SN odmówił przyjęcia skargi Skarbu Państwa w sporze o odszkodowanie za lotnisko i obciążył go kosztami

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w

art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i

uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które –

zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi

kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach

I CSK 1564/24

2

Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z

4 grudnia 2023 r. (sygn. akt I Ca 510/23) pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa

–Zarządu w B. oparł wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na przesłankach

określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.c. W ramach pierwszej z nich powołał

się na potrzebę wykładni art. 129 ust. 2 oraz art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 27

kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: „p.o.ś.”), wskazując na

występujące w orzecznictwie sądów rozbieżności dotyczące wykładni tych

przepisów. Drugą wiązał z zarzucanym naruszeniem art. 481 § 1 k.c. w zw. z art.

363 § 2 k.c. oraz art. 455 k.c. w zw. z art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności ocenie podlega przesłanka określona w art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., której skarżący poświęcił pierwszą część uzasadnienia wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W tym względzie wskazać należy, że

przesłanka ta zachodzi wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w

skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to

więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego,

zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze

elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na

wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią

przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już

nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego

przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Do wykazania oczywistej zasadności

skargi powinno wystarczyć jedno konkretne twierdzenie, jedna stanowcza,

przekonująca od razu teza, wskazująca racje podważające rozstrzygnięcie

poddane krytyce i zaskarżeniu. Na tym właśnie polega „oczywista” zasadność

środka zaskarżenia w rozumieniu przyjętym w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19). O

przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd,

I CSK 1564/24

3

który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut

naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi

zatem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por.

orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12).

Skarżący upatruje spełnienia tej przesłanki w zakresie odnoszącym się do

zasądzonych odsetek ustawowych za opóźnienie, podnosząc brak wykazania

wymagalności dochodzonych roszczeń odszkodowawczych co do ich wysokości na

datę doręczenia wezwania do zapłaty w 2018 r. Wskazuje przy tym, że odsetki za

opóźnienie mogą być należne wyłącznie od świadczenia wymagalnego oraz w

ramach istniejącej szkody (zobowiązania odszkodowawczego wykazanego co do

wysokości), podczas gdy wysokość szkody została ustalona dopiero w toku

postępowania, w szczególności na podstawie opinii biegłego z 8 maja 2023 r.,

sporządzonej według cen aktualnych na datę opiniowania. Podnosi również, że

ceny nieruchomości i materiałów budowlanych na przestrzeni lat 2018-2023 istotnie

wzrosły. Zdaniem skarżącego, Sądy meriti błędnie przyjęły wymagalność

roszczenia na dzień 19 listopada 2018 r., wiążąc ją z chwilą samego doręczenia

wezwania pozwanego do zapłaty, co doprowadziło do bezzasadnego przypisania

pozwanemu stanu opóźnienia od tej daty.

Przesłanka ta nie została jednak wykazana. Już sam sposób uzasadnienia

podniesionego zarzutu wskazuje, że jego ocena nie może nastąpić bez odniesienia

się do charakteru roszczeń dochodzonych na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136

ust. 3 p.o.ś., znaczenia wezwania do zapłaty dla wymagalności świadczenia

odszkodowawczego, wpływu ustalenia wysokości szkody według cen aktualnych na

datę opiniowania oraz relacji pomiędzy art. 455 k.c., art. 481 § 1 k.c. i art. 363 § 2

k.c. Już z tej przyczyny nie można przyjąć, że podnoszone przez skarżącego

uchybienie ma charakter oczywisty w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nie bez

znaczenia pozostaje również, że twierdzenie skarżącego, jakoby Sądy meriti

przyjęły wymagalność roszczenia wyłącznie na podstawie samego doręczenia

wezwania do zapłaty, nie znajduje pełnego potwierdzenia w motywach

rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy wskazał bowiem, że dochodzone świadczenie miało

I CSK 1564/24

4

charakter bezterminowy, wobec czego odwołał się do reguły wynikającej z art. 455

k.c., zgodnie z którą świadczenie powinno zostać spełnione niezwłocznie po

wezwaniu dłużnika do wykonania zobowiązania. Następnie uwzględnił wezwanie

do zapłaty obejmujące siedmiodniowy termin spełnienia świadczenia. Za pewną

przyjął przy tym datę otrzymania wezwania przez pozwanego najpóźniej 9 listopada

2018 r., wywodząc ją z pisma odmawiającego uwzględnienia zgłoszonych

roszczeń, po czym ustalił moment, od którego pozwany pozostawał w opóźnieniu.

