Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi pozwanej w sporze o zapłatę z weksla

Wyrokiem z 18 czerwca 2024 r. Sąd Okręgowy w Toruniu oddalił apelację

pozwanej I.D. wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z 6 lutego 2024 r.,

utrzymującego w całości w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym tego

Sądu z 28 sierpnia 2023 r. wydany z weksla i zobowiązujący pozwaną do zapłaty

na rzecz powoda A.K. kwoty 82.549,39 zł, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie

od 20 czerwca 2023 r. i kosztami postępowania.

Pozwana wniosła skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 107/25

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Skarżąca podniosła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze

względu na naruszenie przepisów prawa, wypełniających podstawy kasacyjne.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na jej oczywistej zasadności

nakładało na nią powinność wykazania, że Sąd drugiej instancji dopuścił się

oczywistego naruszenia przytoczonych we wniosku o przyjęcie skargi przepisów

prawa materialnego lub procesowego, dostrzegalnego prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Oczywiste jest tylko to, co można

dostrzec bez potrzeby głębszej analizy sprawy. Zarzucane uchybienia muszą mieć

zatem kwalifikowany charakter, dotyczyć konkretnych przepisów prawa i być

dostrzegalne w sposób jednoznaczny i oczywisty, na pierwszy rzut oka, co

skarżący winien wykazać we wniosku bez odwoływania się do podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, które nie podlegają badaniu na etapie tak zwanego

przedsądu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000, V CKN

1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC

2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18). Skarżący

powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, na czym

polega ,,oczywistość” skargi w przedstawionym wyżej rozumieniu, czego nie może

łączyć z subiektywnym odczuciem strony, że zaskarżone orzeczenie jest oczywiście

I CSK 107/25

3

niezasadne lub niesprawiedliwe (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 5

września 2008 roku, I CZ 64/08; z 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01 i z 9

czerwca 2008 roku, II UK 37/08). Należy też przypomnieć, że zgodnie z

powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15; z 13 kwietnia 2016 r., V

CSK 622/15.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16; z 27 października 2016 r., III

CSK 217/16; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17; z 7 marca 2018 r., I CSK

664/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17 z 5 października 2018 r., V CSK

168/18).

Skarżąca nie wykazała oczywistej, widocznej prima vista wadliwości

zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji w przedstawionym wyżej

rozumieniu, koncentrując się, w istocie, na kwestionowaniu przeprowadzonej przez

Sąd oceny dowodów oraz ustaleń, stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonego

wyroku, co nie jest dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym (art. 39813 § 2 i art.

3983 § 3 k.p.c.).

W tym stanie rzeczy, orzeczono, jak w sentencji.

Agnieszka Piotrowska

(A.D.)

[SOP]