Zasiedzenie nieruchomości przez Skarb Państwa. SN nie przyjął skargi kasacyjnej uczestnika

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 1264/24

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i

drugą spośród wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie

doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z

13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.).

I CSK 1264/24

3

Sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne dotyczyło kwestii

przerwania biegu zasiedzenia w wyniku zgłoszenia przez właściciela nieruchomości

woli odzyskania posiadania i władztwa nad nieruchomością wobec posiadacza tej

nieruchomości, który jest jednocześnie organem władzy publicznej. Potrzebę

wykładni skarżący odniósł do art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 336 k.c. w aspekcie

przesłanek uznania posiadacza za posiadacza samoistnego i pojęcia posiadania

nieruchomości.

Skarżący nie wykazał jednak, że przesłanki te rze3czywiśącie wystąpiły w

ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanie faktycznym. Zarówno zagadnienie

prawne jak i potrzeba wykładni zostały – mimo oparcia ich na prawie materialnym –

ukierunkowane na podważenie ustalenia, że nie doszło do utraty władztwa nad

rzeczą przez Skarb Państwa. Skoro więc, jak stwierdził Sąd drugiej instancji, nie

doszło do wykazania przerwy w biegu terminu zasiedzenia, to po upływie

trzydziestoletniego okresu samoistnego posiadania spornej nieruchomości

wnioskodawca nabył jej własność. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 §

2 k.p.c., że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych

faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3

k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

k.p.c.

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[a.ł]