Sąd Najwyższy nie przyjął skargi P.S. i R.S. i zasądził od nich 1350 zł kosztów

I CSK 1800/25

2

Pozwani (powodowie wzajemni) P.S. i R.S. wnieśli skargę kasacyjną od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 6 lutego 2025 r.

Powód (pozwany wzajemny) Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo

Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo C. w C. wniósł o odmowę przyjęcia skargi

do rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżących na rzecz Skarbu Państwa –

Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów postępowania

kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane

jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może

być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową

i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem

zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie

obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności

i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi

Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001,

nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona

interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu

Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego

2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

I CSK 1800/25

3

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli

na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

jednak spełniona.

W ocenie skarżących przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

uzasadnione jest rażącym naruszeniem przez Sąd II instancji przepisów

postępowania: art. 391 § 1 w zw. z art. 2352 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c., art. 227 k.p.c.

i art. 278 §1 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od

podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu

prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości

prowadzi do stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego

skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania.

Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia

argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia

powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia

bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych

(zob. postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004,

nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r.,

IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia,

choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również

być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności, gdyż nie jest

ona możliwa na tym etapie postępowania i w składzie Sądu dokonującego wstępnej

I CSK 1800/25

4

oceny skargi kasacyjnej pod kątem występowania w sprawie przesłanek

określonych w art. art. 3989 § 1 k.p.c.

Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku i uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza tezy o oczywistej

zasadności tego środka zaskarżenia. Skarżący podniósł, że podstawą do przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowić mają stawiane zaskarżonemu wyrokowi

zarzuty naruszenia prawa procesowego: art. 391 §1 k.p.c. w zw. 2352 §1 pkt 2 i 5

k.p.c., art. 227 k.p.c. i art. 278 § 1 k.p.c. Naruszenie to miało polegać na pominięciu

wniosków dowodowych zawartych w apelacji dotyczących dopuszczenia dowodu

z opinii biegłego z zakresu budownictwa, dowodu z opinii rzeczoznawcy

majątkowego.

Chybiony jest zarzut naruszenia prawa procesowego przez zaniechanie

przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zgodnie z art. 278 § 1 k.p.c. o potrzebie

zasięgnięcia opinii biegłego rozstrzyga sąd. Co istotne, przepis ten nie obliguje

sądu do przeprowadzania dowodu z opinii biegłego każdorazowo, w przypadku

zawnioskowania tego dowodu przez stronę, lecz określa przesłanki dopuszczenia

takiego dowodu. Ustawodawca celowo użył w art. 278 § 1 k.p.c. sformułowania

„może”, podkreślając stosunkowo szeroki margines swobody decyzyjnej sądu

rozpoznającego sprawę, który ocenia, czy w danym wypadku zachodzi potrzeba

dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. W sprawach, których przedmiotem są

umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do CHF taka potrzeba,

co do zasady, nie zachodzi (zob. wyroki SN z: 6 lutego 2025 r., II CSKP 1965/22;

z 6 sierpnia 2025 r., II CSKP 509/23).

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,11

i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie.

I CSK 1800/25

5

Ewa Stefańska

(M.T.)

[a.ł]