Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej powoda w sporze ze szpitalem

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 1040/24

2

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z

dnia 5 grudnia 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z

powołaniem się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Analiza

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi

jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć,

że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,

wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz

przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych

ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia

prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla

sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.

Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionego

zagadnienia dotyczącego "sytuacji procesowych, w jakich Sąd II instancji

rozpoznający apelację powinien uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do

rozpoznania Sądowi I instancji.", nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienie to

mogło – z punktu widzenia okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za

istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zostało ono

poza tym dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze Sądu

Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie

występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy na ten temat wyraził

I CSK 1040/24

3

już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności

uzasadniające zmianę tego poglądu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje

również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 386 § 4 k.p.c., w

zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba

dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w

orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich

interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający na istnienie tego

rodzaju wątpliwości. Nie przedstawił także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że

występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie

wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą

rozbieżność w wykładni, czego skarżący nie uczynił. Nie wskazują bowiem na to

dostatecznie orzeczenia powołane przez skarżącego.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i

art. 39821 k.p.c.

[SOP]