Sąd Najwyższy nie przyjął kasacji spółki, która zapłaci miastu 5400 zł kosztów

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z 28 sierpnia 2025 r., wydanego w sprawie z powództwa miasta

stołecznego Warszawa o zapłatę.

I CSK 120/26

2

Powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz

o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być

przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową

i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem

zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie

obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności

i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi

Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001,

nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona

interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu

Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego

2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł

na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została

jednak spełniona.

W ocenie skarżącego istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, tj. art. 129 ust. 2 w zw. z art. 136 ust. 3 p.o.ś.

I CSK 120/26

3

Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis

prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo

niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności

w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,

które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z 8 marca 2007 r., II CSK 84/07;

z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 13 października 2023, I CSK 2890/23;

z 30 listopada 2023 r., I CSK 5560/22, i z 21 grudnia 2023 r., I CSK 3439/23).

Konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów,

które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej

propozycji interpretacyjnej (zob. postanowienia SN: z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09;

z 9 listopada 2023 r., I CSK 6588/22).

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 września 2023 r.,

I CSK 5136/22, potrzeba, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. oznacza, że

określony przepis, istotny z punktu widzenia podstawy prawnej zaskarżonego

orzeczenia, może być rozumiany na różne sposoby, a orzecznictwo i nauka prawa

albo nie wypracowały w tym przedmiocie żadnego poglądu, albo prezentują

rozbieżne stanowiska. W konsekwencji przyjąć należy, że nie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawa, podobnie jak nie występuje w sprawie istotne

zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy co do podnoszonych kwestii wyraził już

swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności

uzasadniające zmianę przyjętego stanowiska (zob. postanowienia SN:

z 23 kwietnia 2015 r., I CSK 691/14; z 30 listopada 2023 r., I CSK 6472/22).

Ponadto przesłanka kasacyjna z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ma za przedmiot

analizę konkretnych przepisów i do tego się ogranicza, a więc nie polega

na jednoczesnej wykładni kilku przepisów i poszukiwaniu na tej podstawie

określonej normy prawnej, która mogła albo nie mogła zostać zastosowana

w zindywidualizowanej sprawie objętej skargą kasacyjna (zob. postanowienie SN

z 13 stycznia 2022 r., I CSK 1467/22).

Nieodzowne jest również, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej

określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną

I CSK 120/26

4

od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego

(zob. postanowienia SN: z 25 października 2023 r., I CSK 2926/23).

Wywody skarżącego nie czynią zadość wskazanym wymaganiom.

W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 6 listopada 2024 r.,

III CZP 27/24 wyjaśniono, że właścicielowi nieruchomości, której wartość

zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania,

przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 Prawa ochrony

środowiska, chociażby zmniejszenie to nie miało związku z ograniczeniami

wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy.

W aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego dominujące jest również

stanowisko, według którego właścicielowi nieruchomości położonej w strefie

ograniczonego użytkowania, o której mowa w art. 135 Prawa ochrony środowiska,

nie przysługuje odszkodowanie w wysokości odpowiadającej kosztom zapewnienia

w budynku znajdującym się na tej nieruchomości odpowiedniego klimatu

akustycznego, jeżeli koszty te nie zostały poniesione (zob. uchwała SN

z 28 października 2022 r., III CZP, 100/22 OSNC 2023, nr 6, poz. 58; wyroki SN

z 20 kwietnia 2021 r., II CSKP 5/21; z 4 lutego 2025 r., II CSKP 755/23,

i postanowienia SN: z 12 stycznia 2024 r., I CSK 2862/23; z 15 marca 2024 r.,

I CSK 654/23, i z 20 listopada 2024 r., I CSK 2921/23).

Wobec powyższego nie można przyjąć, że zachodzi uzasadniona potrzeba

kolejnych wypowiedzi Sądu Najwyższego we wskazywanej przez skarżącego

materii. Wyłącza to z kolei uznanie, że podstawa przedsądu z art. 3989 § 1

pkt 2 k.p.c. została wykazana w skardze kasacyjnej (zob. postanowienie SN

z 21 lutego 2024 r., I CSK 913/23).

W sprawie nie zachodzi także nieważność postępowania, którą Sąd

Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1

k.p.c.).

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.

I CSK 120/26

5

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy

uwzględnieniu § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych.

Ewa Stefańska

(M.T.)

[a.ł]