Sąd Najwyższy nie przyjął kasacji banku w sporze klientów o umowę kredytu

Pozwany Bank spółka akcyjna w W., który od dnia 24 kwietnia 2026 r. działa

pod firmą Bank1 spółka akcyjna (zmiana firmy ujawniona w KRS), wniósł 16

kwietnia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 31

stycznia 2025 r. (sygn. akt I ACa 131/24), zarzucając naruszenia przepisów prawa

materialnego. Wniosek o jej przyjęcia do rozpoznania skarżący oparł na

przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. wskazując na istnienie

potrzeby wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie oraz

występowanie istotnych zagadnień prawnych, które to przesłanki ujął w

uzasadnieniu wniosku w ramach siedmiu odrębnych przyczynach kasacyjnych.

Skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c. (przyczyna nr 1) oraz

I CSK 1512/25

2

występowanie sześciu istotnych zagadnień prawnych (przyczyny nr 2-7),

dotyczących w szczególności skutków abuzywności klauzul przeliczeniowych

stosowanych w umowach kredytowych, dopuszczalności ustalania treści stosunku

prawnego po wyeliminowaniu postanowień abuzywnych, chwili właściwej dla oceny

dalszego obowiązywania umowy, możliwości zastępowania postanowień

abuzywnych przepisami dyspozytywnymi, w tym zastosowania art. 358 § 2 k.c.,

znaczenia oświadczenia kredytobiorcy dla możliwości przyjęcia sankcji nieważności

umowy ze względu na cele wyrażone w Dyrektywie Rady 93/13/EWG z dnia 5

kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich

(Dz.U. 1993, L 95, s. 29, dalej: „dyrektywa 93/13”), a także momentu powstania po

stronie banku opóźnienia w zwrocie świadczeń spełnionych przez kredytobiorcę

oraz dopuszczalności naliczania odsetek za opóźnienie za okres poprzedzający

złożenie przez kredytobiorcę stosownego oświadczenia po pouczeniu przez sąd. W

treści wniosku wskazano także art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., odnoszący się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi, jednakże w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania nie zawarto jakichkolwiek twierdzeń, argumentów

czy wywodów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej z tej przyczyny, co

prowadzi do wniosku, że powołanie tej przyczyny miało charakter wyłącznie

formalny lub nastąpiło omyłkowo, bez zamiaru rzeczywistego jej podniesienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w

art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i

uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które –

zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi

kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach

Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

I CSK 1512/25

3

Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania może być spełniona w dwóch rozłącznych sytuacjach: gdy zachodzi

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (zdanie

pierwsze) albo gdy występują rozbieżności w orzecznictwie sądów dotyczące

wykładni tych przepisów (zdanie drugie). Przez rozbieżności w orzecznictwie,

uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy rozumieć

istnienie zróżnicowanych albo sprzecznych rozstrzygnięć w sprawach o takich

samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie

te same przepisy prawne, wyłożone lub zastosowane w sposób prowadzący do

wydania odmiennych orzeczeń albo innych decyzji procesowych (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). Powołanie

się na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie wymaga wskazania konkretnych przepisów prawa, w odniesieniu do

których zachodzi potrzeba ich wykładni, określenia w czym wyraża się ta

rozbieżność oraz powołania orzeczeń, w których przyjęto różną (rozbieżną)

wykładnię konkretnego przepisu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 21

września 2006 r., IV CSK 268/06). Wymagane jest także przedstawienie odrębnej i

pogłębionej argumentacji prawnej, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym

polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08 i z

11 czerwca 2019 r., V CSK 613/18). Sama wielokierunkowość stosowania prawa

oraz różnorodność orzecznictwa nie stanowią wystarczającej podstawy do przyjęcia

skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wątpliwości wskazane

przez skarżącego muszą istnieć również w chwili orzekania o przyjęciu skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Argumentacja dotycząca rozbieżności w orzecznictwie

wymaga przytoczenia orzeczeń wskazujących na rzeczywistą i aktualną

rozbieżność w wykładni przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 18

lipca 2024 r., I CSK 1225/23).

Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z ugruntowanym

orzecznictwem Sądu Najwyższego, może być uznana za spełnioną wyłącznie

wówczas, gdy skarga kasacyjna formułuje istotne zagadnienie prawne, którego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz

I CSK 1512/25

4

rozstrzygnięcia sprawy. Zagadnienie to powinno być wyraźnie przedstawione,

poparte wskazaniem możliwych, alternatywnych rozwiązań oraz wykazaniem, że

nie zostało ono dotychczas rozstrzygnięte lub że istnieje potrzeba zmiany

dotychczasowej wykładni (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 18

września 2012 r., II CSK 180/12, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 i z 24 sierpnia

2016 r., II CSK 94/16). Powinno ono także cechować się analogiczną wagą jak

pytanie prawne kierowane przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 § 1

k.p.c., a więc dotyczyć poważnych wątpliwości, które nie dają się rozwikłać przy

zastosowaniu powszechnie przyjętych reguł wykładni (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK

218/12, z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15 oraz z 24 października 2012 r., I PK

129/12). Samo sformułowanie pytań nie jest wystarczające – niezbędna jest

również ich analiza oraz przedstawienie rozbieżności występujących w

orzecznictwie lub doktrynie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 grudnia

2011 r., II PK 183/11, z 20 grudnia 2011 r., II PK 207/11, 9 stycznia 2017 r., II CSK

423/16, z 16 maja 2018 r., II CSK 12/18, z 10 maja 2018 r., I CSK 798/17, z 26

kwietnia 2018 r., IV CSK 585/17, oraz z 8 kwietnia 2018 r., V CSK 577/17).

W ocenie Sądu Najwyższego skarga kasacyjna nie spełnia przesłanek

przyjęcia jej do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 1 k.p.c. W ramach

przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący powołał się wyłącznie na istnienie

rozbieżności w orzecznictwie, nie wskazując poważnych wątpliwości

interpretacyjnych wymagających dokonania wykładni przepisów prawa.

Argumentacja przedstawiona we wniosku nie wykazuje istnienia rzeczywistych i

aktualnych rozbieżności w orzecznictwie. Wskazane zagadnienia prawne nie mają

również cech nowości wymaganych od istotnego zagadnienia prawnego, gdyż były

już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, również w

orzeczeniach zapadłych po wniesieniu skargi kasacyjnej, dotyczących zbliżonych

treścią umów kredytowych. W rezultacie ukształtowała się jednolita i utrwalona linia

orzecznicza, która usuwa powoływane przez skarżącego wątpliwości

interpretacyjne. Jak wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z 13 maja 2024

r., I CSK 585/23, nie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie

występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój

I CSK 1512/25

5

pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a strona nie wykazała okoliczności

uzasadniających jego zmianę. Taka sytuacja występuje również w niniejszej

sprawie. Nie można uznać za istotne zagadnienie prawne lub przyjąć istnienia

potrzeby wykładni przepisów prawa w sytuacji, w której ten sam problem prawny

został już wcześniej oceniony przez Sąd Najwyższy, w tym również na gruncie

skargi kasacyjnej wniesionej przez ten sam podmiot i opartej na zasadniczo

identycznej argumentacji i formule, w której kilka miesięcy wcześniej odmówiono

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. m.in. uzasadnienia postanowień

Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2026 r., I CSK 118/25 i I CSK 146/25 oraz z 30

stycznia 2026 r., I CSK 169/25). Skarżący nie przedstawił żadnych nowych

okoliczności faktycznych lani prawnych, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od

dotychczasowego stanowiska judykatury lub jego modyfikację.

Analizując powołane przez skarżącego przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdza, że żadna z nich nie została wykazana w

sposób uzasadniający uwzględnienie wniosku na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2 i 1

k.p.c.