Sąd Okręgowy podzielił te ustalenia oraz ocenę prawną Sądu Rejonowego,

przyjmując je za własne. Przyjęcie daty 19 listopada 2018 r. było zatem

konsekwencją uznania dochodzonego świadczenia za bezterminowe, ustalenia

najpóźniejszej daty otrzymania przez pozwanego wezwania do zapłaty oraz upływu

siedmiodniowego terminu wyznaczonego do spełnienia świadczenia. Zarzut

skarżącego dotyczy więc prawidłowości oceny skutków prawnych tych okoliczności,

nie zaś uchybienia o charakterze elementarnym i dostrzegalnym prima facie.

Argumentacja skarżącego abstrahuje ponadto od kierunku wykładni

przyjmowanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego dotyczącym roszczeń

dochodzonych na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś. W uchwale z 8

listopada 2019 r., III CZP 32/19, wyjaśniono, że zasądzenie odszkodowania za

szkodę określoną w art. 129 ust. 2 w zw. z art. 136 ust. 3 p.o.ś. według cen z dnia

jego ustalenia nie wyłącza przyznania odsetek za opóźnienie od dnia powstania

stanu opóźnienia. Wskazano, że w wypadku, kiedy przedmiotem sporu jest

świadczenie odszkodowawcze dochodzone na podstawie art. 129 ust. 2 i 4 oraz

art. 136 ust. 1 i 3 p.o.ś., zasadą pozostaje, że termin płatności świadczenia - w

zakresie kwot w nim żądanych i uznanych ostatecznie za uzasadnione - wyznacza

wezwanie dłużnika do zapłaty, które powinno precyzować rodzaj szkody, jej źródło i

wysokość żądanego odszkodowania. W tym wypadku specyficzne są okoliczności

powstania tego rodzaju roszczeń; nie mają one charakteru losowego,

zaskakującego dla dłużnika, lecz powstają jako ustawowa konsekwencja

ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w szczegółowo określonym

przepisami trybie. W ramach postępowania poprzedzającego wprowadzenie

obszaru przeprowadzane są m.in. oceny wpływu obiektu (w tym wypadku lotniska)

