Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi spółki, dodatek covidowy 71 960 zł zostaje

Wyrokiem z 26 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Gdyni zasądził od

pozwanego S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na rzecz powoda

M.K. kwotę 71 960 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 17 czerwca 2023

I CSK 1763/25

2

r. do dnia zapłaty tytułem dodatku covidowego (punkt I), oddalił powództwo w

pozostałym zakresie (punkt II) i orzekł o kosztach procesu (punkt III).

Wyrokiem z 10 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku – orzekając na

skutek apelacji obu stron - zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II w ten tylko

sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za

opóźnienie od kwoty 71 960 zł od 18 stycznia 2022 r. do 16 czerwca 2023 r.

i oddalił powództwo w pozostałej części, oddalił apelację pozwanego i orzekł

o kosztach postępowania apelacyjnego.

Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwanego.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na

przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

W jego ocenie Sąd drugiej instancji w sposób kwalifikowany naruszył art.

3271 § 1 pkt 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez sporządzenie uzasadnienia

zaskarżonego wyroku niezgodnie z wymaganiami tego przepisu z uwagi na

niedostateczne wyjaśnienie jego podstawy prawnej. Ponadto Sąd ten naruszył art.

416 w zw. z art. 415 k.c. przez ich zastosowanie podczas gdy zdaniem skarżącego

nie zachodzą przesłanki odpowiedzialności deliktowej w postaci bezprawności jego

działania.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi

nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd

Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej

I CSK 1763/25

3

okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne

i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być

osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze

publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej

pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją

sądową i nie jest jego rolą usuwanie błędów w zakresie wykładni i stosowania

prawa w każdej indywidualnej sprawie.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą

zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację,

w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące

i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia

bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Jedynie w takim

wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji

w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że

usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że

może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka

zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z 10 kwietnia 2013 r., III

CSK 67/13, niepubl. i z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.).

Skonfrontowanie rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie,

by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w wyżej wskazanym rozumieniu.

Sąd Okręgowy nie mógł naruszyć art. 3271 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., skoro

w ogóle go nie stosował, dotyczy on bowiem sądu pierwszej instancji. Zasady

sporządzania uzasadnienia przez Sąd drugiej instancji objęte są art. 387 § 21 k.p.c.,

który nie został przytoczony w podstawach skargi, którymi Sąd Najwyższy

w postępowaniu kasacyjnym jest związany, rozpoznaje bowiem co do zasady

skargę w granicach podstaw ( art. 39813 § 1 k.p.c.).

Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się konsekwentnie,

że naruszenie art. 3271 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. ( obecnie art. 387 § 21

k.p.c.), może być zarzucane w skardze kasacyjnej tylko wyjątkowo, gdy wady

uzasadnienia uniemożliwiają dokonanie kontroli kasacyjnej, z uwagi na jego

sporządzenie w sposób nie pozwalający na zorientowanie się w przyczynach natury

I CSK 1763/25

4

faktycznej i prawnej, które legły u podstaw rozstrzygnięcia (zob. m.in. wyroki Sądu

Najwyższego z 11 maja 2000 r., I CKN 272/00, z 14 listopada 2000 r., V CKN

1211/00, z 19 lutego 2002 r, IV CKN 718/00, z 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01,

z 18 lutego 2005 r., V CK 469/04, MoP 2009, nr 9, s. 501 oraz postanowienie

Sądu Najwyższego z 22 maja 2013 r., III CSK 293/12, OSNC 2012, nr 12, poz.

148).

Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Okręgowy w motywach rozstrzygnięcia

szczegółowo wyjaśnił jego podstawę faktyczną i prawną ( strona 30-44). Skoro

zdaniem tego Sądu powództwo znajdowało wystarczające oparcie

materialnoprawne w art. 393 § 1 k.c., zbędne było szczegółowe analizowanie

zasadności jego podstaw prawnych opartych na 416 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Mimo

tego także w tym zakresie Sąd Okręgowy odniósł się w sposób wystarczający do

zarzutów apelacji ( strona 38-42).

Nie przekonuje również stanowisko skarżącego, że o oczywistej zasadności

skargi świadczy przypisanie mu odpowiedzialności wobec powoda na podstawie

art. 416 w zw. z art. 415 k.c. Posiłkowe upatrywanie odpowiedzialności pozwanego

wobec powoda w płaszczyźnie deliktowej pozostaje bowiem bez wpływu na wynik

sprawy. Nie może zatem przemawiać za kwalifikowanym naruszeniem prawa. Sąd

Okręgowy oparł bowiem odpowiedzialność pozwanego przede wszystkim na

konstrukcji umowy o oświadczenie na rzecz osoby trzeciej ( art. 393 § 1 k.c.),

którego skarżący nie przytoczył w podstawach skargi. Skoro skarżący nie

zakwestionował w skardze przypisania mu odpowiedzialności na tej podstawie

prawnej, bez znaczenia dla wyniku postępowania kasacyjnego byłoby ewentualne

podważenie podstaw do przypisania mu odpowiedzialności deliktowej.

Podkreślenia także wymaga, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 i przywołane tam

orzecznictwo).

Z wiążącej Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym podstawy

faktycznej zaskarżonego orzeczenia ( art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.) wynika

I CSK 1763/25

5

natomiast w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że powód spełniał przesłanki

do wypłacenia mu dodatku covidowego na podstawie umów łączących skarżącego

z Narodowym Funduszem Zdrowia, skoro udzielał świadczeń pacjentom

zakażonym lub potencjalnie zakażonym wirusem SARS -CoV-2 w okresie objętym

sporem zarówno na oddziale jak i w izbie przyjęć i nie był to kontakt incydentalny.

W konsekwencji argumentacja przytoczona we wniosku nie wykazuje tezy,

że zaskarżone orzeczenie stanowi konsekwencję kardynalnych błędów w zakresie

stosowania prawa, których efektem jest orzeczenie oczywiście wadliwe.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1 i 3, art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. oraz

§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023,

poz. 1964, ze zm.).

(M.M.)

[SOP]