Sąd Najwyższy przekazał skargę parafii o wznowienie sądowi w Bydgoszczy

Wnioskodawca Parafia […] pod wezwaniem […] w W. wniosła skargę o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Okręgowego

w

Bydgoszczy

z

dnia

28

maja

2019 r., II Ca 221/19.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2026 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy

stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi

Najwyższemu. Wskazał, że zgodnie z art. 405 k.p.c. właściwym do rozpoznania

skargi o wznowienie postępowania jest Sąd Najwyższy, który wydał postanowienie

z dnia 5 maja 2020 r., którym odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej

I CSK 1317/26

2

wywiedzionej od zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego przez

wnioskodawczynię, powołując się „na prawo materialne i jego wykładnię, co do

którego orzekł Trybunał Konstytucyjny”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 405 k.p.c. do wznowienia postępowania z przyczyn

nieważności i na podstawie przewidzianej w art. 4011 k.p.c. właściwy jest sąd, który

wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych

instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej. Jak wynikało z materiału sprawy,

wbrew błędnie sporządzonej komparycji postanowienia Sądu Okręgowego w

Bydgoszczy z dnia 7 kwietnia 2026 r., skargą o wznowienie postępowania

zaskarżono wyłącznie postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 28

maja 2019 r., II Ca 221/19. Stanowisko Sądu Okręgowego wskazujące na

właściwość Sądu Najwyższego do wznowienia postępowania było nieprawidłowe

już z tego tylko powodu.

Niezależnie od tego, w sytuacji, w której Sąd Najwyższy nie orzekał

merytorycznie co do skargi kasacyjnej, odmówiwszy przyjęcia jej do rozpoznania,

orzeczeniem, którego podstawą stał się akt normatywny uznany za niezgodny z

wzorcem konstytucyjnym lub traktatowym (art. 4011 k.p.c.), jest orzeczenie sądu

drugiej instancji, chyba że powołany akt stosowałby tylko Sąd Najwyższy w ramach

oceny przyczyn kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19

września 2012 r., III UO 4/12, OSNP 2013, nr 17-18, poz. 215, z dnia 10 lutego

2015 r., II UO 2/14 i z dnia 5 sierpnia 2020 r., II UO 1/20). Sytuacja taka nie

wystąpiła jednak w niniejszej sprawie.

W konkluzji tezę o właściwości Sądu Najwyższego należało uznać za

wadliwą, a właściwym do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy pozostawał ten Sąd.

Z tych względów, na podstawie art. 200 § 2 zdanie drugie i trzecie k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

I CSK 1317/26

3

Paweł Grzegorczyk

(K.G.)

[a.ł]