Sąd Najwyższy nie przyjął skargi P. spółki akcyjnej, więc zapłaci R.S. 170 tys. zł

R.S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej Ś. spółki akcyjnej w B.

(obecnie P. spółka akcyjna w B.) 182 308,76 zł z ustawowymi odsetkami od 1

września 2008 r. do dnia zapłaty.

17 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach wydał wyrok częściowy co

do zapłaty wynagrodzenia z umowy o świadczenie usług zawartej 25 maja 2005 r.

za miesiąc marzec 2007 r., oddalając powództwo z uwagi na przedawnienie

roszczenia w tej części. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację pozwanej od

tego wyroku.

I CSK 1008/25

2

Wyrokiem z 4 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił powództwo.

Wyrokiem końcowym z 28 czerwca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach

zmienił ww. wyrok w punktach 1, 2 i 3 w ten sposób, że zasądził od pozwanej na

rzecz powoda 170 118,71 zł wraz z ustawowymi odsetkami począwszy od 1

stycznia 2009 r. do dnia zapłaty, a w pozostałej części powództwo oddalił oraz

oddalił apelację w pozostałym zakresie.

W skardze kasacyjnej pozwany, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania, wskazał na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 §

1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

a skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia

I CSK 1008/25

3

rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie

zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania

w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7

czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada

2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK

627/18).

Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka

nie została wykazana. W uzasadnieniu nie powołano argumentów, które mogłyby

świadczyć, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wywód prawny

uzasadniający istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc

cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego w orzecznictwie powinien

bowiem wskazywać na wątpliwości kwalifikowane, a nie zwykłe, które mogą być

rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy (zob.

postanowienie SN z 26 września 2019 r., I CSK 228/19). Takich wątpliwości skarga

kasacyjna nie zawiera.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia

prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej

instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego

wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia

SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003

r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).

W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć,

że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego

naruszenia prawa zapadło w sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście

wadliwe. Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie polemikę z ustaleniami

faktycznymi i oceną prawną Sądu drugiej instancji oraz próbę zaangażowania Sądu

Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez

Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest

celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o

I CSK 1008/25

4

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu

przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1

w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Jacek Grela

[S.J.]

[SOP]