Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o zasiedzenie działki, wnioskodawcy zapłacą 1800 zł

Wnioskodawcy, K.S., I.K., I.B. i J.S., wywiedli skargę kasacyjną na

postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 10 marca 2025 r., wydanego

w sprawie, przy udziale gminy J., o zasiedzenie nieruchomości.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazali

na oczywistą zasadność skargi polegającą na błędach Sądu drugiej instancji

I CSK 1597/25

2

w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, polegających

m.in. na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów apelacyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym

o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą

i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Skarżący pod pozorem oczywistej

zasadności w istocie pytają o trafność stanowiska Sądu Okręgowego wyrażonego

w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawili wyłącznie własne

stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla nich rozstrzygnięciem Sądu drugiej

instancji.

Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń

faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem

się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że

I CSK 1597/25

3

w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu

instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.

Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego

i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżący błędnie traktują skargę

kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą.

Zaskarżone orzeczenie nie jest dotknięte wskazaną przez skarżących

kwalifikowaną wadliwością. Sąd drugiej instancji odniósł się do wszystkich

podnoszonych przez wnioskodawców zarzutów sformułowanych względem

orzeczenia Sądu Rejonowego. Z obowiązku wynikającego z art. 378 § 1 k.p.c. nie

wynika konieczność odrębnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu orzeczenia

każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające uznaje się

odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób

wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone

przed wydaniem orzeczenia (zob. postanowienie SN z 2 stycznia 2026 r.,

I CSK 681/24). Przez sformułowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, powołując się przy tym bezskutecznie na dokonaną nieprawidłowo

kontrolę apelacyjną, skarżący w istocie wyrażają swoją niezgodę wobec oceny

prawnej dokonanej przez Sąd II instancji.

Również zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą zostać uznane za

oczywiście uzasadnione. Znamienne, że sądy obu instancji wyczerpująco

i wnikliwie odniosły się do materialnej podstawy roszczenia, stwierdzając, iż nie

doszło do spełnienia przesłanek z art. 172 k.c. przez małżonków S., którzy władali

działką jako posiadacze zależni.

Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności

postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw.

z art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 5

I CSK 1597/25

4

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców

prawnych.

Adam Doliwa

(P.H.)

[SOP]