Sąd Najwyższy przyjął skargę kasacyjną powodów, a skargę Skarbu Państwa odmówił przyjęcia

W skardze kasacyjnej wniesionej 4 marca 2024 r. od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Łodzi z 28 listopada 2023 r. (sygn. akt I ACa 480/23) Prokuratoria

Generalna Rzeczypospolitej Polskiej zastępująca pozwany Skarb Państwa –

Rejonowy Zarząd Infrastruktury w […] oparła wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. wskazując,

I CSK 1369/24

2

że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, wyrażające się w pytaniu:

„Czy właścicielowi nieruchomości, której wartość zmniejszyła się na skutek

wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania („OOU”), jednak bez związku

ze szczegółowymi ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a Prawa ochrony

środowiska („p.o.ś.”) przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 tej

ustawy?", które zostało przedstawione do rozpoznania składowi siedmiu sędziów

SN w postanowieniu z 28 października 2022 r. w sprawie II CSKP 678/22.

Jednocześnie powołano się na potrzebę wykładni art. 136 ust. 3 w związku z art.

129 ust. 2 p.o.ś., wskazując na rozbieżności w orzecznictwie co do odpowiedzi na

pytanie, czy dopuszczalne jest dochodzenie roszczeń wyłącznie o zwrot faktycznie

poniesionych kosztów nakładów obejmujących zabezpieczenia akustyczne, czy też

możliwe jest dochodzenie kosztów rewitalizacji akustycznej niezależnie od

kryterium ich faktycznego poniesienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w

art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i

uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które –

zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi

kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach

Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w świetle ugruntowanego poglądu w

orzecznictwie Sądu Najwyższego, może zostać uznana za spełnioną jedynie

wówczas, gdy skarżący przedstawi zagadnienie prawne o charakterze nowym,

dotychczas niewyjaśnionym w judykaturze, mające znaczenie abstrakcyjne i

wykraczające poza okoliczności konkretnej sprawy (zob. postanowienia Sądu

I CSK 1369/24

3

Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01; z 18 września 2012 r., II CSK 180/12;

z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14; z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16).

Zagadnienie to powinno odpowiadać standardowi pytania prawnego kierowanego

na podstawie art. 390 § 1 k.p.c., a więc dotyczyć poważnych wątpliwości

interpretacyjnych, których nie można usunąć przy zastosowaniu powszechnie

przyjętych reguł wykładni prawa (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 23

stycznia 2014 r., I UK 361/13; z 14 września 2012 r., I UK 218/12; z 8 maja 2015 r.,

III CZP 16/15; z 24 października 2012 r., I PK 129/12). Nie jest wystarczające samo

sformułowanie pytania. Konieczne jest przedstawienie możliwych, alternatywnych

odpowiedzi oraz wykazanie, że rozstrzygnięcie zagadnienia może przyczynić się do

rozwoju prawa lub zapewnienia jednolitości orzecznictwa (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 15 grudnia 2011 r., II PK 183/11; z 20 grudnia 2011 r., II PK

207/11; z 9 stycznia 2017 r., II CSK 423/16; z 16 maja 2018 r., II CSK 12/18; z 10

maja 2018 r., I CSK 798/17; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 585/17; z 8 kwietnia

2018 r., V CSK 577/17). W judykaturze podkreśla się, że istotne zagadnienie

prawne musi mieć charakter problemu jurydycznego o znaczeniu systemowym,

którego wyjaśnienie wzbogaca dorobek orzeczniczy Sądu Najwyższego,

porządkuje istniejące linie interpretacyjne i wzmacnia jednolitość stosowania prawa.

Chodzi o zagadnienie, którego rozstrzygnięcie nie sprowadza się do oceny prawnej

jednostkowego stanu faktycznego, lecz umożliwia udzielenie odpowiedzi o

charakterze uniwersalnym, mającej znaczenie także w innych, podobnych

sprawach (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK

285/08). W konsekwencji, aby przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. mogła zostać

uznana za spełnioną, skarżący powinien wykazać, że przedstawione przez niego

zagadnienie rzeczywiście ma charakter nowy, nierozstrzygnięty dotąd w

orzecznictwie oraz że jego wyjaśnienie ma znaczenie dla rozwoju prawa i

jednolitości orzecznictwa. Brak takiego wykazania wyklucza możliwość przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na tej podstawie.

