Wtorek Wydanie nr 31

Sygnatura akt
I CSK 1783/25
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna Wydział I
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
21 maja 2026 r.
Rozstrzygnięcie
Zasądzono
Zasądzono
221 730 zł
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy

Bank nie przebił się z skargą kasacyjną w sporze o kredyt i zapłaci klientowi 2700 zł

Sąd okręgowy zasądził od banku 221 730 zł, a Sąd Apelacyjny w Katowicach obniżył tę kwotę do 121 830 zł. Sąd Najwyższy sprawdził już tylko, czy skarga spełnia przesłanki przedsądu.

Rozstrzygnięcie
Zasądzono
Zasądzono
221 730 zł
Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Cywilna Wydział I
Sygnatura
I CSK 1783/25

Dla firm: Skarga kasacyjna nie służy ponownej ocenie ustaleń i dowodów. Sąd Najwyższy przyjmuje ją tylko wtedy, gdy wykaże się oczywiste naruszenie przepisu jasnego, a samo polemizowanie z wyrokiem nie wystarcza.

Treść orzeczenia

I CSK 1783/25

POSTANOWIENIE

21 maja 2026 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Jacek Grela

na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2026 r. w Warszawie

w sprawie z powództwa M.H.

przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.

o zapłatę i ustalenie,

na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach

z 11 lutego 2025 r., I ACa 2592/22,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz M.H. 2700

(dwa tysiące siedemset) zł kosztów postępowania kasacyjnego z

odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w

spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia

od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do

dnia zapłaty.

[S.J.]

Uzasadnienie

Wyrokiem z 22 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Katowicach, w sprawie

z powództwa M.H. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W., zasądził od pozwanej

na rzecz powoda 221 730,08 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21

kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty; ustalił nieistnienie pomiędzy stronami stosunku

I CSK 1783/25

2

prawnego wynikającego z umowy kredytu mieszkaniowego zawartej 29 sierpnia

2008 r. w związku z jej nieważnością, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił.

Wyrokiem z 11 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił ww.

wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda 121 830,28 zł z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 maja 2024 r., a w pozostałej części

powództwo o zapłatę oddalił oraz oddalił apelację pozwanego w pozostałym

zakresie.

W skardze kasacyjnej pozwany, jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia

I CSK 1783/25

3

prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej

instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego

wykładnia

i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in.

postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10

stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I

UK 285/07).

Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś

wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania

prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom.

Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego

do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej

instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem

postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu

przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i

99 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Jacek Grela

[S.J.]

[SOP]

I CSK 1783/25

4

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.