Kredyt w CHF bez źródła kursu. SN odmówił przyjęcia skargi banku

Wyrokiem częściowym z 12 września 2022 r., I C 357/22, Sąd Okręgowy

w Łomży ustalił nieważność umowy kredytu denominowanego w CHF z 26 sierpnia

2008 roku, zawartej przez powodów z poprzednikiem prawnym pozwanego banku.

Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Białymstoku

oddalił apelację banku.

I CSK 1576/24

2

Sąd drugiej instancji ustalił, że 26 sierpnia 2008 roku kredytobiorcy i

poprzednik prawny pozwanego banku zawarli umowę kredytu hipotecznego,

denominowanego (waloryzowanego) w CHF, w wysokości 150 000 zł na 360

miesięcy od 26 sierpnia 2008 roku do 10 sierpnia 2038 roku. Suma kredytu w CHF

miała zostać określona według kursu kupna dewiz dla wyżej wymienionej waluty

zgodnie z „Tabelą kursów" obowiązującą w banku w dniu wykorzystania kredytu.

Ani umowa, ani regulamin wydany przez bank nie przedstawiały sposobu ustalania

kursu waluty

Sąd Apelacyjny uznał, że klauzule określające sposób ustalania kursu nie

zostały uzgodnione indywidualnie. Przewidziane w umowie dokonywanie przeliczeń

walutowych kursami jednostronnie ustalanymi przez bank stanowi postanowienie

niedozwolone. Umowa pozbawiona niedozwolonych postanowień kursowych

byłaby sprzeczna z art. 69 ust. 2 pkt 2 pr.bank. i dlatego jest nieważna w całości.

Pozwany bank wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze

względu na to, że w sprawie niniejszej istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 3851 § 1 i 2

k.c. W orzecznictwie istnieją bowiem rozbieżności odnoszące się do konsekwencji

przyjęcia, że klauzula indeksacyjna ma charakter abuzywny. Należy zatem te

rozbieżności usunąć.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uchwałą pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP

25/22, do rangi zasady prawnej podniesiono tezy, iż:

1) w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub

denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi

niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie

prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób

określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów;

I CSK 1576/24

3

2) w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej

w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w

pozostałym zakresie.

Powyższe tezy, wiążąc w niniejszej sprawie (art. 88 u.s.n.), uniemożliwiają

przyjęcie skargi kasacyjnej, gdyż wykluczają trwanie stosunku prawnego po

usunięciu z treści umowy źródła kursu walutowego. W celu uwzględnienia wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący musiałby zakwestionować tezę Sądu

drugiej instancji o nieuczciwym charakterze przeliczników walutowych

ustanowionych w umowie lub zakwalifikowaniu umowy jako umowy kredytu

denominowaego do waluty obcej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.

oddalił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Na podstawie art. 98 k.p.c. powodom przysługuje od skarżącego zwrot

kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki

minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

(G.G.)

[SOP]