Przechodząc do oceny poszczególnych przyczyn kasacyjnych, należy

stwierdzić, że przyczyna kasacyjna nr 1, oparta na przesłance określonej w art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie wykazuje istnienia aktualnych rozbieżności w

orzecznictwie wymagających wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c. Zagadnienie zakresu

abuzywności klauzul charakterystycznych dla umów kredytów indeksowanych do

waluty obcej było wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, który

konsekwentnie przyjmuje funkcjonalne powiązanie klauzuli kursowej i klauzuli

ryzyka walutowego oraz ich wpływ na określenie głównych świadczeń stron (zob.

m.in. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2018 r., III

CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2, oraz wyroki Sądu Najwyższego z 11 grudnia

2019 r., V CSK 382/18, z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z 20 lutego 2023 r., II

CSKP 809/22 i z 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22, z 10 maja 2022 r., II CSKP

285/22, z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22, z 26 stycznia 2023 r., II CSKP

722/22).

I CSK 1512/25

6

Odnośnie do zagadnień prawnych, przyczyna kasacyjna nr 2 dotyczy

możliwości ustalenia treści stosunku prawnego po wyeliminowaniu postanowienia

abuzywnego, na etapie poprzedzającym ewentualne zastąpienie go przepisem

dyspozytywnym, poprzez zastosowanie art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 56 k.c. w związku z

innymi przepisami prawa krajowego oraz konstrukcji analogii legis i analogii iuris. W

utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu

Najwyższego przyjmuje się, że luka powstała po wyeliminowaniu postanowienia

abuzywnego nie może być uzupełniana w drodze wykładni oświadczeń woli,

odwołania do norm o charakterze ogólnym, zwyczaju ani analogii, lecz wyłącznie

przy zastosowaniu przepisu prawa krajowego mającego charakter dyspozytywny,

przy spełnieniu warunków określonych w orzecznictwie (zob. wyroki TSUE: z 3

października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko

Raiffeisen Bank International AG, ECLI:EU:C:2019:819, z 14 czerwca 2012 r., C-

618/10, Banco Español de Crédito, ECLI:EU:C:2012:349, z 26 marca 2019 r., C-

70/17, Abanca, ECLI:EU:C:2019:250, z 30 kwietnia 2014 r., C-26/13, Kásler,

ECLI:EU:C:2014:282, z 2 września 2021 r., C-932/19, OTP Jelzálogbank,

ECLI:EU:C:2021:673, z 18 listopada 2021 r. C-212/20, M.P., B.P. przeciwko "A",

ECLI:EU:C:2021:934 i z 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, Bank BPH,

ECLI:EU:C:2021:341, a także wyroki Sądu Najwyższego: z 8 listopada 2022 r., II

CSKP 1153/22, z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 941/22, z 25 lipca 2023 r., II CSKP

1487/22 i z 6 września 2024 r., II CSKP 1644/22). Przyczyna kasacyjna nr 3 odnosi

się do chwili właściwej dla oceny możliwości dalszego obowiązywania umowy po

wyeliminowaniu postanowienia abuzywnego. Także to zagadnienie zostało już

wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym kwalifikacja

postanowienia jako abuzywnego dokonywana jest według stanu istniejącego w

chwili zawarcia umowy, a sankcja przewidziana w art. 3851 § 1 k.c. wywołuje skutek

ex tunc. W konsekwencji zarówno ocena abuzywności, jak i ocena skutków

eliminacji postanowienia niedozwolonego dla dalszego obowiązywania umowy

wymagają odniesienia do chwili jej zawarcia (por. uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2,

oraz z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, a także

postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2025 r., I CSK 602/24).

