Spór o stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie,. Sąd zasądził

I CSK 1988/25

2

A.M., uczestniczka postępowania z wniosku K.P. o stwierdzenie nabycia

nieruchomości przez zasiedzenie, wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia

Sądu Okręgowego w Rybniku z 20 listopada 2024 r.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Skarżąca

zarzuciła, że wyrok został wydany w stanie nieważności postępowania, ponieważ w

składzie sędziowskim zasiadały osoby powołane na urząd sędziego Sądu

Okręgowego na wniosek KRS ukształtowanej w trybie przewidzianym przepisami

ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS oraz niektórych innych

ustaw, szczegółowo wyjaśniając swoje stanowisko w uzasadnieniu tego wniosku.

Wskazała też na oczywistość podnoszonych zarzutów o charakterze materialnym i

procesowym, nie precyzując jednak tego bliżej w uzasadnieniu wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

De lege lata w systemie prawnym istnieją tylko mechanizmy umożliwiające

kwestionowanie udziału osób powołanych z udziałem KRS w kształcie

ukonstytuowanym w 2018 r. na stanowiska sędziowskie ex ante w stosunku do

wydania orzeczenia. Takimi narzędziami prawnymi są obecnie test niezawisłości

(art. 42a Prawa o ustroju sądów powszechnych) oraz instytucja wyłączenia

sędziego (art. 49 k.p.c.). Co do niewłaściwego zastosowania takich narzędzi w

sprawie Skarżąca się nie odniosła, nie wskazała zaś należycie żadnych innych

przyczyn umożliwiających rozważenie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Zauważyć trzeba, że koncepcja Skarżącej rażąco narusza obowiązujący

w Polsce porządek konstytucyjny, co wynika już z szeregu orzeczeń Sądu

Najwyższego, jak i – przede wszystkim - Trybunału Konstytucyjnego. Skarżąca jest

zaś w sprawie reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, który winien Ją

o tym poinformować. Działanie pełnomocnika wpisuje się zaś w pojawiającą się

w przestrzeni publicznej narrację polityczną części sceny politycznej, co należy

ocenić jako niedopuszczalne, zmierzające do kwestionowania fundamentów

państwa polskiego.

Z racji, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawierał

prawidłowo wskazanych podstaw kasacyjnych uzasadniających przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.

I CSK 1988/25

3

odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postepowania kasacyjnego

oraz o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu

rozstrzygnął zaś na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(M.M.)

[a.ł]