Odnośnie do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy zauważyć, że

warunki wymienione w tym przepisie odnoszą się rozłącznie do dwóch sytuacji: 1)

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i 2) wykładni

przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. W

I CSK 1369/24

4

orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)

wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne

wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje

wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu

do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć

(podając przedmiot i dane identyfikujące orzeczenia) (zob. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 8 marca 2007 r., II CSK 84/07, z 13 czerwca 2008 r., III CSK

104/08, z 23 kwietnia 2015 r., I CSK 691/14 i z 30 listopada 2023 r., I CSK

6472/22). Konieczne jest wskazanie, że rozbieżności w orzecznictwie dotyczą

różnych spraw, a nie jednej, w której orzekające sądy powszechne mają odmienne

poglądy na sprawę. Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia pogłębionej

argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności

uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Argumentacja ta

powinna zawierać szczegółowy opis poważnych wątpliwości interpretacyjnych albo

rozbieżności w orzecznictwie, a także wskazanie własnej propozycji interpretacyjnej

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 11 czerwca 2019 r., V CSK 613/18;

z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09; z 23 kwietnia 2015 r., I CSK 691/14). W

konsekwencji potrzeba wykładni przepisów prawnych istnieje jedynie wówczas, gdy

co do konkretnego przepisu brak jednolitej lub utrwalonej judykatury, przyjęta

wykładnia jest oczywiście błędna lub kontrowersyjna albo przepis nie doczekał się

wykładni w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Skarżący powinien także wykazać,

że wątpliwości interpretacyjne istnieją nadal w chwili orzekania w przedmiocie

przyjęcia skargi kasacyjnej, co wymaga wskazania rozbieżnych orzeczeń, ich

analizy oraz uzasadnienia, dlaczego rozbieżności te nie zostały dotychczas

usunięte (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 30 listopada 2023 r., I

CSK 6472/22; z 18 lipca 2024 r., I CSK 1225/23).

Postępowanie kasacyjne – poza sytuacją określoną w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. – nie służy realizacji indywidualnego interesu strony, lecz ma na celu ochronę

interesu publicznego poprzez zapewnienie jednolitości wykładni prawa oraz wkład

w rozwój jurysprudencji. Tym samym, na etapie przedsądu brak jest podstaw do

I CSK 1369/24

5

poszukiwania przesłanek przyjęcia skargi wyłącznie w treści zarzutów kasacyjnych

– obowiązek ich wykazania ciąży na stronie skarżącej i nie może być przedmiotem

rekonstruowania przez Sąd Najwyższy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4

lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Dlatego ocena

spełnienia wskazanych przesłanek ogranicza się do analizy argumentacji

przedstawionej w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi.

Jak wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z 13 maja 2024 r., I CSK

585/23, nie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie występuje istotne

zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój pogląd we

wcześniejszym orzecznictwie, a strona nie wykazała okoliczności uzasadniających

jego zmianę. Taka sytuacja występuje również w niniejszej sprawie. Nie można

uznać za istotne zagadnienie prawne lub przyjąć istnienia potrzeby wykładni

przepisów prawa w sytuacji, w której ten sam problem prawny został już wcześniej

oceniony przez Sąd Najwyższy, w tym również na gruncie skargi kasacyjnej

wniesionej przez ten sam podmiot i opartej na zasadniczo identycznej

argumentacji, w której kilka miesięcy wcześniej odmówiono przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z

30 grudnia 2025 r., I CSK 803/24). Skarżący nie wskazał żadnych nowych

okoliczności faktycznych lub prawnych, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od

dotychczasowego stanowiska judykatury lub jego modyfikację.

