Zarzuty wad nie obaliły żądania za dach. SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

I CSK 1746/25

2

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do przytoczonych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego

w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,

o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

z powołaniem się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.)

w konsekwencji wydania wyroku z naruszeniem: art. 2352 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art.

227 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c., art. 2352 § 1 i 2 k.p.c.

w zw. z art. 3271 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c.,

art. 381 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c., art. 2352 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c.

art. 2352 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3271 § 1 i 2 k.p.c., które są tożsame

z podniesionymi zarzutami kasacyjnymi.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw

kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa

(procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do

stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać

przyjęta do rozpoznania.

Uzasadnienie wniosku skarżącego nie odpowiada tym wymaganiom, gdyż

stanowi w zasadzie powtórzenie zarzutów skargi oraz po części ich uzasadnienia.

Wniosek nie zawiera argumentacji wykazującej oczywisty charakter zarzuconych

I CSK 1746/25

3

naruszeń prawa, które mogłoby ewentualnie świadczyć o oczywistej zasadności

skargi. Większość zarzutów skarżącego nie uwzględnia dokonanych w sprawie

ustaleń faktycznych lub stanowi wprost polemikę z nimi, chociaż ustawodawca

wyłączył możliwość oparcia skargi na zarzutach dotyczących błędów w ustaleniach

faktycznych lub ocenie dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) i przyjął, że Sąd Najwyższy

dokonanymi ustaleniami byłby związany przy rozpoznawaniu sprawy (art. 39813 § 2

k.p.c.).

Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku i uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza zatem tezy

o oczywistej zasadności tego środka zaskarżenia. Z ustaleń dokonanych w sprawie

wynika, że powód ma prawo żądania zapłaty wynagrodzenia częściowego, gdyż

zgodnie z umową zapłata wynagrodzenia za przedmiot umowy miała następować

na podstawie faktur częściowych wystawianych przez niego jako wykonawcę nie

częściej niż raz w miesiącu, odpowiadających wykonanym robotom budowlanym.

Niezależnie od zgłoszonych przez pozwanego zarzutów, że część prac została

wykonana przez powoda nieprawidłowo, niezgodnie z umową, przepisami prawa

i ze sztuką, bądź też nie została wykonana w ogóle, Sąd drugiej instancji ustalił ten

zakres prac, które zostały wykonane, nie mają wad, a powód w niniejszym

postępowaniu żąda za nie wynagrodzenia. Zgłoszone roszczenie dotyczy bowiem

wyłącznie wynagrodzenia za konstrukcję i pokrycie dachu, a te zostały przez

powoda wykonane poprawnie. Sąd Apelacyjny wyjaśnił przy tym, że jedynie wady

istotne uzasadniają odmowę odbioru, zaś strony nie mogą odstąpić od tej zasady

na podstawie zawartego porozumienia.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie sąd ma obowiązek

dopuszczenia dowodu z opinii dalszych biegłych lub opinii instytutu naukowego

albo naukowo-badawczego, gdy zachodzi taka potrzeba. Może mieć to miejsce,

jeżeli uzyskana już opinia zawiera istotne luki, nie odpowiada na postawione tezy

dowodowe, jest niejasna, nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy

przedstawiona ekspertyza nie pozwala organowi orzekającemu zweryfikować

zawartego w niej rozumowania co do trafności wniosków końcowych. Potrzeby

powołania kolejnego biegłego nie uzasadnia natomiast sam fakt, że opinia

powołanego już biegłego jest dla strony lub uczestnika postępowania niekorzystna

I CSK 1746/25

4

(zob. przykładowo wyroki Sądu Najwyższego z 18 lutego 1974 r., II CR 5/74; I CKN

174/97; z 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99, OSNP 2000, nr 22, poz. 807; z 18

października 2001 r., IV CKN 478/00; z 10 stycznia 2002 r., II CKN 639/99; z 23

czerwca 2017 r., I CSK 627/16, postanowienie Sądu Najwyższego z 19 sierpnia

2009 r., III CSK 7/09).

W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z sytuacji uzasadniających

potrzebę powołania kolejnego biegłego. Wbrew twierdzeniom pozwanego brak

wskazanej podstawy prawnej w postanowieniu wydanym w trybie art. 2352 k.p.c.

o pominięciu wniosku dowodowego z opinii kolejnego biegłego przez sąd pierwszej

instancji nie stanowi uchybienia procesowego, które może mieć istotny wpływ na

wynik sprawy. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił

bowiem należycie przesłanki takiego rozstrzygnięcia i stwierdził, że dotychczasowa

opinia biegłego jest spójna i logiczna, uznając przy tym, że przed wydaniem wyroku

zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej

sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz –

co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391

§ 1 k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), orzeczono jak w postanowieniu.

[dr]

[SOP]