Zarzut braku wezwania przed wypowiedzeniem kredytu. SN nie przyjął skargi pozwanego

I CSK 1685/24

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący przesłankę tą odniósł do naruszenia art. 75 ust. 1 w zw. z art. 75c

ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe i w zw. z art. 58 § 1 k.c., do nieprawidłowej jego

zdaniem wykładni postanowień umowy kredytu oraz do art. 5 k.c. Wszystkie z tych

zarzutów koncentrują się w zasadzie na założeniu nieprawidłowego wypowiedzenia

umowy kredytu wobec braku stosownego wezwania do zapłaty. Tymczasem bank

prawidłowo wezwał pozwanego do zapłaty i poinformował go o możliwości

ubiegania się w przepisanym terminie o restrukturyzację zadłużenia […]. Skarżący

nie wykazał więc, że powołana przez niego przesłanka zachodzi w ustalonym w

niniejszej sprawie przez Sąd drugiej instancji stanie faktycznym. W związku z tym,

że skarżący oparł tą przesłankę na innych założeniach faktycznych, to

przypomnienia wymaga to, iż ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2

k.p.c., iż w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych

I CSK 1685/24

3

faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów

(art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[a.ł]