na środowisko, określane strefy intensywności tego oddziaływania, ustalane są

I CSK 1564/24

5

konieczne ograniczenia obowiązujące w strefie i wymagania techniczne,

wprowadzane następnie do postanowień uchwały tworzącej obszar. Dłużnik

orientuje się więc nawet przed wprowadzeniem obszaru ograniczonego

użytkowania, że - skoro oddziałuje na środowisko w sposób uniemożliwiający

dotrzymanie standardów jakości środowiska poza terenem obiektu - tego rodzaju

roszczenia odszkodowawcze będą do niego kierowane niezwłocznie po stworzeniu

obszaru i czego będą dotyczyły, zna zakres wprowadzonych ograniczeń, specyfikę

zabudowy, która znajduje się w jego sąsiedztwie, a w wypadku pozwanego - miał

nawet możliwość prześledzenia orzecznictwa sądowego w tego rodzaju sprawach

dotyczących obszaru ograniczonego użytkowania utworzonego wcześniej wokół

innego lotniska w tym samym mieście. Są to okoliczności umożliwiające szybszą

ocenę czy konkretne roszczenie jest uzasadnione i w jakich szacunkowych

rozmiarach. Przy tym to dłużnik, który nie spełnił świadczenia w terminie

wskazanym mu przez wierzyciela w wezwaniu zobowiązany jest wykazać, że

wystąpiły okoliczności uzasadniające udzielenie mu dłuższego czasu na spełnienie

świadczenia, bądź że odsetki powinny być przyznane według odmiennych zasad,

lub przynajmniej od niższej kwoty, jeżeli do rozszerzenia żądań doszło w toku

procesu lub jeżeli roszczenie nie było od początku uzasadnione w pełnym

zasądzonym zakresie, a jego kwotowe zwiększenie się było skutkiem zmian

wartości nieruchomości lub kosztów koniecznych prac adaptacyjnych w okresie

pomiędzy wezwaniem do zapłaty a oszacowaniem szkód. Wierzyciel nie ma

obowiązku wykazywania szkody poniesionej w wyniku nieterminowej zapłaty, ani

udowadniania, że w chwili otrzymania wezwania dłużnik dysponował wiedzą

niezbędną do oszacowania wielkości roszczenia. To na dłużniku ciąży obowiązek

dowodzenia, że w tym wypadku występują szczególne okoliczności podważające

powstanie stanu wymagalności roszczenia w wyznaczonym przez niego terminie,

gdyż niezwłoczne wykonanie zobowiązania wymaga jednak więcej czasu.

Stanowisko to zostało następnie rozwinięte m.in. w wyrokach Sądu

Najwyższego z 9 września 2021 r., II CSKP 128/21 oraz z 24 czerwca 2022 r., II

CSKP 270/22. W orzecznictwie tym przyjęto, że roszczenia przewidziane w art. 129

ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś. mają charakter bezterminowy, zaś termin spełnienia

świadczenia co do zasady wyznacza wezwanie do zapłaty obejmujące określenie

I CSK 1564/24

6

rodzaju szkody, jej źródła oraz wysokości dochodzonego świadczenia. Podkreślano

również, że ustalenie wysokości szkody przy wykorzystaniu opinii biegłego oraz

według cen aktualnych na datę opiniowania nie wyłącza samo przez się możliwości

przyjęcia wcześniejszej wymagalności roszczenia. Stanowisko to zostało następnie

potwierdzone także w wyroku Sądu Najwyższego z 14 czerwca 2024 r., II CSKP

1655/22, w którym wskazano, że nie można wiązać wymagalności roszczenia z

chwilą, w której wysokość odszkodowania została stwierdzona opinią biegłego, a

okoliczność zgromadzenia informacji niezbędnych do ostatecznego ustalenia

wysokości szkody dopiero w toku postępowania sądowego nie wyłącza powstania

stanu opóźnienia po wcześniejszym wezwaniu do zapłaty. Nie bez znaczenia

pozostaje również, że analogiczne zarzuty dotyczące wymagalności roszczeń

dochodzonych na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 3 p.o.ś. oraz początku

biegu odsetek ustawowych za opóźnienie były już przedmiotem oceny Sądu

Najwyższego na etapie przedsądu. W postanowieniach z 27 marca 2025 r., I CSK

1128/24 oraz z 30 września 2025 r., I CSK 991/25, zapadłych już po wniesieniu

skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, nie uznano tego rodzaju argumentacji za

wystarczającą do wykazania przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Zauważyć przy tym należy, że skarżący, odwołując się do wzrostu cen

nieruchomości i materiałów budowlanych w latach 2018-2023, nie

uprawdopodabnia, aby okoliczności te miały rzeczywisty wpływ na wysokość

szkody ustalonej w niniejszej sprawie (por. uzasadnienie postanowienia Sądu

Najwyższego z 30 września 2025 r., I CSK 991/25). Tym samym argumentacja

skarżącego, oparta zasadniczo na twierdzeniu, że wysokość szkody została

ustalona przez biegłego dopiero w toku procesu oraz według cen aktualnych na

datę opiniowania, nie prowadzi do wykazania oczywistej wadliwości zaskarżonego

rozstrzygnięcia, lecz sprowadza się do przedstawienia odmiennej oceny przesłanek

wymagalności roszczenia oraz początku biegu odsetek ustawowych za opóźnienie.

