Pozwany K.N. nie doczeka rozpoznania skargi kasacyjnej i zapłaci 12 500 zł kosztów

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego

K.N. na rzecz M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. 5 520 000 zł wraz z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 maja 2020 r. do dnia zapłaty (pkt

I CSK 162/26

2

1),

w pozostałej części oddalił powództwo (pkt 2) i orzekł o kosztach postępowania

(pkt 3).

Wyrokiem z 12 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił

apelację pozwanego co do punktu drugiego zaskarżonego wyroku (pkt 1); zmienił

częściowo punkt drugi zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądził dodatkowo

od K.N. na rzecz pozwanego 69 882,33 zł wraz z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie liczonymi od dnia 29 maja 2020 r. do dnia zapłaty (pkt 2); zmienił punkt

trzeci zaskarżonego wyroku w ten sposób, że ustalił, że K.N., jako strona

przegrywająca sprawę, obowiązany jest zwrócić w całości pozwanemu poniesione

przez niego koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony i

szczegółowe ich wyliczenie pozostawił referendarzowi sądowemu (pkt 3); oddalił

apelację powoda w pozostałym zakresie (pkt 4); oddalił apelację pozwanego (pkt

5); orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 6).

Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu

Apelacyjnego co do pkt 1-3 i 5-6. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazał, że zaskarżony wyrok został wydany w warunkach

nieważności postępowania, tj. z naruszeniem art. 379 pkt 4 k.p.c. Wskazał także,

że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona i zarazem występuje w niej

istotne zagadnienie prawne, które ujął w formie pytania: „jaki charakter prawny ma

sposób wykonywania przez powoda obowiązków notyfikacyjnych w kontekście

postanowień umowy poręczenia?”.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjecia jej do

rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając

na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki

I CSK 162/26

3

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do

zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia

prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych

sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił,

by w sprawie doszło do nieważności postępowania apelacyjnego. Kwestia

sprzeczności składu orzekającego z przepisami prawa w rozumieniu

art. 379 pkt 4 k.p.c. wymagałaby zbadania czy wadliwość procesu powołania

sędziego prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu

niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 47 Karty

i art. 6 ust. 1 EKPCz. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, że każdy sędzia sądu

powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie uczestnictwa w konkursie

przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu 17 stycznia 2018 r., nie spełnia

minimalnego standardu bezstronności i że każdorazowo sąd z jego udziałem jest

nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. (por. wyrok Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 24 marca 2026 r., C-521/21, MJ przeciwko

AA; uchwała połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA 1-41101/20,

zakwestionowana w wyroku TK z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20).

We wniosku nie powołano argumentów, które stwarzałyby wystarczającą

podstawę do przyjęcia, że wobec okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego

zasiadającego w składzie sądu wydającego zaskarżony wyrok, doszło –

w okolicznościach sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem – do naruszenia

standardu niezawisłości i bezstronności sądu.

Przechodząc do pozostałych kwestii podniesionych we wniosku należy

przypomnieć, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas

w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

I CSK 162/26

4

Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i być

sformułowany w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy

wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego

z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie zostać przedstawiony w sposób

ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji

i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego:

z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02;

z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).

Z kolei oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.)

zachodzi wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz

szczegółowych rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie

skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą

w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest

w związku z tym wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego

i procesowego, polegającej na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu

Najwyższego z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75;

postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga

przy tym podkreślenia, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15).

Wynikająca z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi

kasacyjnej ma charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu

Najwyższego przyjmuje się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu

„oczywistym”, jeżeli można ją stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby

pogłębionego badania okoliczności sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia

2007 r., III UK 45/07).

I CSK 162/26

5

Analiza motywów zaskarżonego orzeczenia – w zestawieniu z lakonicznymi

rozważaniami wniosku – nie pozwala przyjąć, że w sprawie wykazano powołane

wyżej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Ogólnikowe uzasadnienie wniosku stanowi w istocie polemikę z oceną

prawną Sądu drugiej instancji oraz próbę weryfikacji prawidłowości dokonania

przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie

jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Ubocznie należało zauważyć, że powołując wskazane wyżej przyczyny

kasacyjne skarżący popadł w sprzeczność. Jasne jest bowiem, że albo w sprawie

występuje zagadnienie prawne, a więc kwestia trudna, dotychczas

nierozstrzygnięta i wymagająca pogłębionej analizy, ewentualnie – potrzeba

wykładni relewantnych przepisów na szczeblu Sądu Najwyższego z racji ich

ponadprzeciętnego stopnia trudności albo też skarga jest zasadna w sposób

oczywisty, co zakłada niewystępowanie w sprawie żadnych zagadnień prawnych,

poważnych wątpliwości interpretacyjnych lub rozbieżności w orzecznictwie

(por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2011 r., II UK 24/11,

z dnia 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14, i z dnia 18 października 2016 r.,

I UK 466/15).

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,

11 i 3 w związku z art. 99 k.p.c. i § 2 pkt 9, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych.

A.G.

[a.ł]