Spór o skład majątku po H.K. i masę spadkową. SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 1624/24

2

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżąca przesłankę tą odniosła do naruszenia art. 684 k.p.c. w zw. z art.

567 § 3 k.p.c. – obowiązku ustalenia przez sąd z urzędu składu majątku

wspólnego, a w dalszej kolejności masy spadkowej. Nie wykazała jednak, że

przesłanka ta została spełniona w ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanie

faktycznym. Twierdzenie, że Sąd nieprawidłowo ustalił skład majątku wspólnego

sprowadza się do polemiki z ustaleniami faktycznymi, więc skarżąca oparła tą

przesłankę na innych założeniach faktycznych. Przypomnienia wymaga zatem to,

że ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., iż w postępowaniu

kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd

Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów – art. 3983 § 3 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

k.p.c.

I CSK 1624/24

3

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[SOP]