Sąd Najwyższy nie przyjął skargi powodów przeciwko bankowi, zasądził 5400 zł kosztów

Powodowie I.B., M.B. i D.K. wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2025 r., wydanego w sprawie przeciwko

Bank z siedzibą w W. o zapłatę i ustalenie.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powodowie

wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd przyjął, iż

powodowie nie wykazali zapłaty na rzecz pozwanego kwoty 101 727,93 zł oraz

I CSK 1258/26

2

75 833 CHF, pomimo że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika

wysokość ich roszczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W celu wykazania przesłanki oczywistej zasadności należy wykazać, że

zachodzi niewątpliwa, widoczna bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność

orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku

takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście

wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje zatem samo,

nawet oczywiste, naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub

procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty

mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać

się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące

podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK

5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK

1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).

Skarżący nie uczynili zadość temu wymaganiu z dwóch przyczyn.

Po pierwsze, niektóre twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania nie odpowiadają elementom ustalonego stanu

faktycznego bądź dokumentom zebranym w aktach sprawy, do których powodowie

załączyli jedynie matematyczne wyliczenie własne uiszczonych kwot bez poparcia

go dowodami faktycznej zapłaty. Następnie (k. 335) sformułowali wniosek o

zakwalifikowanie ww. wyliczeń jako dowodu w sprawie, w kolejnych pismach

powodowie dołączyli kolejne wyliczenie prywatne oraz oświadczenie banku o

uruchomieniu kredytu. Po dalszej wymianie pism, przedstawili w toku postępowania

dokument bankowy zawierający historię transakcji dokonywanych przez nich we

frankach szwajcarskich (k. 542), natomiast analogiczny dokument zawierający

transakcje złotówkowe został dołączony dopiero wraz ze skargą kasacyjną, a

zatem po zakończeniu postępowania przed sądami powszechnymi. Co więcej,

wśród załączników do pozwu nie wymieniono, ani nie załączono faktycznie

I CSK 1258/26

3

zaświadczenia banku, na które powodowie powołują się we wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania. W końcu nie sposób podzielić argumentu

skarżących, iż wysokość ich roszczenia jest faktem przyznanym, a przynajmniej

nigdy nie kwestionowanym przez stronę pozwaną, skoro począwszy od pierwszego

pisma procesowego pozwany wskazywał na prywatny charakter załączonych

wyliczeń, zaś w postępowaniu apelacyjnym podnosił zarzut niewłaściwego

wyliczenia wartości przedmiotu sporu.

Druga przyczyna, dla której przedstawione uzasadnienie nie może

doprowadzić do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ma charakter generalny

i systemowy. Postępowanie kasacyjne nie stanowi bowiem trzeciej instancji

sądowej w sprawach cywilnych. Sąd Najwyższy działa wyłącznie jako sąd prawa,

rozstrzygający nowe, precedensowe problemy jurydyczne oraz dbający o

jednolitość orzecznictwa. Z tej przyczyny ustawodawca ograniczył kognicję Sądu

Najwyższego, wyłączając z jej zakresu kwestie dotyczące ustalania stanu

faktycznego sprawy oraz oceny dowodów (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).

Ponieważ wywód uzasadniający potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania został w

całości oparty na argumentacji dotyczącej oceny dowodów, nie mógł stanowić

przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postepowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

[SOP]