Sąd Najwyższy odmówił rozpoznania skargi w sprawie zasiedzenia nieruchomości

Postanowieniem z 13 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, na

skutek apelacji uczestników, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym

Sączu z 10 lipca 2023 r., oddalając wniosek o zasiedzenie nieruchomości.

Wnioskodawcy złożyli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego, zaskarżając je w całości. Wskazali, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów prawnych, tj. art. 47 w zw. z

art. 172 k.c., która ma być niezbędna do rozstrzygnięcia sprawy „w nawiązaniu do

odmiennego stanu faktycznego i prawnego aniżeli ten, który był podstawą uchwały

Sądu Najwyższego z 26 stycznia 1978 r., III CZP 96/77” (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c.). Na uzasadnienie potrzeby wykładni przepisów skarżący przywołał fragmenty

I CSK 1597/24

2

orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczące możliwości zasiedzenia udziału

w nieruchomości, a także wykluczające możliwość zasiedzenia części składowej

budynku, zestawiając je z okolicznościami faktycznymi sprawy skarżącego.

Uczestnicy wnieśli m.in. o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi

nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest

ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu

dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do

czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nastąpi

jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Powołanie się na istotne zagadnienie prawne wymaga sformułowania

problemu prawnego i wykazania, że ma on precedensowy charakter oraz znaczenie

dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów

prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną

sprawą (zob. m.in. postanowienia SN: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 10

kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14; z 9 kwietnia

2015 r., V CSK 547/14, i z 6 lutego 2026 r., I CSK 719/25). Skarżący nie

sformułował żadnego problemu prawnego, a ograniczył się do stwierdzenia o jego

występowaniu, wspominając w tym kontekście w niejasny sposób o ustaleniach

faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku.

Z kolei przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę

z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia

budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, podania, na czym

I CSK 1597/24

3

polegają wątpliwości związane z rozumieniem przepisu oraz przedstawienia

argumentacji przemawiającej za tym, że mają one rzeczywisty i poważny charakter,

nie należą zaś do zwykłych wątpliwości związanych z procesem stosowania prawa.

Wymagane jest także wykazanie, że treść i znaczenie przepisu nie zostały

dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba

zmiany ich dotychczasowej wykładni (zob. m.in. postanowienie SN z 21 listopada

2023 r., I CSK 4931/22, i z 28 lutego 2025 r., I CSK 232/25).

Skarżący nie zdołał spełnić wskazanych wymogów. Przywołuje on

wspomniane przez Sąd drugiej instancji orzeczenia i sugeruje, dlaczego

zaprezentowane z w nich rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego mogą lub nie mogą

zostać – jego zdaniem – zaaplikowane w jego sprawie. Z wniosku o przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie wynika natomiast, jakie wątpliwości wiążą się

z rozumieniem art. 47 w zw. z art. 172 k.c. Tym bardziej nie można uznać, by

skarżący wykazał, że wątpliwości te mają charakter poważny.

Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy nie orzekał o kosztach

postępowania kasacyjnego, gdyż odpowiedni wniosek zawarty w odpowiedzi na

skargę kasacyjną dotyczył wyłącznie przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania.

Marcin Krajewski

(E.M.)

[SOP]