Sąd Najwyższy nie przyjął kasacji spółki P. w sporze o zwrot subwencji, koszty 2700 zł

Wyrokiem z 17 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Lublinie, w sprawie

z powództwa P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko X.Y., o zapłatę, na

skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego Lublin - Wschód w Lublinie z

siedzibą w Świdniku z 16 lipca 2025 r., oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o

kosztach postępowania (pkt II).

I CSK 1323/26

2

Wyrok został zaskarżony przez stronę powodową. Jako uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa wskazała

występowanie w niej istotnych zagadnień prawnych.

Strona pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła

o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi:

(1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub

(4) oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada

jedynie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek

uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

I CSK 1323/26

3

i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej

sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2003r., II CK 324/03,

postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05,

z 13 lipca 2007r., III CSK 180/07, postanowienie Sądu Najwyższego

z 22 listopada 2007r., I CSK 326/07, postanowienie Sądu Najwyższego

z 26 września 2005r., II PK 98/05, postanowienie Sądu Najwyższego

z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18). Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej

nie spełnia powyższego kryterium.

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano, że

w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne dotyczące oceny czy

dopuszczalne jest pominięcie przez sąd wniosku dowodowego o zobowiązanie do

złożenia dokumentu w oparciu o przesłankę treści obejmujących tajemnice

niejawne, a zatem w oparciu o art. 248 § 1 k.p.c., w sytuacji gdy adresatem normy

zawartej w art, 248 § 1 k.p.c. nie jest Sąd, lecz podmiot, od którego Sąd zażąda

udostępnienia dokumentów, zaś na etapie dokonywania przez Sąd oceny

zasadności wniosku, wobec niedysponowania dokumentem objętym wnioskiem,

Sąd nie ma możliwości weryfikacji jego treści co do objęcia nią informacji

niejawnych zaś możliwość taką ma jedynie posiadacz dokumentu będący

adresatem normy z art 248 § 1 k.p.c.

Należy podkreślić, że tak sformułowane zagadnienie prawne nie ma związku

z kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy i nie wpływa na ocenę wyroku Sądu

II instancji. Sąd wyraźnie zaznaczył, że dokumentacja dotycząca działań

analityczno-informacyjnych CBA, stanowiąca podstawę sporządzenia

(z wykorzystaniem opracowanego algorytmu) złożonej do akt rekomendacji, która

miałaby obrazować opisane w piśmie CBA ryzyka, jest nieistotna dla

rozstrzygnięcia. W świetle ustaleń faktycznych sprawy, w ocenie Sądu nie ma

bowiem wątpliwości, że pozwany wykorzystał środki prawidłowo. Kluczowa jest

sekwencja zdarzeń dotyczących relacji stron, w szczególności okoliczność, że

środki wypłacono pozwanemu w roku 2020 a pozwany w 2021 roku złożył

oświadczenie o rozliczeniu, które nie zostało przez powoda zakwestionowane.

I CSK 1323/26

4

Ponadto, w ocenie Sądu, pozwany wykazał że przyznane środki finansowe

przeznaczył w całości na pokrycie kosztów i ratowanie działalności gospodarczej.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, iż istnieje

faktyczna podstawa decyzji zobowiązującej do zwrotu subwencji w postaci

uzasadnionego podejrzenia nadużyć po stronie pozwanego. Te ustalenia

poczynione przez Sąd nie mogą być kwestionowane w skardze kasacyjnej (art.

3983§3 k.p.c.). W konsekwencji należy uznać, że Sąd miał podstawę przyjąć, iż

dokumentacja dotycząca działań analityczno-informacyjnych CBA nie jest istotna

dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono

na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.

Dz.U. z 2026 r., poz. 215).

Aleksander Stępkowski

(M.M.)

[r.g.]