Sąd Najwyższy nie przyjął skargi w sprawie zasiedzenia, wnioskodawca płaci 450 zł

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

I CSK 1065/24

2

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego we

Wrocławiu z dnia 17 listopada 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże

do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w

sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem

dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie

przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania

głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi

zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia

prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez

skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 382 oraz art. 387 § 21 pkt 1

k.p.c., nie daje zaś podstaw.

W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu

prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to

I CSK 1065/24

3

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut

naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do

oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I

UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK

37/08).

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art.

520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

[SOP]