Sąd Najwyższy nie przyjął skargi spółki M. i obciążył ją kosztami 4050 zł

Wyrokiem z 9 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, w sprawie

z powództwa M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko Z.

Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o zapłatę, na skutek apelacji

I CSK 1322/26

2

powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 5 sierpnia 2025 r., oddalił

apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt II).

Wyrok został zaskarżony przez stronę powodową. Jako uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa wskazała,

że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi:

(1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub

(4) oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada

jedynie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek

uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

I CSK 1322/26

3

i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej

sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2003r., II CK 324/03,

postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05,

z 13 lipca 2007r., III CSK 180/07, postanowienie Sądu Najwyższego

z 22 listopada 2007r., I CSK 326/07, postanowienie Sądu Najwyższego

z 26 września 2005r., II PK 98/05, postanowienie Sądu Najwyższego

z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18). Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej

nie spełnia powyższego kryterium.

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano, że

w sprawie występuje trzy istotne zagadnienia prawne. Dwa pierwsze dotyczyć mają

tego, czy w umowie hurtowego odbioru ścieków komunalnych można ustalić

obowiązek zapewnienia przez jedną ze stron określonych umownie parametrów

dostarczanych przez nią ścieków oraz obowiązek ponoszenia opłat dodatkowych

w związku z przekroczeniem tych parametrów. Trzecim zagadnieniem prawnym

jest wyjaśnienie czy sięgnięcie do reguły wykładni in dubio contra proferentem

może być dokonane przed przeprowadzeniem kompleksowej wykładni oświadczeń

woli.

Należy podkreślić, że tak sformułowane zagadnienia prawne nie mają

związku z kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy i nie wpływają na ocenę wyroku Sądu

II instancji. Przede wszystkim nie znajdują uzasadnienia w ustaleniach faktycznych

poczynionych przez sądy w sprawie. Sąd Okręgowy przyjął, że na podstawie

dowodów zebranych w sprawie nie da się ustalić, czy stwierdzone przekroczenie

wskaźników rzeczywiście dotyczyło konkretnie ścieków przemysłowych. Nie można

w związku z tym ustalić także i tego, jaki procent ogólnej ilości odprowadzanych

ścieków komunalnych stanowią ścieki przemysłowe w sytuacji, gdy nie występują

one samoistnie, lecz jako mieszanina wraz ze ściekami bytowymi. Podstawą

rozstrzygnięcia nie było zatem zakwestionowanie zakresu autonomii kontraktowej

stron a jedynie brak wykazania przez powoda okoliczności uzasadniających

naliczanie opłat dodatkowych. Sama reguła wykładni in dubio contra proferentem

jest też szeroko stosowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. wyrok SN

I CSK 1322/26

4

z 23 stycznia 2015 r., V CSK 217/14, wyrok SN z 24 marca 2017 r., I CSK 443/16),

zaś skarżący nie wskazał dokładnie na czym polegała błędna ocena Sądu

Okręgowego.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono

na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.

Dz.U. z 2026 r., poz. 215).

Aleksander Stępkowski

(M.M.)

[r.g.]