Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi w sporze o granicę działek w Ł.

Postanowieniem z 11 czerwca 2019 r. Wójt Gminy T. wszczął na wniosek

A.B. postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonych w Ł., oznaczonych

jako działki ewidencyjne nr […] (własności A.B. i B.B.) i nr […] (własności B.F. i

M.M.). W ramach tego postępowania decyzją z 15 października 2019 r. Wójt Gminy

I CSK 1864/25

2

T. zatwierdził ustalony w toku postępowania rozgraniczeniowego przez geodetę

uprawnionego R.K. przebieg granicy pomiędzy ww. działkami.

Postanowieniem z 23 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy w Tarnowie dokonał

rozgraniczenia według linii przedstawionej w załączniku numer […] do opinii

biegłego sądowego T.K.

Postanowieniem z 6 czerwca 2024 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie zmienił ww.

postanowienie, odwołując się do szkicu granicznego nr […], sporządzonego przez

biegłego sądowego T.K.

W skardze kasacyjnej B.B. i A.B., jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania, wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989

§ 1 pkt 4 k.p.c.

Zdaniem skarżących skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

I CSK 1864/25

3

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia

prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej

instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego

wykładnia

i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in.

postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10

stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I

UK 285/07).

Skarżący ograniczyli swoje wywody tylko do przytoczonego stwierdzenia.

Tymczasem oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja

towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca. Niezbędne jest wykazanie

nie tylko naruszenia przepisów prawa, ale także rażącej postaci takiego naruszenia.

Tylko wówczas można bowiem stwierdzić, że skarga kasacyjna jest „oczywiście

uzasadniona”.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3

w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Jacek Grela

[S.J.]

[SOP]