Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi M.G. w sporze o drogę konieczną

Postanowieniem z 23 października 2023 r. wezwano do udziału w sprawie

nową uczestniczkę K.G., a wnioskodawczynię zobowiązano do podania jej adresu

oraz przedłożenia dla niej odpisu wniosku, w terminie siedmiu dni pod rygorem

zawieszenia postępowania.

Z uwagi na niewykonanie przez wnioskodawczynię ww. obowiązku

postanowieniem z 21 grudnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Zakopanem zawiesił

postępowanie w sprawie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.

Postanowieniem z 27 marca 2024 r. Sąd Rejonowy w Zakopanem umorzył

postępowanie na podstawie art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c.

I CSK 1514/25

2

Postanowieniem z 17 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu

oddalił zażalenie uczestnika M.G.

W skardze kasacyjnej uczestnik, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989

§ 1 pkt 1 k.p.c.

Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia

rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie

zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania

w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7

czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada

I CSK 1514/25

3

2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK

627/18).

Należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie budzi wątpliwości,

że bieg terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania,

określonego w art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c., rozpoczyna się od dnia wydania

postanowienia o zawieszeniu postępowania również w stanie prawnym

ukształtowanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (zob. uchwałę SN z 24

stycznia 2025 r., III CZP 33/24, OSNC 2026, nr 1, poz. 1).

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

Jacek Grela

[S.J.]

[SOP]