Co do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wątpliwości skarżącego

wyrażone w pytaniu mającym stanowić istotne zagadnienie prawne nie mają

aktualnie charakteru nowego, gdyż zostały już rozstrzygnięte w uchwale Sądu

Najwyższego z 12 kwietnia 2024 r., III CZP 56/23 (OSNC 2024, nr 9, poz. 86), w

której przyjęto, że właścicielowi nieruchomości, której wartość zmniejszyła się na

skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art.

135 ust. 1 p.o.ś., przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś.,

nawet jeśli nieruchomość ta nie jest dotknięta szczególnymi ograniczeniami

wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd

Najwyższy odniósł się do wcześniejszych rozbieżności w orzecznictwie, omawiając

zarówno stanowiska przyjmujące odpowiedzialność za samo utworzenie obszaru

ograniczonego użytkowania, jak i poglądy przeciwne. Wyjaśnił przy tym, że

I CSK 1369/24

6

wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania legalizuje działalność portu

lotniczego, co prowadzi do podwyższenia dopuszczalnych norm hałasu dla

nieruchomości znajdujących się w tym obszarze, w porównaniu do nieruchomości,

poza tym obszarem. Taki stan rzeczy ma bezpośredni wpływ na wartość

nieruchomości, które nie mogą być użytkowane w sposób analogiczny do tych poza

obszarem ograniczonego użytkowania. Konsekwencją tego jest uznanie

zmniejszenia wartości nieruchomości za szkodę, której naprawienia można

dochodzić na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś. Po pewnych wahaniach co do

kierunku interpretacji art. 129 ust. 2 p.o.ś. obecnie ukształtowała się jednolita linia

orzecznicza, potwierdzona w szeregu nowszych orzeczeń Sądu Najwyższego (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 września 2024 r., I CSK 2305/23; z 19

grudnia 2024 r., I CSK 1866/24; wyroki Sądu Najwyższego: z 3 grudnia 2024 r., II

CSKP 555/23; z 30 stycznia 2025 r., II CSKP 768/22; z 28 lutego 2025 r., II CSKP

2251/22). Skoro zagadnienie to zostało rozstrzygnięte, a linia orzecznicza jest

utrwalona, nie może ono stanowić podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej na

podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Jedynie na marginesie należy zauważyć, że po wniesieniu niniejszej skargi

kasacyjnej postępowanie wywołane przedstawieniem powołanego w skardze

zagadnienia prawnego w sprawie II CSKP 678/22 zostało następnie umorzone

postanowieniem Sądu Najwyższego z 20 maja 2026 r., III CZP 3/23. W jego

uzasadnieniu wskazano, że podjęcie uchwały stało się zbędne wobec uchylenia

postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego oraz zakończenia sprawy II

CSKP 678/22 wydaniem wyroku. Odnotowano również wcześniejsze

rozstrzygnięcie analogicznie sformułowanego zagadnienia prawnego w uchwale

Sądu Najwyższego z 26 listopada 2024 r., III CZP 27/24 (OSNC 2025, nr 5, poz.

49), w której także przyjęto stanowisko zgodne z uchwałą Sądu Najwyższego z 12

kwietnia 2024 r., III CZP 56/23. Okoliczności te dodatkowo potwierdzają, że

zagadnienie podnoszone przez skarżącego nie jest obecnie postrzegane jako

wymagające dalszego rozstrzygnięcia w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Dodać

należy, że zarówno wskazane wyżej postanowienie, jak i uchwała Sądu

Najwyższego z 26 listopada 2024 r., III CZP 27/24, zostały wydane w składach

obejmujących osoby powołane do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego na

I CSK 1369/24

7

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. z 2018 r., poz. 3), co – w świetle uchwały połączonych Izb Cywilnej, Karnej

oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20

(OSNC 2020, nr 4, poz. 34) - uzasadnia stwierdzenie, że zapadły w

postępowaniach obarczonym wadą nieważności z przyczyny określonej w art. 379

pkt 4 k.p.c. W uchwale tej Sąd Najwyższy stwierdził, że sprzeczność składu sądu z

przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi m.in. wtedy, gdy w

składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego

na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3). Uchwała ta ma

charakter zasady prawnej (art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. – tekst jedn.

