Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi M.W. w sporze o podział majątku spółki cywilnej

Uczestnik M.W. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Krakowie z 27 maja 2025 r., zaskarżając to postanowienie w części,

tj. co do pkt I. w zakresie oddalenia apelacji uczestnika oraz co do pkt II., wnosząc

o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

We wniosku o przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,

że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy

naruszył art. 280, art. 378 § 1 i art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c.

I CSK 140/26

2

W odpowiedzi na skargę wnioskodawczyni wniosła o odmowę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania

kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Po

pierwsze, nie może być skuteczny zabieg, którym się posłużył, powołując się

w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na naruszenie

przepisów wskazanych w ramach podstaw kasacyjnych. Są to przecież dwa

odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Przesłanką przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu

prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut

naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi

wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Po drugie, we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie zostały

wskazane żadne przepisy prawa materialnego, których kwalifikowane naruszenie

mogłoby przekonywać o oczywistej zasadności skargi. Skarżący wskazał jedynie

przepisy postępowania – art. 280, art. 378 § 1 i art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c. Natomiast

oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów

postępowania nie pozwala na uznanie, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Zgodnie bowiem z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. skargę kasacyjną można oprzeć na

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ

I CSK 140/26

3

na wynik sprawy, który ocenia się przez odniesienie konkretnego rozstrzygnięcia do

podstawy materialnoprawnej orzeczenia co do istoty sprawy (zob. m.in.

postanowienia SN: z 16 kwietnia 2019 r., I PK 115/18; z 21 grudnia 2021 r., IV CSK

615/21; z 31 sierpnia 2022 r., I CSK 3676/22). Oczywista zasadność skargi

determinuje więc konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia, wynikającą

z naruszenia przepisów prawa materialnego. Oparcie zatem argumentacji wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tylko na naruszeniu przepisów

postępowania – w przypadku zaskarżenia orzeczenia co do istoty sprawy – jest

niewystarczające, nie pozwala bowiem na stwierdzenie, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z

art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz

stosownie do art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 6 w zw. z §

20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w

sprawie opłaty za czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami

postępowania kasacyjnego.

(D.Z.)

[SOP]