I CSK 1512/25

7

Zagadnienie ujęte w ramach przyczyny kasacyjnej nr 4, dotyczące dopuszczalności

zastąpienia postanowienia abuzywnego przepisem dyspozytywnym, także zostało

już rozstrzygnięte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

oraz Sądu Najwyższego. W orzecznictwie tym przyjmuje się, że zastąpienie

postanowienia niedozwolonego przepisem prawa krajowego ma charakter

wyjątkowy i jest dopuszczalne jedynie przy spełnieniu warunków określonych przez

TSUE, w szczególności gdy brak takiej substytucji prowadziłby do szczególnie

niekorzystnych skutków dla konsumenta, przy czym decydujące znaczenie ma w

tym zakresie stanowisko samego konsumenta (por. wyroki TSUE z 3 października

2019 r., C-260/18, oraz z 2 września 2021 r., C-932/19, a także uchwałę składu

siedmiu Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz.

56). Przyczyna kasacyjna nr 5 odnosząca się do możliwości zastosowania art. 358

§ 2 k.c. jako przepisu dyspozytywnego zastępującego klauzulę kursową również

dotyczy zagadnienia wielokrotnie wyjaśnianego w orzecznictwie. W judykaturze

wskazywano już zarówno granice zastosowania tego przepisu do umów kredytów

indeksowanych, jak i brak podstaw do przyjęcia jego automatycznego stosowania w

miejsce postanowienia uznanego za abuzywne (por. wyroki Sądu Najwyższego z

11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, oraz z 26 kwietnia 2024 r., II CSKP 150/24).

Ponadto, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26

marca 2019 r., C-70/17, Abanca Corporación Bancaria SA, ECLI:EU:C:2019:250,

niedozwolone postanowienie umowne nie może zostać automatycznie zastąpione

przepisem prawa krajowego bez wyraźnej i świadomej zgody konsumenta. W

konsekwencji wykluczono możliwość przyjęcia, że art. 358 § 2 k.c. znajduje

zastosowanie z mocy prawa w miejsce abuzywnej klauzuli kursowej w umowach

kredytów indeksowanych. Przyczyna kasacyjna nr 6 dotyczy znaczenia

oświadczenia konsumenta oraz celu dyrektywy 93/13 przy ocenie możliwości

dalszego obowiązywania umowy po wyeliminowaniu postanowień abuzywnych.

Także to zagadnienie zostało już wielokrotnie wyjaśnione w orzecznictwie

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego. W

orzecznictwie tym przyjmuje się, że eliminacja nieuczciwego warunku może

prowadzić do upadku całej umowy, jeżeli po jego usunięciu nie jest możliwe dalsze

obowiązywanie umowy zgodnie z prawem krajowym, oceniane przy zastosowaniu

I CSK 1512/25

8

obiektywnych kryteriów (por. m.in. wyroki TSUE z 14 marca 2019 r., C-118/17,

Zsuzsanna Dunai p. ERSTE Bank Hungary Zrt, ECLI:EU:C:2019:207 i z 3

października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko

Raiffeisen Bank International AG, ECLI:EU:C:2019:819 oraz postanowienie z 30

maja 2024 r., C-325/23, JF i OP przeciwko Deutsche Bank Polska S.A.,

ECLI:EU:C). Jednocześnie podkreśla się, że wola konsumenta ma znaczenie przy

ocenie dopuszczalności utrzymania nieuczciwego warunku lub zastosowania

rozwiązania chroniącego go przed szczególnie niekorzystnymi skutkami, nie

przesądza jednak samodzielnie o możliwości dalszego obowiązywania umowy. O

tym decyduje przede wszystkim obiektywna ocena skutków eliminacji

postanowienia abuzywnego dla dalszego istnienia stosunku prawnego,

dokonywana z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 6 ust. 1 dyrektywy

93/13 (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, a także

wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 2025 r., II CSKP 393/23). W konsekwencji