Dz.U. z 2024 r., poz. 622), od której Sąd Najwyższy nie odstąpił w przepisanym

trybie (art. 88 tej ustawy). Natomiast w świetle orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka (zob. m.in. wyroki z 8 listopada 2021 r., nr 49868/19 i

57511/19, Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce; z 3 lutego 2022 r., nr

1469/20, Advance Pharma spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko

Polsce; z 23 listopada 2023 r. w sprawie nr 50849/21, Wałęsa przeciwko Polsce)

oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyroki z 21 grudnia 2023 r.,

C-718/21, ECLI:EU:C:2023:1015, z 7 listopada 2024 r., C-326/23,

ECLI:EU:2024:940 oraz z 4 września 2025 r., C-225/22, AW „T”,

ECLI:EU:C:2025:649) tak sformowany skład Sądu Najwyższego nie spełniał

standardu sądu bezstronnego, niezależnego i ustanowionego na mocy ustawy, tj.

zgodnego odpowiednio z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.

zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 i uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U.

z 1993 r. Nr 61, poz. 284) oraz z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii

Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30) w zw. z art. 47 Karty praw

podstawowych (Dz.U.UE.C.2007.303.1 z dnia 14 grudnia 2007 r.). Z tych samych

I CSK 1369/24

8

względów nie można przyjąć, aby Sąd Najwyższy w tym składzie spełniał kryteria

sądu określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Nie została wykazana także przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący,

mimo powołania licznych orzeczeń mających świadczyć o rozbieżnościach

interpretacyjnych, nie wykazał istnienia aktualnych rozbieżności w orzecznictwie,

które uzasadniałyby potrzebę wykładni art. 136 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 2 p.o.ś.

w dacie orzekania przez Sąd Najwyższy. Kwestia możliwości dochodzenia

roszczenia wywodzonego z art. 136 ust. 3 p.o.ś. przed poniesieniem wydatków na

rewitalizację akustyczną była bowiem przedmiotem nowszych wypowiedzi Sądu

Najwyższego, w których przyjęto, że art. 136 ust. 3 p.o.ś. nie wyłącza obowiązku

naprawienia szkody, jeśli konieczne prace remontowe nie zostały jeszcze

wykonane, a koszty rewitalizacji akustycznej nie zostały faktycznie poniesione (zob.

wyroki Sądu Najwyższego: z 3 grudnia 2024 r., II CSKP 555/23; z 7 lutego 2025 r.,

II CSKP 289/23; z 7 lutego 2025 r., II CSKP 373/23; z 28 lutego 2025 r., II CSKP

2251/22). W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślono ponadto, że dla

skutecznego powołania się na przyczynę kasacyjną z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie

jest wystarczające abstrakcyjne wskazanie na odmienne kierunki interpretacji art.

136 ust. 3 p.o.ś., w oderwaniu od specyfiki konkretnych stanów faktycznych. Ma to

szczególne znaczenie w sytuacjach, w których – jak w niniejszej sprawie –

nieruchomość położona jest w obszarze ograniczonego użytkowania wokół lotniska

wojskowego, dla którego ustanowiono szereg zakazów i nakazów, a nie wokół

lotniska cywilnego. W dacie orzekania na etapie przedsądu jednolita linia

orzecznicza Sądu Najwyższego była już ugruntowana, oparta na wykładni

funkcjonalnej art. 136 ust. 3 p.o.ś. w zw. z art. 129 ust. 2 p.o.ś., zgodnie z którą

koszty rewitalizacji akustycznej mogą być dochodzone jako element szkody

niezależnie od ich faktycznego poniesienia. Wykładnia ta pozostaje w zgodzie z

konstytucyjnymi zasadami ochrony prawa własności (art. 64 Konstytucji RP) oraz

prawa do słusznego odszkodowania (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). Stanowisko to

zostało potwierdzenie m.in. w postanowieniach Sądu Najwyższego: z 27 marca

2024 r., I CNP 33/23, 27 czerwca 2024 r., I CNP 114/23 i 20 września 2024 r., I

CSK 2305/23, z 25 października 2024 r, I CSK 2236/23, z 14 listopada 2024 r., I

CSK 3482/23 i z 12 grudnia 2024 r., I CSK 3736/23. W rezultacie wskazywane

I CSK 1369/24

9

przez skarżącego rozbieżności utraciły aktualność, a późniejsze orzecznictwo Sądu