Nie uzasadnia ona przyjęcia, że zarzucane uchybienie ma charakter oczywisty i

dostrzegalny prima facie oraz że doprowadziło do wydania oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia. Dlatego też nie wykazano wystąpienia przesłanki

określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

I CSK 1564/24

7

Nie została wykazana również przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c. Wskazać należy, że przesłanka ta może być spełniona zarówno w razie

potrzeby wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości, jak i w

sytuacji występowania rozbieżności w orzecznictwie dotyczących wykładni tych

przepisów. Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika jednak, że skarżący swoją argumentację opiera przede wszystkim na

twierdzeniu o występowaniu rozbieżności w orzecznictwie dotyczącym wykładni art.

129 ust. 2 oraz art. 136 ust. 3 p.o.ś. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

wyjaśniono, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, iż określony

przepis prawa, nie doczekał się wykładni albo że niejednolita wykładnia wywołuje

wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu

do identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Rozbieżności te powinny

zostać wyraźnie wskazane przez skarżącego poprzez przytoczenie konkretnych

orzeczeń wraz z ich danymi identyfikującymi. Przez rozbieżności w orzecznictwie,

uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy rozumieć

istnienie zróżnicowanych albo sprzecznych rozstrzygnięć w sprawach o takich

samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których zastosowanie

znajdują te same przepisy prawa, wyłożone lub zastosowane w sposób

prowadzący do wydania odmiennych orzeczeń albo innych decyzji procesowych

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). Dla

wykazania tej przesłanki konieczne jest wskazanie rzeczywistych i aktualnych

rozbieżności w wykładni określonego przepisu prawa, znajdujących

odzwierciedlenie w przytoczonym orzecznictwie sądowym, wraz przedstawieniem

pogłębionej argumentacji prawnej. Konieczne jest wykazanie, że rozbieżności te

utrzymują się nadal w chwili orzekania przez Sąd Najwyższy o przyjęciu skargi

kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 21 września

2006 r., IV CSK 268/06, z 18 lipca 2024 r., I CSK 1225/23, z 11 czerwca 2019 r., V

CSK 613/18 i z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09 i powołane tam orzecznictwo). Nie

można natomiast mówić o rozbieżności w orzecznictwie w sytuacji, w której

występujące wcześniejsze różnice interpretacyjne zostały usunięte wskutek

ukształtowania się jednolitej i utrwalonej linii orzeczniczej (por. postanowienie Sądu

I CSK 1564/24

8

Najwyższego z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). Obowiązek wykazania istnienia

takich aktualnych rozbieżności obciąża skarżącego.

Ocena zasadności powołanej przesłanki wymaga zatem ustalenia, czy

wskazywane przez skarżącego rozbieżności mają charakter aktualny i czy nie

zostały usunięte przez późniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego. Skarżący nie

sprostał temu obowiązkowi. Uzasadniając wystąpienie przesłanki określonej w art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odwołuje się przede wszystkim do wcześniejszych

rozbieżności występujących w judykaturze Sądu Najwyższego oraz w orzecznictwie

sądów powszechnych w odniesieniu do wykładni art. 129 ust. 2 oraz art. 136 ust. 3

p.o.ś.

W zakresie art. 129 ust. 2 p.o.ś. skarżący powołuje się na występujące w

części wcześniejszego orzecznictwa rozbieżności dotyczące odpowiedzialności

odszkodowawczej za spadek wartości nieruchomości położonej w obszarze

ograniczonego użytkowania, w szczególności zaś tego, czy odszkodowanie

przysługuje także w sytuacji, w której zmniejszenie wartości nieruchomości nie

pozostaje związane ze szczególnymi ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust.

