Skarga pozwanego w sporze o zachowek nieprzyjęta. Zapłaci 2700 zł kosztów

Pozwany W. G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Rzeszowie z 20 grudnia 2023 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania uzasadnił jej oczywistą zasadnością (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 1341/24

2

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez

przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone

orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,

IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy

wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia

w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym

ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca

2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla

uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona,

to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanego

naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego w sposób oczywisty

dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia

powyższych wymogów. Należy zauważyć, że odwołanie się do przyczyny

kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od skarżącego wykazania oczywistej

zasadności skargi i nie może sprowadzać się do odwołania do uzasadnienia

podstaw kasacyjnych (zob. postanowienia SN: z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22,

i z 19 grudnia 2024 r., I CSK 1891/24). Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i

jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, a przytoczone podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do

rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania, zatem oba te elementy

muszą być przez skarżącą stronę wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i

uzasadnione. Stanowią one oddzielne wymagania skargi, które spełniają różne

funkcje i muszą być spełnione odrębnie (zob. postanowienie SN z 27 listopada

2020 r., I CSK 403/20). Skarżący powinien zatem przedstawić wyodrębniony,

samodzielny wywód prawny, odnoszący się do wskazanych przesłanek przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarga kasacyjna pozwanego nie spełnia tych

wymogów, gdyż uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ogranicza

I CSK 1341/24

3

się do odwołania do powołanych w podstawach zarzutów naruszenia prawa

procesowego.

Zwrócić uwagę również należy, że skargę kasacyjną można oprzeć na

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli takie uchybienie mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy, który ocenia się przez odniesienie konkretnego

rozstrzygnięcia do podstawy materialnoprawnej orzeczenia co do istoty sprawy

(zob. postanowienia SN: z 16 kwietnia 2019 r., I PK 115/18; z 21 grudnia 2021 r., IV

CSK 615/21; z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1041/23, i z 8 sierpnia 2023 r., I PSK

26/23). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej determinuje więc konieczność

uchylenia zaskarżonego orzeczenia, wynikającą z naruszenia przepisów prawa

materialnego. Oparcie przez skarżącego skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach

naruszenia przepisów postępowania, nie pozwala na uznanie, że skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (zob. postanowienie SN z 7 czerwca 2023 r., I CSK

742/23). Podkreślić należy, że zasadnicza argumentacja skarżącego zmierza do

zakwestionowania dokonanej przez Sąd meriti oceny dowodów oraz dokonanych

na tej podstawie ustaleń faktycznych. Zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach

dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) oraz

związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.) oznacza niedopuszczalność

powoływania się przez skarżącego na wadliwość wyroku sądu drugiej instancji,

polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów,

również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob.

postanowienie SN z 15 października 2020 r., IV CSK 136/20).

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również

okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu,

w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt

2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie.

I CSK 1341/24

4

Mariusz Łodko

[wr]

[a.ł]