Sąd Najwyższy odmówił uchylenia kosztów pomocy adwokata z urzędu mimo wyroku TK

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2020 r., SK 66/19, stwierdził,

że § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015

r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu jest niezgodny z Konstytucją

Rzeczypospolitej Polskiej. W chwili wydania wyroku TK powyższe rozporządzenie

już nie obowiązywało, lecz nadal stosowało się do spraw wszczętych i

niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z

urzędu i dlatego podlegało kognicji TK.

I CSK 1108/24

2

Postanowieniem z 7 stycznia 2021 r., I CSK 598/20, Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej i przyznał adwokatowi skarżącego wynagrodzenie 7500

zł, w tym należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił,

że zastosował stawkę z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Do

sprawy stosowało się rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3

października 2016 r., nieobjęte wyrokiem TK, lecz ze względu na tożsamą treść § 4

ust. 1 w obydwu rozporządzeniach (uchylonym i obowiązującym) Sąd Najwyższy i

tak pominął ten przepis i zastosował § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie.

Wyrokiem z 27 lutego 2024 r., SK 90/22, TK stwierdził, że § 2 pkt 1 w

związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października

2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu jest niezgodny z Konstytucją

Rzeczypospolitej Polskiej. Adwokat skarżącego na podstawie art. 4161 k.p.c. wniósł

o zmianę lub uchylenie rozstrzygnięcia o kosztach, zawartego w wyroku Sądu

Najwyższego z 7 stycznia 2021 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew treści skargi Sąd Najwyższy przyznając wynagrodzenie adwokatowi

z urzędu zastosował § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Nie

zastosował § 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z

urzędu, a tym samym wyrok TK z 27 lutego 2024 r., SK 90/22, nie może być

podstawą uchylenia rozstrzygnięcia o kosztach.

I CSK 1108/24

3

Dariusz Pawłyszcze

(M.M.)

[a.ł]