3a p.o.ś. Kwestia wykładni tego przepisu była jednak przedmiotem późniejszych

wypowiedzi Sądu Najwyższego, w których przyjęto, że właścicielowi nieruchomości,

której wartość zmniejszyła się wskutek ustanowienia obszaru ograniczonego

użytkowania, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś. także

wtedy, gdy uszczerbek ten nie pozostaje związany wyłącznie ze szczególnymi

ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy (por. uchwałę Sądu

Najwyższego z 12 kwietnia 2024 r., III CZP 56/23, OSNC 2024, nr 9, poz. 86,

wyroki Sądu Najwyższego: z 3 grudnia 2024 r., II CSKP 555/23, z 28 lutego 2025 r.,

II CSKP 2251/22, z 30 stycznia 2025 r., II CSKP 768/22; także postanowienia Sądu

Najwyższego: z 19 grudnia 2024 r., I CSK 1866/24). W konsekwencji wskazywane

przez skarżącego wcześniejsze rozbieżności utraciły aktualność.

Podobnie należy ocenić argumentację dotyczącą art. 136 ust. 3 p.o.ś.

Skarżący odwołuje się do rozbieżności dotyczących możliwości dochodzenia

kosztów rewitalizacji akustycznej budynku przed ich faktycznym poniesieniem,

wskazując na występujące w części wcześniejszego orzecznictwa odmienne

I CSK 1564/24

9

stanowiska co do wykładni tego przepisu. Kwestia wykładni art. 136 ust. 3 p.o.ś.

była jednak przedmiotem kolejnych wypowiedzi Sądu Najwyższego, w których

przyjęto, że przepis ten nie wyłącza obowiązku naprawienia szkody także wówczas,

gdy konieczne prace nie zostały jeszcze wykonane, a koszty rewitalizacji

akustycznej nie zostały faktycznie poniesione (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 3

grudnia 2024 r., II CSKP 555/23, z 7 lutego 2025 r., II CSKP 289/23 i II CSKP

373/23 oraz z 28 lutego 2025 r., II CSKP 2251/22).

Stanowisko to zostało następnie potwierdzone również w późniejszych

postanowieniach Sądu Najwyższego wydawanych na etapie przedsądu (por. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 listopada 2024 r., I CSK 3482/23, z 30

grudnia 2025 r., I CSK 803/24, także orzecznictwo tam powołane), w których

podkreślono też, że dla skutecznego powołania przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c. konieczne jest wykazanie istnienia aktualnych rozbieżności w orzecznictwie,

uzasadniających potrzebę dokonania wykładni danego przepisu. W konsekwencji

samo odwołanie się do rozbieżności występujących we wcześniejszym

orzecznictwie nie jest wystarczające, jeżeli późniejsze orzecznictwo doprowadziło

do ukształtowania jednolitej linii wykładni. W niniejszej sprawie taki stan nie

zachodzi. Przeciwnie, późniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego doprowadziło do

ukształtowania jednolitej linii wykładni zarówno art. 129 ust. 2 p.o.ś., jak i art. 136

ust. 3 p.o.ś., wskutek czego przywoływane przez skarżącego rozbieżności utraciły

aktualność. Co istotne, w późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego

rozpoznawano również skargi kasacyjne Skarbu Państwa oparte na zasadniczo

identycznej argumentacji dotyczącej tych przepisów. Wskazywano przy tym, że nie

zachodzi potrzeba ich wykładni, skoro kwestie podnoszone przez skarżącego

zostały już wyjaśnione we wcześniejszym orzecznictwie, a strona nie przedstawia

nowych argumentów uzasadniających jego zmianę (por. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z 11 września 2025 r., I CSK 2622/24, z 30 września 2025 r., I CSK

991/25, z 30 grudnia2025 r., I CSK 803/24 i powołane tam orzecznictwo). Nie

przedstawiono również nowych argumentów jurydycznych, które mogłyby

uzasadniać potrzebę ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego lub zmianę

aktualnie ukształtowanej linii orzeczniczej. W konsekwencji skarżący nie wykazał

przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

I CSK 1564/24

10

Trzeba również wskazać, że nie zachodzi nieważność postępowania, którą

Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art.

39813 § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego – na

stosowany wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną – orzeczono na

podstawie art. 108 § 1 k.p.c., obciążając nimi na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art.

391 § 1 i art. 39821 k.p.c. pozwanego, który przegrał sprawę w postępowaniu

kasacyjnym.

(A.G.)

[SOP]