żadne z tych zagadnień nie może zostać uznane za nowe ani nierozstrzygnięte w

orzecznictwie. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przedstawione w

ramach przyczyny kasacyjnej nr 7 zagadnienie dotyczące pozostawania banku w

opóźnieniu oraz dopuszczalności naliczania odsetek za opóźnienie pozostaje bez

związku z podstawami skargi kasacyjnej. Skarżący nie sformułował bowiem

zarzutów naruszenia przepisów regulujących opóźnienie dłużnika ani odsetki za

opóźnienie, w szczególności art. 481 § 1 k.c., którego wykładni domaga się w

istocie w ramach wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zachodzi

zatem rozbieżność pomiędzy przedstawionym zagadnieniem prawnym a

podstawami kasacyjnymi, co samo przez się wyklucza możliwość uznania tej

przyczyny za skutecznie wykazaną jako uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania. Niezależnie od tego waloru nowości nie można przypisać również

zagadnieniu dotyczącemu początkowej daty naliczania odsetek za opóźnienie od

świadczeń podlegających zwrotowi w związku z niemożnością utrzymania umowy

kredytu po wyeliminowaniu postanowień abuzywnych (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 26 marca 2026 r., I CSK 1732/25, a także postanowienie Sądu

Najwyższego z 6 lutego 2026 r., I CSK 860/25).

I CSK 1512/25

9

Podsumowując, argumentacja przedstawiona przez skarżącego w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powiela stanowisko

prezentowane przez ten sam podmiot w innych postępowaniach kasacyjnych

dotyczących tożsamej problematyki prawnej. Wskazywane przez skarżącego

problemy wykładni przepisów, jak i podnoszone zagadnienia prawne były już

przedmiotem oceny Sądu Najwyższego również w sprawach wszczętych przez

tego samego skarżącego, zakończonych odmową przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 listopada 2024 r.,

I CSK 3252/23 i I CSK 4448/23, z 20 grudnia 2024 r., I CSK 1805/23 i I CSK

1634/23, z 30 grudnia 2024 r., I CSK 2944/23, z 14 kwietnia 2025 r., I CSK 2819/23

i I CSK 2796/23, z 29 maja 2025 r., I CSK 3628/23, I CSK 3692/23 i I CSK 3016/24,

a także z 23 października 2025 r., I CSK 3672/23 oraz z 25 listopada 2025 r., I CSK

1102/24, z 29 stycznia 2026 r., I CSK 118/25 i I CSK 146/25, z 30 stycznia 2026 r.,

I CSK 169/25, także z 26 lutego 2026 r., I CSK 1036/25 i I CSK 408/25 oraz z 26

marca 2026 r., I CSK 1732/25 oraz powołane w tych orzeczeniach orzecznictwo).

Skarżący nie przedstawił nowych argumentów prawnych ani okoliczności, które

mogłyby uzasadniać zmianę aktualnie utrwalonej linii orzeczniczej lub potrzebę jej

dalszego rozwijania, co przemawia przeciwko przyjęciu skargi do rozpoznania. Sąd

Najwyższy w obecnym składzie podziela stanowisko wyrażone w powołanych

orzeczeniach i odwołuje się do przedstawionej w nich argumentacji. Nie ma

potrzeby jej ponownego szczegółowego przytaczania, skoro skarżący nie wskazał

argumentów przemawiających za zmianą dotychczasowego kierunku wykładni oraz

odnośnie poruszonej problematyki Niezależnie od tego część argumentacji zawartej

we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozostaje bez związku z podstawami

kasacyjnymi, co samoistnie eliminuje możliwość uwzględnienia wniosku w tym

zakresie na etapie przedsądu.

Wskazać należy również, że nie zachodzi nieważność postępowania, którą

Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art.

39813 § 1 k.p.c.).

Z tych względów należało odmówić przyjęcia do rozpoznania skargi

kasacyjnej pozwanego (art. 3989 § 2 k.p.c.).

I CSK 1512/25

10

O kosztach postępowania kasacyjnego – na stosowany wniosek zawarty w

odpowiedzi na skargę kasacyjną – orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c.,

obciążając nimi na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

pozwaną, która przegrała sprawę w postępowaniu kasacyjnym.

(A.G.)

[SOP]