Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi powódki o 175 658 zł odszkodowania

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego

w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika

z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których

jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka powołała

się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na rażące

naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 227 k.p.c., art. 278 § 1

k.p.c., art. 212 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. przez rozstrzygnięcie kwestii

wymagających wiadomości specjalnych w oparciu o swobodną ocenę opinii biegłej

sądowej z zakresu psychiatrii, jak również z art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 278

§ 1 k.p.c., art. 232 k.p.c. i art. 227 k.p.c., przez oddalenie wniosków dowodowych

powódki o dopuszczenie dowodów z opinii biegłych sądowych z dziedziny

psychologii, psychiatrii oraz neurochirurgii, z uwagi na to, że zmierzają rzekomo

jedynie do przedłużenia postępowania, chociaż Sąd Apelacyjny jednocześnie uznał,

że wysokość zadośćuczynienia przyznanego powódce przez Sąd Okręgowy

wymaga podwyższenia. Oczywiście błędnie Sąd Apelacyjny przyjął także, że Sąd

Okręgowy wyrokował w sprawie co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem oraz

orzekł ponad żądanie „w tym jakoby powódka nie zgłosiła żądania w zakresie renty

ani w pozwie ani też w piśmie rozszerzającym powództwo, co oczywiście jest

nieprawdą”.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania

wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym

orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania

I CSK 1013/26

3

wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce

wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej

wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania

pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich

znaczenia. Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia

argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia

powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez

merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004,

nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK

163/11).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi

na jej oczywistą zasadność nie może sprowadzać się do powtórzenia uzasadnienia

podstaw kasacyjnych albo wprost do nich odsyłać, gdyż na tym etapie postępowania

przed Sądem Najwyższym nie podlegają one badaniu. Uzasadnienie wniosku

skarżącej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest w zasadzie tożsame

z uzasadnieniem podstaw skargi kasacyjnej i nie zawiera argumentacji wykazującej

oczywisty charakter zarzuconych naruszeń prawa. Większość tych zarzutów odnosi

się do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sądy meriti i do oceny dowodów,

która do tych ustaleń doprowadziła, gdy tymczasem z art. 3983 § 3 k.p.c. wynika

niedopuszczalność podnoszenia tego rodzaju zarzutów w postępowaniu

kasacyjnym, skoro dla Sądu Najwyższego, gdyby rozpoznawał skargę kasacyjną,

ustalona przez Sądy meriti podstawa faktyczna orzeczenia byłaby wiążąca (art. 39813

§ 2 k.p.c.).

Wbrew twierdzeniom powódki, Sąd Apelacyjny był uprawniony do oddalenia

jej wniosku o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłego, gdy po

przeanalizowaniu opinii sporządzonych przez biegłego ortopedę i psychiatrę uznał je

rzetelne. Opinie te zostały sporządzone na podstawie dokumentacji medycznej oraz

po zbadaniu powódki, a Sądy meriti mogły uznać, że nie zawierają istotnych braków

i ocenić je jako spójne i logiczne.

Z akt sprawy nie wynika, żeby powódka złożyła dokumenty potwierdzające,

że poniosła wydatki, na które się powoływała, a w szczególności odnoszące się do

kosztów dojazdów do lekarzy, kosztów dojazdów do aptek, jak również kosztów

I CSK 1013/26

4

związanych z zabiegiem przeszczepu skóry oraz usunięciem blizn. Powódka nie

złożyła też zestawienia czy innego dowodu pozwalającego na ustalenie

częstotliwości odbywanych wizyt lekarskich, co pozwoliłoby zweryfikować jej

twierdzenia o wydatkach poniesionych związanych z dojazdami do lekarzy i ustalić

ich rzeczywistą wysokość. Zastosowanie w tych okolicznościach art. 322 k.p.c.

w odniesieniu do odszkodowania nie było możliwe, gdyż oznaczałoby przyzwolenie

na arbitralne określanie wysokości odszkodowań, w świetle niemożliwych do

weryfikacji założeń, z zagrożeniem dla praw drugiej strony sporu (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z 31 stycznia 2019 r., V CSK 599/17).

Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza tezy powódki

o wadliwej identyfikacji przez Sąd Apelacyjny rodzaju i wysokości roszczeń, które

zgłosiła zarówno pozwanemu, jak i w postępowaniu sądowym. Sąd Apelacyjny

oznaczył datę początkową odsetek za opóźnienie w zapłacie kwoty 260 zł na 24

czerwca 2022 r. i oddalił żądanie zasądzenia odsetek ustawowych od tej kwoty za

okres od 12 grudnia 2016 r. do 23 czerwca 2022 r. Powódka jednoznacznie

sprecyzowała żądanie w piśmie złożonym w toku postępowania i domagała się

zasądzenia odsetek od kwoty należnego jej odszkodowania począwszy od 24

czerwca 2022 r., natomiast w odniesieniu do roszczenia o rentę w wysokości 4.400

zł – od 10 lipca 2022 r. Z pisma procesowego zawierającego rozszerzenie

powództwa z 23 czerwca 2022 r. wynikało, że powódka wniosła o zasądzenie od

pozwanego: - kwoty 175.658 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od

dnia następnego po rozszerzeniu powództwa, tj. 24 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,

tytułem odszkodowania, w tym kosztów opieki, dojazdów, lekarstw, wizyt lekarskich,

zabiegu usunięcia blizn i przeszczepu skóry, rehabilitacji, diety oraz utraconego

zarobku; - kwoty 484.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od

kwoty 100.000 zł od dnia wytoczenia powództwa, tj. 7 września 2016 r. do dnia

rozszerzenia powództwa, tj. 23 czerwca 2022 r., a także z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie, liczonymi od kwoty 484.000 zł od 24 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,

tytułem zadośćuczynienia pieniężnego w zamian za krzywdę ujmowaną jako

cierpienie fizyczne i psychiczne; - kwoty 4.400 zł miesięcznie, tytułem bezterminowej

renty za zwiększenie się jej potrzeb i zmniejszenie widoków powodzenia na

przyszłość, począwszy od 10 lipca 2022 r., płatnej do 10 dnia każdego miesiąca

I CSK 1013/26

5

z góry, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, w przypadku uchybienia terminowi

płatności którejkolwiek z miesięcznych rat.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz – co do

kosztów postępowania – art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.,

orzeczono jak w postanowieniu. Odstępując od obciążenia powódki kosztami

postępowania wywołanymi skargą Sąd Najwyższy miał przy tym na uwadze sytuację

osobistą i majątkową powódki, jak również przedmiot postępowania w sprawie

i przyczyny wystąpienia z roszczeniem.

[dr]

[SOP]