Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku w sporze o kredyt. Bank zapłaci kredytobiorcom po 2700 zł

Pozwany Bank1 S. A. w W. (obecnie Bank Spółka Akcyjna w W.) wniósł

skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 14 listopada 2025

r., sygn. akt. I ACa 2092/23, zaskarżając go w całości.

Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 1305/26

2

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego

w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,

o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej dotyczącą

tego, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał istoty sprawy oraz naruszył przepis z art.

316 §1 k.p.c. poprzez nierozpoznanie złożonego przez pozwanego w postępowaniu

apelacyjnym procesowego zarzutu potrącenia w pełni, zgodnie z jego treścią i wolą

pozwanego - uwzględniając korektę złożoną przez powoda, podniesionego na

wypadek ustalenia przez Sąd nieważności/nieistnienia stosunku prawnego

wynikającego z Umowy, a ograniczył się jedynie do rozstrzygnięcia czy procesowy

zarzut potrącenia został skutecznie zgłoszony na etapie postępowania w I instancji,

mimo iż zgodnie z treścią art. 316 § 1 k.p.c. przy wyrokowaniu Sąd winien wziąć za

podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy w postępowaniu

apelacyjnym.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw

kasacyjnych, wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa

I CSK 1305/26

3

(procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do

stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać

przyjęta do rozpoznania.

Skonfrontowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku wyklucza stwierdzenie,

że skarżący wykazał oczywistość wniesionego środka zaskarżenia w znaczeniu

przytoczonym wyżej. Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wynika, że

Sąd II instancji rozróżnił zarzut potrącenia podniesiony przed Sądem pierwszej

instancji od zarzutu zgłoszonego w toku postępowania apelacyjnego. Sąd

Apelacyjny wskazał, że: „zarzut potrącenia, w takim kształcie jaki został

zaoferowany Sądowi I instancji, nie mógł być uznany za skuteczny. Przedstawione

powyżej warunki skuteczności spełnia natomiast przedstawiony przez pozwanego

zarzut potrącenia w postępowaniu apelacyjnym, zawarty w piśmie z dnia 16

sierpnia 2024 r. i dotyczył 390 000 zł tytułem zwrotu nominalnej wartości kapitału

kredytu wypłaconego na podstawie umowy kredytu oraz 60 456,71 zł tytułem

korzyści kredytobiorcy. W piśmie z dnia 7 sierpnia 2024 r. pozwany wskazał, że

wobec postawienia roszczeń Banku w stan wymagalności, składa oświadczenie o

potrąceniu wierzytelności kredytobiorców o zapłatę dochodzonej w postępowaniu

sądowym kwoty z wzajemną wierzytelnością, 390 000 zł tytułem zwrotu nominalnej

wartości kapitału kredytu wypłaconego na podstawie umowy kredytu oraz

60 456,71 zł w związku z koniecznością urealnienia świadczenia Banku. Pismo

zostało doręczone powodom 9 sierpnia 2024 r. Zarzut potrącenia został przy tym

zgłoszony w terminie dwutygodniowym liczonym od dnia 6 sierpnia 2024 r., w

którym świadczenie o zapłatę kwoty stanowiącej równowartość wypłaconego

powodom kapitału stało się wymagalne.” Nie sposób zatem podzielić stanowiska

skarżącego, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił stanu rzeczy istniejącego w chwili

zamknięcia rozprawy apelacyjnej.

Pozwany wniósł również o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

z uwagi na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne: oparte o

dyspozycję art. 358 § 2 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c. polegające na konieczności

rozstrzygnięcia, czy sąd orzekający może zastąpić postanowienie abuzywne,

kursem rynkowym (obiektywnym kursem średnim NBP) lub zastosować przepis

I CSK 1305/26

4

dyspozytywny z art. 358 § 2 k.c., z uwagi na fakt, iż przepis ten stanowi normę

prawną, która może znaleźć zastosowanie w sprawie, a sąd winien podjąć wszelkie

działania prowadzące do przywrócenia równowagi kontraktowej stron - vide np.

zdania odrębne złożone do pkt 2 uchwały całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z

25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), zdanie odrębne

złożone do wyroku SN z 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, i wyroki SN z 19

września 2023 r. w sprawach: II CSKP 1627/22, II CSKP 1110/22, i II CSKP

1495/22?

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę

z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga, aby przedstawione w niej zagadnienie prawne

było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub

precedensowym charakterze. Chodzi więc o zagadnienie prawne, które będzie

miało znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia konkretnej skargi kasacyjnej, lecz

także dla praktyki sądowej w ogólności. Dla wykazania takiej jego kwalifikacji

skarżący powinien określić treść i zakres zagadnienia prawnego oraz przytoczyć

wyczerpujące argumenty prawne, prowadzące do rozbieżnych ocen i wątpliwości

związanych z rozumieniem czy stosowaniem przepisów prawa, których zagadnienie

dotyczy i wskazać, czy były one już przedmiotem wypowiedzi judykatury. Istotnym

zagadnieniem prawnym - w rozumieniu tego unormowania - jest zagadnienie objęte

podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob.

postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r.,

V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r.,

I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).

Problemy przedstawione przez skarżącego, na tle ustaleń faktycznych

poczynionych w przedmiotowej sprawie, nie spełniają powyższych wymagań,

ponieważ na obecnym etapie rozwoju orzecznictwa sądowego w sprawach

dotyczących konsumenckich kredytów hipotecznych denominowanych lub

indeksowanych do waluty obcej (w szczególności franka szwajcarskiego) nie mają

już one przymiotu nowości.

I CSK 1305/26

5

W szczególności trzeba zwrócić uwagę - na powołaną przez pozwanego -

uchwałę Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, w której Sąd ten

wyjaśnił m.in. że w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego

lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej

stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym

stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny

sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów

oraz przyjął, że w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty

obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże

także w pozostałym zakresie.

Podkreślenia wymaga, że na podstawie art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia

2017 r. o Sądzie Najwyższym uchwała ta ma moc zasady prawnej i wiąże Sąd

Najwyższy w niniejszej sprawie.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 7 w

zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

(M.T.)

[SOP]