 września 2022 r. Sąd Rejonowy w Warszawie oddalił

powództwa.

I CNP 49/25

2

3. Apelację powodów od powyższego orzeczenia oddalił Sąd Okręgowy

w Warszawie wyrokiem z 28 lutego 2025 r.

4. Powodowie wnieśli od wyroku Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie

art. 6 k.c. w zw. z art. 5 ust. 3 i 4 w zw. z punktem 1 i 4 preambuły Rozporządzenia

(WE) nr 261/2004, art. 5 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w zw.

z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 września 2015 r.

(C-25 7/14) i w zw. z art. 267 lit. b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

art. 3 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004, art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE)

261/2004.

5. W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o odrzucenie skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

6. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest środkiem prawnym sformalizowanym, co wiąże się z jej specjalną,

nadzwyczajną funkcją w systemie prawa. W części określającej jej treść powinna

zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

on zaskarżony w całości lub w części; przytoczenie podstaw skargi oraz ich

uzasadnienie; wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych przysługujących stronie na podstawie

kodeksu nie było ani nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności

wyroku z prawem (art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c.), a brak któregokolwiek z tych

elementów konstrukcyjnych stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę

odrzucenia skargi, bez możliwości wdrożenia postępowania naprawczego (art. 4246

§ 2 k.p.c.).

7. W skardze wniesionej przez powodów nie ma dostatecznego

uprawdopodobnienia zaistnienia szkody.

Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku jest uprawdopodobnienie wyrządzenia mu szkody przez

I CNP 49/25

3

jego wydanie (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Szkodą w rozumieniu przepisów o skardze

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest konkretny

uszczerbek majątkowy, ustalony zgodnie z art. 361 § 2 k.c. (zob. postanowienie SN

z 23 czerwca 2015 r., V CNP 60/14). W poglądach orzeczniczych Sądu

Najwyższego przyjmuje się, że uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody przez

wydanie wyroku polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda

wystąpiła oraz przeprowadzeniu przekonującego wywodu wskazującego na rodzaj

szkody będącej konsekwencją wydania zaskarżonego wyroku, czas jej powstania

oraz związek przyczynowy między poniesioną szkodą a wydaniem zaskarżonego

orzeczenia oraz także przedstawienie dowodów służących uwiarygodnieniu tego

wywodu (zob. postanowienia SN: z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05; z 8 grudnia

2016 r., V CNP 37/16; z 23 września 2005 r., III CNP 5/05, i z 16 marca 2018 r.,

V CNP 42/17).

8. Skarżący podali, że ponieśli szkodę w wysokości każdy po 400 euro

poprzez utratę możliwości otrzymania zryczałtowanego odszkodowania

za opóźniony lot. Ich zdaniem szkoda polega na błędnym rozpatrzeniu stanu

faktycznego przez Sąd pierwszej instancji oraz Sąd Okręgowy w Warszawie

i wydaniu błędnych wyroków.

9. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że szkoda wyrządzona

przez wydanie prawomocnego orzeczenia polega na pozbawieniu skarżącego

kwoty odpowiadającej zgłoszonemu żądaniu jest oczywiście niewystarczające

z punktu widzenia obowiązku sprostania wymaganiom decydującym

o dopuszczalności skargi. Gdyby powołanie się na oddalenie powództwa miało być

wystarczające dla spełnienia tego wymagania, wprowadzenie przez ustawodawcę

obowiązku uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody traciłoby sens (postanowienia

SN: z 13 listopada 2007 r., III BP 7/07; z 23 października 2009 r., IV CNP 67/09;

z 8 grudnia 2009 r., III CNP 53/09, i z 30 listopada 2018 r., I CNP 43/17). Skoro

między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem szkody musi zachodzić

normalny, adekwatny związek przyczynowy, to szkoda spowodowana

przez wydanie orzeczenia powinna zresztą powstać później niż w dacie wydania

orzeczenia. W zawiązku z powyższym judykatura zgodnie przyjmuje,

że nieuwzględnienie powództwa w żądanej wysokości nie może być utożsamiane

I CNP 49/25

4

z wyrządzeniem szkody (postanowienia SN: z 25 sierpnia 2015 r., II CNP 15/15;

z 12 marca 2015 r., II CNP 54/14; z 28 listopada 2016 r., II CNP 24/16; z dnia

22 maja 2025 r. I CNP 93/23).

Skarżący w ramach wykazania przesłanki z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wskazali

kwoty po 400 euro, odpowiadające zgłoszonym w powództwie żądaniom, które

nie zostały uwzględnione przez Sąd Rejonowy, a apelacja powodów została

oddalona orzeczeniem Sądu Okręgowego. Jak wyjaśniono wyżej, jest to oczywiście

niewystarczające.

10. Mając powyższe na względzie, z uwagi na niespełnienie przez

skarżących wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy

odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono

z zastosowaniem art. 102 k.p.c.

Krzysztof Grzesiowski

(M.M.)

[a.ł]