Kredytobiorcy nie przeforsowali skargi kasacyjnej, zapłacą bankowi 5400 zł kosztów

Powodowie, J.Ś.1 i J.Ś.2, wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z 28 stycznia 2025 r., wydanego w sprawie przeciwko

Bankowi spółce akcyjnej we W. o ustalenie.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazali

na oczywistą zasadność skargi, polegającą na naruszeniu przepisów prawa

procesowego. Za zasadnością skargi przemawia także utrwalona linia orzecznicza

I CSK 2049/25

2

w sprawach frankowych chroniąca interesy konsumentów, która dopuszcza

stwierdzenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umów, które zostały

wypowiedziane przez banki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym

o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą

i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Powodowie pod pozorem

oczywistej zasadności w istocie pytają o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego

wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawili

wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla nich

rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.

W niniejszej sprawie nie ma zastosowania uchwała całego składu Izby

Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, OSNC 2024,

I CSK 2049/25

3

nr 12, poz. 118, bowiem umowa w dacie wytoczenia powództwa nie wiązała stron,

wobec skutecznego jej wypowiedzenia przez pozwany bank pismem z 2 listopada

2018 r. Sądy meriti trafnie oceniły brak interesu prawnego powodów w żądaniu

ustalenia nieważności nieistniejącej już umowy. Znamienne, że skarżący w skardze

kasacyjnej powielili zarzuty podniesione w apelacji.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Adam Doliwa

(P.H.)

[a.ł]