Osoba prywatna kontra spółka o zapłatę i rentę, 4941 zł. Sąd zasądził

Wyrokiem z 22 września 2022 r., I C 75/17, Sąd Okręgowy w Sieradzu

oddalił powództwo o zadośćuczynienie 100 000 zł i rentę 1000 zł miesięcznie.

Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił

apelację powódki.

I CSK 1137/25

2

Sąd drugiej instancji ustalił, że 11 lipca 2013 r. powódka podczas przesiadki

na dworcu kolejowym przewróciła się w odległości około 1 metra od schodów

i uderzyła plecami o ich krawędź. Po upadku podniosła się i kontynuowała dalej

podróż. Podczas wyjazdu, jak i po powrocie do domu cały czas odczuwała

dolegliwości bólowe. Na skutek przedmiotowego zdarzenia powódka doznała

złamania trzonu kręgu, niewielkiej deformacji trzonu kręgowego powodującego jej

niesprawność oraz dolegliwości bólowe. W związku z tym wystąpił u niej trwały

uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5 %. Powódka ma niepewne rokowania co do

stanu zdrowia, choć jej stan jest stabilny, a leczenie zostało zakończone. Możliwy

jest wtórny postęp procesu zwyrodnieniowego. Przed zdarzeniem powódka była

zarejestrowana jako bezrobotna, planowała założyć własną działalność

gospodarczą. Na skutek wypadku jej standard życia uległ pogorszeniu, nie może

dźwigać, jeździć na rowerze, a przy dłuższym siedzeniu odczuwa dolegliwości

bólowe. O wypadku powódka poinformowała pozwanych, którzy jednak odmówili

wypłaty odszkodowania nie poczuwając się do odpowiedzialności za zaistniałe

zdarzenie.

Sąd Apelacyjny uznał, że powódka nie wykazała, że na skutek działania lub

zaniechania pozwanych, które byłoby sprzeczne z prawem lub zasadami

współżycia społecznego i jednocześnie pozostawało w związku przyczynowym

z przedmiotowym zdarzeniem, doznała szkody. W sprawie nie ma dowodów na to,

że na dworcu nawierzchnia, na której upadła powódka, była nierówna lub pokryta

tłustą i śliską substancją. Powództwo podlegało również oddaleniu z uwagi na

przedawnienie roszczenia.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu

na jej oczywistą zasadność i naruszenie art. 5 k.c., co przejawiało się

wielomiesięcznym opóźnieniem w dochodzeniu przez powódkę roszczenia, za

które to opóźnienie w całości odpowiedzialność ponoszą pozwani, a tym samym

podniesienie zarzutu przedawnienie jest nadużyciem prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 1137/25

3

Pierwszą podstawą oddalenia powództwa nie było przedawnienie

roszczenia, lecz brak odpowiedzialności któregokolwiek z pozwanych za wypadek

powódki. Sądy obu instancji ustaliły, że skarżąca nie wykazała działania lub

zaniechania pozwanych, które byłoby sprzeczne z prawem lub zasadami

współżycia społecznego i jednocześnie pozostawało w związku z wypadkiem.

Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie było przedmiotem skargi kasacyjnej i nie

zostało objęte wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wobec

niepodważenia braku odpowiedzialności pozwanych w sprawie nie zachodzi

zagadnienie, czy podniesienie zarzutu przedawnienia stanowiło nadużycie prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Na podstawie art. 98 k.p.c. każdemu z pozwanych przysługuje zwrot kosztów

sporządzenia własnej odpowiedzi na skargę w wysokości określonej w stosowanym

odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie

opłat za czynności radców prawnych. Ze względu na oczywistą bezzasadność

skargi Sąd Najwyższy nie zastosował art. 102 k.p.c.

Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi skarżącej

przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości określonej w § 4

ust. 1 i 3, § 8 pkt 6 oraz § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w

sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej przez adwokata z urzędu.

(G.G.)

[a.ł]