Najwyższego doprowadziło do ukształtowania jednolitej linii wykładni art. 136 ust. 3

w zw. z art. 129 ust. 2 p.o.ś. Nie sposób zatem przyjąć, aby w dacie orzekania

zachodziła potrzeba wykładni tych przepisów w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

W odniesieniu natomiast do uchwały Sądu Najwyższego z 28 października

2022 r., III CZP 100/22 (OSNC 2023, nr 6, poz. 58), w której przedstawiono

odmienną wykładnię art. 136 ust. 3 p.o.ś., należy wskazać na wadliwy skład, w

jakim została ona podjęta. W odniesieniu do tej uchwały aktualne są te same

argumenty, które wskazano wcześniej w odniesieniu do uchwały z 26 listopada

2024 r., III CZP 27/24 (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 września

2024 r., I CSK 2305/23).

Podsumowując, argumentacja przedstawiona przez skarżącego w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w zakresie powołanych

przesłanek powiela stanowisko prezentowane przez ten sam podmiot w innych

postępowaniach kasacyjnych dotyczących tej samej problematyki prawnej i wpisuje

się w zagadnienia wielokrotnie analizowane już w orzecznictwie Sądu

Najwyższego. Nie przedstawiono przy tym nowych argumentów jurydycznych, które

mogłyby uzasadniać potrzebę ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego lub zmianę

aktualnie ukształtowanej linii orzeczniczej. Zagadnienia prawne podnoszone w

niniejszej skardze w ramach wniosku o jej przyjęcie oraz wskazywane przez

skarżącego problemy wykładni przepisów były już także przedmiotem oceny Sądu

Najwyższego na etapie przedsądu, w tym również w sprawach wszczętych przez

tego samego skarżącego, zakończonych odmową przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania w szeregu postanowień Sądu Najwyższego wydanych w latach 2024-

2026 (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z 27 lutego 2025 r., I CSK

3092/23 i I CSK 3242/23; z 31 marca 2025 r., I CSK 4386/23; z 3 czerwca 2025 r., I

CSK 3342/23; z 3 lipca 2025 r., I CSK 1873/24; z 11 września 2025 r., I CSK

2622/24; z 21 października 2025 r., I CSK 1972/24, z 30 grudnia 2025 r., I CSK

803/24, z 24 kwietnia 2026 r. i powołane tam orzecznictwo), co dodatkowo

przemawia za odmową przyjęcia skargi kasacyjnej. Tym bardziej że skarżący nie

wykazał żadnych nowych okoliczności prawnych ani argumentów interpretacyjnych,

które mogłyby uzasadniać odstąpienie od utrwalonego stanowiska judykatury lub

I CSK 1369/24

10

potrzebę ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego w kwestiach już wyjaśnionych w

jego orzecznictwie.

Wskazać należy również, że nie zachodzi nieważność postępowania, którą

Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art.

39813 § 1 k.p.c.).

Z tych względów należało odmówić przyjęcia do rozpoznania skargi

kasacyjnej pozwanego (art. 3989 § 2 k.p.c.) (pkt drugi postanowienia).

Ponieważ do rozpoznania została przyjęta skarga kasacyjna powodów (pkt

pierwszy postanowienia), o kosztach postępowania kasacyjnego – wywołanego

wniesieniem obu skarg kasacyjnych – orzeknie Sąd Najwyższy zgodnie z art. 108 §

1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., w orzeczeniu kończącym to postępowanie,

z uwzględnieniem jego ostatecznego wyniku (pkt trzeci postanowienia).

(A.G.)

[a.ł]